[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า

37 2-2

ตอนที่ 54 ไปก่อนเถิด ไม่ต้องห่วง! (2)

ไป๋ซือหมิงเดินถือดอกไม้ต้นเข้ามาหา และส่งมอบให้แก่เหลิงหยุนเจียวอย่างไม่ลังเล

“สิ่งนี้สำหรับท่าน ข้าเคยอ่านพบในตำราสมุนไพรครั้งหนึ่ง ระบุไว้ว่า ดอกไม้ชนิดนี้มีถิ่นกำเนิดในหนานซิ่ว มีคุณสมบัติพิเศษช่วยให้จิตวิญญาณของผู้คนสงบนิ่งเป็นหนึ่ง”

“แค่ดอกเดียวจะมีผลสักเพียงใดกันเชียว? ไม่มีประโยชน์ต่อนายหญิงหรอก”

เหนียวเหนี่ยวที่นั่งอยู่บนหัวไหล่ของเหลิงหยุนเจียว ยักไหล่ส่ายหัว ท่าทางของนางบ่งบอกว่าไม่เห็นสิ่งนี้อยู่ในสายตา

แต่เหลิงหยุนเจียวก็ยังรับเอาไว้ และเก็บกลับเข้าไปในห้วงมิติห้องสมุดสีดำของนาง

“มันย่อมมีประโยชน์ต่อข้าเป็นแน่ในวันข้างหน้า ขอบใจเจ้ามาก”

แม้จะมีบุปผาจิตอนันต์เติบโตเพียงแค่ดอกเดียวในรอบรัศมีนี้ แต่นั่นย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีแล้วว่า หินพระธาตุปฐพีชิ้นนี้อุดมไปด้วยพลังวิญญาณธาตุดินมหาศาลปานใด

นี่จึงเป็นเหตุผลว่า เหตุใดเถาวัลย์ไม้อสรพิษจากทั่วสารทิศจึงได้แห่แหนกันมาที่นี่

เพราะมีเพียงหินพระธาตุปฐพีเท่านั้นที่จะสามารถทำให้เถาวัลย์อสรพิษวิวัฒนาการไปได้อีกระดับ พื้นที่ในการเคลื่อนไหวของมันจะไม่ถูกจำกัดอีกต่อไป และสามารถไปที่ใดก็ได้ตามใจต้องการ สิ่งนี้ช่วยอำนวยความสะดวกในเรื่องการล่าของพวกมันได้มากโขทีเดียว

“หินพระธาตุปฐพีเป็นของวิเศษฟ้าดินที่มีจิตวิญญาณ แต่พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตจำพวกรักสงบ ต่อให้มีผู้บุกรุกเข้ามาในอาณาเขต แต่มันก็จะไม่เปิดฉากโจมตีก่อน”

“แต่หากโชคร้าย ไปพบเจอในยามที่มันอารมณ์ไม่ดีเข้านั้นก็อีกเรื่อง”

เหนียวเหนี่ยกล่าวอธิบายมาถึงตรงนี้ ก็ชำเลืองหันไปมองเหลิงหยุนเจียวพร้อมกล่าวเตือนว่า

“นายหญิง ระดับพลังลมปราณของท่านยามนี้ไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะเผชิญหน้ากับหินพระธาตุปฐพี”

เหลิงหยุนเจียวย่อมตระหนักถึงความแข็งแกร่งของตัวเองดี ซึ่งระดับความอันตรายระหว่างสัตว์อสูรกับของวิเศษฟ้าดินที่ปลุกจิตวิญญาณขึ้นได้นั้น หากเทียบก็คือฟ้ากับเหว

สัตว์อสูรตนหนึ่ง ต่อให้นางจะไม่มีรากฐานพลังลมปราณเลยก็ตาม แต่หากอาศัยอาวุธจากโลกเดิมที่มีอยู่หลากหลาย เหลิงหยุนเจียวยังสามารถต่อสู้ได้พอฟัดพอเหวี่ยงบ้าง

แต่สำหรับของวิญญาณฟ้าดินที่มีจิตวิญญาณ พวกมันนับเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะจินตนาการได้ พวกมันบางชนิดหลับใหลอยู่ใต้ผืนพิภพดูดซับพลังวิญญาณมานานนับหลายพันหลายหมื่นปี มีหรือจะพ่ายแพ้ให้กับอาวุธในยุคสมัยปัจจุบัน?

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนักกับตัวเอง จู่ๆก็มีฝ่ามือแผ่นอุ่นเคลื่อนมาวางประทับบนไหล่ของนาง รอยยิ้มที่ดูจริงใจของไป๋ซือหมิงปรากฏต่อหน้าต่อตา

“พี่สาวถัง ข้ารู้สึกขอบคุณท่านจากใจจริงที่ให้ความช่วยเหลือข้ามาจนถึงยามนี้ เท่านี้ก็นับเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงมากแล้ว หลังจากนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง พวกท่านกลับไปก่อนเถิด”

“หากยังฝืนไปด้วยกันต่อ ระหว่างทางหากหลานเสี่ยวเปากับท่านป้าเหนียวเหนี่ยวเกิดได้บาดเจ็บขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร? ข้าคงจะรู้สึกผิดไปจนตาย!”

เมื่อเรียกสรรพนามอีกฝ่ายว่า‘หลานกับป้า’ ไป๋ซือหมิงก็หันไปส่งยิ้มให้เหนียวเหนี่ยวด้วยความขี้เล่นตามประสาของเขา

เหนียวเหนี่ยวพ่นลมหายใจใส่เบื่อใส่ครั้งหนึ่งคล้ายไม่พอใจ ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีทันควัน และทำทีเป็นเมินมองไปทางอื่น

เหลิงหยุนเจียวหันไปมองเหลิงเจียวเหนียงเช่นกัน ปั้นหน้าพินิจชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยพยักหน้าเห็นด้วย

“เอาล่ะ แต่ก็อย่าฝืนจนเกินไป หากรู้ว่าสู้หินพระธาตุปฐพีไม่ได้ ก็ให้รีบถอนตัวออกมาโดยเร็ว แล้วพวกเราค่อยคิดหาวิธีอื่นกัน”

“อืม เข้าใจแล้ว”

ทันทีที่ไป๋ซือหมิงกล่าวจบ จู่ๆก็มีคลื่นความร้อนมโหฬารโหมกระหน่ำเข้าใส่ ก่อเกิดกลายเป็นทะเลเพลิงยักษ์บริเวณป่าเบื้องหน้า

พวกเขาที่อยู่ท่ามกลางกระแสลมพอดิบพอดี จึงส่งผลให้ทะเลเพลิงสายนี้ลุกลามเข้าใกล้ทุกคนอย่างรวดเร็ว!

เหลิงหยุนเจียวรีบอุ้มเหลิงเจียวเหนียงแบกขึ้นบ่าในทันที แล้วเร่งหมุนตัวขวับพร้อมสับเท้าวิ่งป่าราบจากไปอย่างรวดเร็ว

“พี่สาวถัง ท่านไปก่อนเถิด! ไม่ต้องเป็นห่วงข้า! เดี๋ยวทางนี้....อ๊ะ?”

เมื่อไป๋ซือหมิงเหลียวศีรษะหันกลับไป ก็แลเห็นว่า ยามนี้เหลิงหยุนเจียววิ่งฝุ่นตลบหายวับเข้าไปในป่าไกลแล้ว...

เขาได้แต่ยืนเก้ออยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง มือไม้ที่กางออกหวังจะปกป้องสองแม่ลูกที่อยู่เบื้องหลังพลันแข็งค้างกลางอากาศ ผ่านไปราวอึดใจ จึงค่อยคลายแขนทั้งสองวางลงข้างกาย

“วิ่งเร็วโดยแท้”

ตัดภาพกลับมายังทะเลเพลิงเดือดคลั่งเบื้องหน้า ไป๋ซือหมิงหรี่ตาแคบลงเล็กน้อย สีหน้าในยามนี้เปลี่ยนเป็นขึงขังจริงจัง

จู่ๆก็เกิดทะเลเพลิงยักษ์ขึ้นภายในป่าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ภายในนั้นจะต้องมีต้นตออยู่ไม่ผิดเป็นแน่

คิดได้เช่นนั้น เขาจึงรีบยกสองมือร่ายประกอบท่วงท่าสอดผสานอย่างช่องชำนาญ แล้วพุ่งกระโจนเข้าไปในทะเลเพลิงนั้นโดยไม่มีลังเล

เหลิงหยุนเจียวชะงักครึ่งจังหวะเหลียวกลับไปมองเช่นกัน แต่พบว่าร่างของไป๋ซือหมิงมิได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

เพิ่งจะเตือนว่าอย่าฝืนจนเกินไป ยังพูดไม่ขาดคำเขาก็ลืมเสียแล้ว! แต่ก็หวังว่าจะไม่ตาย!

ทันใดนั้นเอง จู่ๆก็บังเกิดกระแสพายุกรรโชกรุนแรงจากอีกด้าน แทบจะผลักร่างพัดสองแม่ลูกปลิวถอยกระเด็นออกไป เสื้อผ้าอาภรณ์ที่เหลิงหยุนเจียวสวมใส่ปลิวไสวไปตามแรงพายุดังกล่าว