หีบสมบัติจริง ๆ นะ
จงลั่วทำได้เพียงมองดูเพื่อนรุ่นเดียวกัน ก้าวหน้าไปในสายอาชีพที่เลือก พร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าเพื่อร่วมยินดีไปกับทุกคน แต่ในใจของเขากลับอึดอัดและหมองเศร้า จงลั่วน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา เพราะในความจริงเขาเป็คนที่มีพรแสวงเป็เลิศ เพียงแต่พร์นั้นต่ำเตี้ยติดดิน เขารอบคอบ สุขุม เยือกเย็นและอดกลั้น แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ ระดับอาชีพของเขา เพิ่มเกินระดับสิบไปได้ ซึ่งนั่นอาจจะเป็ข้อผิดพลาดของพระเ้า ที่ลืมใส่ความสามารถในส่วนนี้มาให้จงลั่ว
อุปสรรคเพียงนั้นก็ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มท้อแท้ เขาเลือกที่จะเปลี่ยนอาชีพไปเรื่อย ๆ เผื่อว่าสักวันหนึ่งมันจะมีอาชีพที่เหมาะกับเขา และหวังว่าระดับของมันจะทะลุเกินสิบขึ้นไปได้ หลายสิบอาชีพที่จงลั่วได้ทดลองเปลี่ยน แต่ผ่านไปหลายปีก็ไม่มีแม้สักอาชีพเดียวที่เขาจะอัพได้เกินสิบ
เมื่อทุกอย่างไม่เป็ใจ และอายุอานามก็มากขึ้นตามไปด้วย จงลั่วจึงตัดสินใจละทิ้งความฝัน
...ความฝันที่จะเป็ฮีโร่และแต่งงานกับเ้าหญิงผู้เลอโฉมสักคน มีชีวิตอยู่เป็ตำนานให้คนรุ่นหลัง แต่ความฝันก็คือความฝัน เมื่อฝันอันสูงสุดไม่สำเร็จเขาก็เลือกที่จะลดระดับมันลง
...จากฮีโร่มาเป็นักผจญภัย ได้แต่งงานกับสาวงามประจำหมู่บ้าน มีเื่เล่าอันแสนสนุก เป็ที่รัก และชื่นชมของคนในหมู่บ้าน แต่มันก็ถูกละทิ้งไปเมื่อตอนอายุสามสิบ
...และความฝันก็ถูกลดระดับลงอีกในทุก ๆ ปี จนสุดท้ายเขาเลือกที่จะ ขอได้ทำงานร่วมกับนักผจญภัย และได้แต่งงานจริง ๆ สักครั้ง แต่สุดท้ายมันก็มาจบลงที่การได้เป็ลูกหาบ บวกกับสถานะซิงจนถึงปัจจุบัน
แต่แล้วก็เหมือนมีปาฏิหาริย์
...สายลมแห่งความโชคดีก็พัดผ่านมาทางจงลั่วเสียที
มือที่กำลังสั่นเทิ้มด้วยความยินดีของจงลั่ว เคลื่อนเข้าไปใกล้หีบสมบัติอย่างช้า ๆ ลมหายใจที่เคยหอบเหนื่อยจากความเร่งรีบก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น ลมหายใจหยุดนิ่งลง เสียงรอบข้างเงียบสนิท สองหูของจงลั่วได้ยินเสียง แอ๊ดดด...ของฝาหีบที่ค่อย ๆ แง้มออกมาอย่างช้า ๆ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก มันรัวถี่ขึ้นจนไม่อาจรัวได้ไวกว่านี้อีกแล้ว
...แล้วทุกสิ่งสำหรับจงลั่วก็หยุดนิ่งลง เมื่อฝากล่องเปิดอ้าออกจนสุด น้ำตารินไหลออกจากสองแก้มโดยมิอาจกลั้น
การ์ดหนึ่งใบเสียบอยู่ในหีบ
...และมีข้าความสั้น ๆ อยู่บนการ์ด
-สมบัติถูกเอาไปแล้ว-
.
..
...
"ปิ๊ง ป๊อง บิงโกกกก!!!! เย้ เย้ เย้" ิญญาเรืองแสงสีเทาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของจงลั่ว แต่ตอนนี้จงลั่วไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองไปแล้ว
"อ้าว...นิ่งไปเลย" ิญญาที่ออกจากหีบสมบัติ เอามือโบกไปมาที่ด้านหน้าจงลั่ว แต่ก็ไม่ได้ผล จงลั่วแข็งค้างไปอยู่อย่างนั้น "แย่ละสิ ขาแค่อำเล่นขำ ๆ ไอ้นี่ดันใจนตายไปซะได้"
แม้ตัวจะตายไปแล้ว แต่ิญญาของจงลั่วก็ยังคงอยู่ที่ข้าง ๆ หีบ เขาได้เห็น และได้ยินทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
"แก...แก" ิญญาของจงลั่วที่เพิ่งหลุดออกจากร่าง มองดูิญญาจากหีบสมบัติด้วยความโกรธแค้น ความอัดอั้นของจงลั่วไม่อาจระบายออกเป็คำพูดได้หมด เขาทำได้เพียงสบถออกมาเป็ถ้อยคำสั้น ๆ "ไอ้...ไอ้...ไอ้เฮีย"
"แห่ม ๆ คุณนักผจญภัย ถึงผมจะหน้าเด็ก แต่จริง ๆ อายุผมมากกว่าคุณมากนะครับ อย่าเรียกผมเฮียเลย ผมเขิน"
"กู...กู"
"อะ อะ อย่าเพิ่งใจร้อน ในเมื่อคุณเป็ผู้เปิดหีบแห่งความตาย ต่อให้คุณตายไปคำขอก็ยังเป็ของคุณอยู่ดี"
"จริงนะ" ิญญาจงลั่วถามย้ำ
"แน่นอน ข้าสามารถบันดาลพรคำขอให้ท่านสมหวังได้ แต่เพียงหนึ่งข้อเท่านั้นนะ"
"อืม..."
"แต่เพื่อเป็การชดเชยที่ การล้อเล่นของข้าทำท่านตาย ข้าจะชุบชีวิตท่านให้เป็ของแถมละกัน"
"อืม...ดีข้าชอบของแถม"
"เหมือนกันขอรับ ท่าน...ชื่อ"
"ข้าชื่อจงลั่ว แล้วเ้าละ"
"เรียกข้าว่าม๊อคก็ได้ ข้าเป็ิญญาศักดิ์สิทธิ์ ม๊อคผู้อำนวยชัยให้เหล่านักผจญภัย"
"ม๊อค งั้นข้าขอให้ตัวข้ามีพลังแข็งแกร่งที่สุดในปฐี"
"ทำไม่ได้ครับ"
"อ้าวไหนบอกว่าทำให้คำขอข้าสมหวังได้"
"ใช่ครับ แต่คำขอต้องอยู่ในอำนาจที่ข้าให้ได้...แน่นอนข้ามีอำนาจมากทีเดียวละ"
"แล้วทำไมทำให้ข้าแข็งแกร่งที่สุดไม่ได้ละ"
"อืมมม...ท่านลองคิดดูนะถ้าข้าทำให้ท่านแข็งแกร่งได้ขนาดนั้น ตัวข้าเองจะจมปลักอยู่ในหีบไหมละ"
"..." ิญญาจงลั่วสตั๊นไปสามวินาที "งั้นขอหญิงที่งามมารายล้อมอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป"
"ท่านยังซิงอยู่ใช่มั้ย" จงลั่วพยักหน้ารับ
"อืม...สี่สิบยังซิง...นั่นน่าเศร้านะ"
ปึ๊ด!! เสียงเส้นเืในสมองของิญญาแตกปะทุออก
"แต่ ข้อนั้นมีคนเคยขอแล้วละ ข้าให้คำขอซ้ำไม่ได้"
"หา...มียังงี้ด้วย"
"แน่นอน มันก็เหมือนกับการตั้งชื่อ ถ้าตั้งซ้ำกันระบบมันก็ไม่ยอม"
"ระบบ...ระบบมันคืออะไร"
"เอาน่าอย่าไปใส่ใจเลย มันเป็เื่ไม่เป็เื่ของโลกอื่นนะ เ้าใส่ใจแค่คำขอของเ้าก็พอ"
"ตกลง ตกลง งั้นเอาที่ง่ายที่สุดละ เ้าอัพค่าพลังอาชีพของข้าให้เกินสิบได้ไหม เอาแบบที่เ้าทำไห้มันมีพลังมากที่สุดเท่าที่เ้าทำได้ละกัน"
"อืม...ข้าขอตรวจสอบดูหน่อยนะ" ิญญาในหีบสมบัตินิ่งอึ้งไป "เ้ามีอาชีพเยอะเกินไป พลังข้าไม่พอละ แต่ข้าให้เ้าเลือกมาสักสามเป็ไง"
"ไม่ข้าขอห้าอาชีพ" จงลั่วยิ้มขึ้นเมื่อเห็นโอกาสต่อรอง
"แน่นอนห้า ย่อมได้ ตอนแรกข้าคิดว่าเ้าจะเรียกสักสิบเสียอีก แค่ห้า ดี ๆ"
ปึ๊ด ปึ๊ด!! เสียงเส้นเืในสมองของิญญาแตกปะทุอีกครั้ง
"ดี งั้นก็รีบ ๆ ให้พรข้าแล้วก็ชุบชีวิตข้าได้แล้ว" น้ำเสียงของจงลั่วแข็งขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"อ้าว เ้าไม่เลือกอาชีพที่จะให้เพิ่มพลังให้แล้วเหรอ" ม๊อคยิ้มกว้าง
"ไม่แล้ว! ข้าอยากไปจากตรงนี้"
"แน่นะ"
"..." จงลั่วใช้สองมือกุมหัว "ให้พรข้าสักทีเถอะ"
"ท่านนี่ใจร้อนจริง ๆ แต่ก็ตกลง ตามนั้น" ม๊อคร่ายมนต์บางอย่างใส่ิญญาของจงลั่ว
...เออถ้าเจอคนแบบมึงแล้วเย็นกว่ากูได้ก็น้ำแข็งแล้วละ...
ความคิดไม่ทันเอ่ยออกิญญาของจงลั่วกระพริบถี่ขึ้น ร่างของจงลั่วค่อย ๆ จืดจางลงราวกับกำลังจะสูญสลาย
"อ๋อ ลืมบอกไป จริง ๆ ข้าให้พรเ้าได้สามข้อนะ เมื่อกี้ข้าโกหกเ้าเล่น ๆ นะ" ตอนนี้จงลั่วไม่สามารถตอบโต้ม๊อคได้อีกแล้ว เขาทำได้เพียงอ้าปากค้าง และพยายามขมุบขมิบปากไปมา "แล้วก็ข้ายัดิญญาเข้าร่างที่ตายของเ้าไม่ได้นะ เ้าคงต้องไปเกิดใหม่แล้วละ" ม๊อคยิ้มกว้าง
"แต่ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เคยเอาเปรียบใคร รับรองชีวิตใหม่ของเ้าสนุกกว่าชีวิตในโลกนี้แน่นอน" ิญญาสีเทาของม๊อคค่อย ๆ ชัดขึ้น และกลายสภาพเป็ชายแก่ในชุดสูทสีขาวดูภูมิฐาน พร้อมผูกหูกระต่ายสีแดงสด ในมือขวาถือไม้เท้าที่หัวไม้เท้าประดับไว้ด้วยอัญมณีสีรุ้งที่ดูงดงามอย่างที่ยิ่ง เขาเดินเข้าไปใกล้ิญญาของจงลั่วที่เลือนลางลงไปเรื่อย ๆ ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่ก้องกังวานอยู่ในความคิดคำนึงของจงลั่ว
"ขอบใจเ้ามากนะ จงลั่วที่ทำให้ข้าได้รับความบันเทิง และก็ขออภัยสำหรับการยอกล้อของข้า แต่เ้าต้องเข้าใจนะ นานมากแล้วที่ไม่มีใครมาพูดคุยกับข้าในสถานะของเทพผู้เฝ้าหีบสมบัติ แต่เอาเป็ว่าเพื่อตอบแทนความสุขที่ข้าได้รับในวันนี้ ข้าจะไม่โกหกเ้าละจริง ๆ ข้าไม่ได้ชื่อม๊อคหรอก ชื่อนี้ข้าใช้เป็ชื่อเรียกแทนตัวในยามที่ต้องเป็ิญญาเฝ้าหีบ เพราะจริง ๆ ข้าคือพระเ้าของโลกนี้ยังไงละ"
ชายในชุดสูทยิ้มกว้างให้ก่อนจะเอ่ยทิ้งท้าย
"จำไว้ละข้าให้พลังที่ยิ่งใหญ่แก่เ้า แต่มันก็มาพร้อมภาระที่ใหญ่ยิ่ง"
12K
![สมรสพระราชทาน บันดาลรัก [สามพี่น้องตระกูลหาน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719672027_8412571.webp)
