โปรแกรมสร้างนักรบ

        “ท่านปู่! ถ้าเป็นไปได้ ข้าจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนท่านอีกครั้ง”

        ฟ้ายังไม่สาง แต่เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจออกเดินทางตั้งแต่ตอนนี้

        ไม่มีการพบหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีคำร่ำลาอื่นใด นอกจากคำสัญญาที่ออสการ์ไม่แน่ใจว่าจะทำมันได้สำเร็จหรือไม่เท่านั้น

        การจากลา…

        มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ยาก ไม่ว่าจะมันจะคือการจากเป็นหรือจากตาย

        การร่ำลา…

        คือสิ่งที่ทำได้ยากยิ่งกว่า โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าโอกาสที่จะได้กลับมาพบกันอีกแทบจะเป็นศูนย์

        เด็กหนุ่มไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ และเลือกที่จะเดินทางจากไปแบบเงียบ ๆ

        ช่วงระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมา ออสการ์คิดว่าตัวเองทำอย่างเต็มที่แล้ว มันอาจจะไม่ดีที่สุด อาจจะไม่มากมากอะไรนัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เมื่อมองย้อนหลังกลับมา เขาจะไม่มีความเสียใจเสียดายติดค้างหลงเหลืออยู่

        มันจะมีเพียงความทรงจำอันแสนอบอุ่นเท่านั้น

        เท้าของเด็กหนุ่มก้าวยาวและเร็วมากขึ้น ความลังเลในจิตใจลดน้อยถอยลงไปตามระยะทางที่ก้าวผ่าน

        ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้กำหนด ไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นเขา แต่ทั้งหมดนี้คือชะตากรรมที่ออสการ์ต้องเผชิญ

        ชะตากรรมที่ต้องสู้เพื่อรักษาตัวตน รักษาเจตจำนงของตัวเองเอาไว้

        ไม่มีโอกาสรอดกลับมาอยู่ที่เมืองนี้ต่อ มีแค่ผ่านการทดสอบหรือจบชีวิตลงไป เท่านั้น!

        …….

        สถานที่ทดสอบคือหอคอยสูง 3 ชั้น

        ชื่อของมันคือ ‘หอคอยไผ่ขจี’ ชื่อเดียวกับชื่อเมือง ‘ไผ่ขจี’ ที่เด็กหนุ่มใช้ชีวิตอยู่มา 15 ปี

        มันเป็นหอคอยที่ตั้งอยู่ในลานกว้างกลางใจเมือง หน้าที่โดยทั่วคือการควบคุมค่ายกลนภาครามและม่านพลังที่คอยปกปักคุ้มครองเมืองแห่งนี้จากสัตว์อสูร

        และหน้าที่หลักอันสำคัญยิ่งใหญ่คือการกระตุ้นความสามารถให้กับเด็กหนุ่มสาวที่อายุครบ 14 ปี และคัดเลือกผู้มีความแข็งแกร่งในหมู่เด็กหนุ่มสาวอายุ 15 ปีออกมา

        เป็นหอคอยที่ว่ากันว่า ‘องค์เทวะนภาคราม’ สร้างขึ้นโดยตัวพระองค์เอง

        เป็นหอคอยทรง 8 เหลี่ยมสีดำสนิท ผนังปิดทึบหมดทุกด้าน ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีระเบียง มันเหมือนกับแท่งหินหรือหลักศิลามากกว่าหอคอย

        แต่ทุกคนก็ยังเรียกมันว่าหอคอยไผ่ขจี ไม่เคยมีใครคิดถามหาเหตุผล และไม่เคยมีใครคิดที่จะเรียกมันเป็นอย่างอื่น

        เมื่อองค์เทวะเรียกมันว่าหอคอย มันก็ต้องเป็นหอคอย ไม่มีทางที่จะเป็นสิ่งอื่นไปได้

        ออสการ์มาถึงลานกว้างในตอนที่แสงแรกแห่งอรุณเริ่มทอประกายขึ้นบนขอบฟ้า

        แต่เขาไม่ใช่คนแรกที่มาถึงที่นี่

        มีผู้ที่ใจร้อนกว่า เดินทางมาถึงก่อนหน้าแล้วเกือบ 1,000 คน รอบ ๆ หอคอยเริ่มคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทั้งที่เป็นผู้ที่เข้ามารับการทดสอบ และครอบครัวผู้ติดตามมาส่งด้วยความห่วงใย

        จะมีเหตุการณ์สำคัญ 2 อย่างเกิดขึ้นที่หอคอยและลานกว้างแห่งนี้ในช่วง 2 วันต่อจากนี้ไป

        วันนี้จะเป็นการทดสอบคัดเลือกผู้ฝึกยุทธที่แข็งแกร่งในหมู่เด็กหนุ่มสาวอายุ 15 ปี

        กำหนดเวลาคือทุกคนต้องเข้าไปในหอคอยก่อนพระอาทิตย์ขึ้นตรงหัวในยามเที่ยง

        ผู้ที่เข้าไปไม่ทัน? ค่ายกลนภาครามจะลงโทษสังหารอย่างไม่มีข้อยกเว้น

        หลบหนี? ถ้าเก่งกล้าสามารถถึงขนาดหลบหนีจากค่ายกลนภาครามออกไปนอกม่านพลังได้ เขาหรือเธอคนนั้นก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ผ่านการทดสอบ แล้วจะต้องหลบเลี่ยงหลีกหนีไปทำไม?

        และในวันพรุ่งนี้ มันจะเป็นพิธีกระตุ้นความสามารถของเด็กหนุ่มสาวที่อายุครบ 14 ปีรุ่นถัดไป

        ทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้โดยที่ไม่มีใครกล้าเปลี่ยนแปลง ตราบใดที่หอคอยแห่งนี้ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ วงจรแห่งชะตากรรมก็จะหมุนเวียนไปอย่างไม่สิ้นสุด

        ม่านพลังที่คอยปกป้องคุ้มครองเมืองอยู่นั้นมีรัศมี 50 กิโลเมตรจากหอคอยไผ่ขจี และพื้นที่ด้านในม่านพลังทั้งหมดอยู่ในการควบคุมของค่ายกลนภาคราม

        มันเป็นทั้งการปกป้องดูแลและควบคุมชาวเมืองไผ่ขจีไปพร้อมกัน

        ไม่มีใครขัดขืนกฏเกณฑ์ที่ตั้งเอาไว้โดยองค์เทวะนภาครามได้

        …

        “ฝ่าหอคอยทมิฬ”

        เสียงฝีเท้าและคำพูดที่เอ่ยขึ้นเบา ๆ จากทางด้านข้างทำให้คิ้วของออสการ์ขมวดแน่นเข้าหากัน เขาหมุนตัวกลับไปมองทางต้นเสียงอย่างช้า ๆ ใช้เวลาตรึกตรองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยชื่อของตัวเองออกไป

        “ออสการ์ แพลนเน็ตเอิร์ธ”

        “ดันแคน เกรทวูฟส์”

        “นายจำฉันได้ยังไง?”

        “นายไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก และฉันแค่รู้สึกคุ้นหน้า ก็เลยลองเสี่ยงทักดู”

        “เจอหรือจำคนอื่นได้อีกมั้ย?”

        “ไม่เจอ แต่สังเกตเห็นว่ามีอยู่อีกหลายคนที่เข้าข่าย”

        “ความแข็งแกร่งอย่างนั้นใช่มั้ย?”

        “ใช่ รู้สึกว่าพวกเราจะมีข้อได้เปรียบอยู่มากพอสมควร”

        “ไม่แน่นัก การทดสอบคืออะไรก็ยังไม่รู้ ใครจะได้เปรียบเสียเปรียบยังบอกไม่ได้หรอก”

        “ก็จริง… นายมีเบาะแสอะไรบ้างมั้ย?”

        “นอกจากฝ่าหอคอยทมิฬ? ไม่มี นายล่ะ? ตื่นขึ้นมาพร้อมกับการกระตุ้นพลังลมปราณเหมือนกันใช่มั้ย?”

        “ใช่ แต่นอกจากความทรงจำและคำว่าฝ่าหอคอยทมิฬ มันก็ไม่มีอะไรอีกเหมือนกัน”

        “ถ้าอย่างนั้นคงต้องรอดูว่าในหอคอยจะมีอะไรแล้วล่ะ พอผ่านการทดสอบได้ มันน่าจะมีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมให้อีก”

        “ก็คงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ให้ตายเถอะ! เมื่อไหร่เรื่องบ้า ๆ แบบนี้จะจบเสียทีก็ไม่รู้?”

        “หึหึหึ… นอกจากเพลงหมัดนภาคราม ฉันยังได้ฝึกเพลงหมัดสามบรรพต กับเพลงดาบอีกอย่างมาด้วย… แล้วนายล่ะ? ได้ฝึกเคล็ดวิชาพิเศษอะไรมาบ้างมั้ย?”

        ออสการ์หัวเราะเบา ๆ อยู่ในลำคออย่างไม่รู้ว่าจะตอบอะไร แต่หลังจากหยุดชะงักลงไปชั่วครู่ เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจเอ่ยบอกเคล็ดวิชาที่ตัวเองฝึกฝนออกมาบางส่วน พร้อมกับถามถึงการฝึกฝนของอีกฝ่าย โดยไม่ได้คาดหวังกับคำตอบที่แท้จริงอะไรมากนัก

        คิ้วของดันแคนขมวดแน่นเข้าหากันเมื่อได้ยินสิ่งที่คู่สนทนากล่าวและเอ่ยถาม ในแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่มนุษย์ผู้ที่วิวัฒนาการมาจากหมาป่าก็ใช้เวลาไม่นานนักในการประมวลผล ก่อนจะเอ่ยคำพูดของตัวเองออกมาทดสอบบ้าง

        “เพลงหมัดภูผาหิน…”

        “…”

        “พูดเรื่องอดีตไม่ได้ แต่คุยเรื่องปัจจุบันได้ทั้งหมด… ดูเหมือนว่าด่านนี้จะซับซ้อนมากกว่าที่คิดเอาไว้ไม่น้อยเลย”

        ออสการ์พึมพำออกมาให้พอได้ยินกันแค่ 2 คน ดันแคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพราะความพยายามที่จะเอ่ยเกี่ยวกับเรื่องการฝ่าถ้ำทมิฬไม่ประสบผลสำเร็จ มันไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากปากได้แม้แต่คำเดียว

        “ฉันจะเข้าไปในหอคอยตอนนี้ นายล่ะ? จะรอดูก่อนหรือยังไง?”

        ออสการ์เอ่ยบอกความต้องการของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยถามคู่สนทนาที่ผ่านด่านฝ่าถ้ำทมิฬมาในช่วงเวลาที่คาบเกี่ยวกัน ถ้าเด็กหนุ่มจำไม่ผิด ดันแคนน่าจะปรากฏตัวที่หมู่บ้านเริ่มต้นหลังจากเขาประมาณ 3-40 วัน ไม่เคยคุยกันมาก่อน แต่ก็เห็นหน้าอยู่ในร้านขายอาหารอยู่บ่อยครั้ง

        ที่นั่น อีกฝ่ายเหมือนมนุษย์หมาป่ามากกว่าตอนนี้

        มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ออสการ์ต้องใช้เวลาทบทวนความทรงจำอยู่ครู่ใหญ่ กว่าที่เขาจะเชื่อมโยงมนุษย์หัวหมาป่าคนนั้นเข้ากับเด็กหนุ่มร่างผอมบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้ หูแหลม จมูกยื่นออกมาเล็กน้อย ดวงตาสีเหลืองทอง มันมีเค้าลางของหมาป่าอยู่ แต่ก็ไม่ได้มากมายนักเลย

        “เข้าไปกันเลยเถอะ!”

        ดันแคนกล่าวตอบออกมาอย่างง่าย ๆ และเป็นฝ่ายเดินนำหน้ามุ่งตรงไปที่หอคอยก่อนเสียด้วยซ้ำ

        …

        ทั้ง 8 ด้านของหอคอยรูปทรง 8 เหลี่ยมไม่มีประตู

        วิธีเดียวที่จะเข้าไปในหอคอยคือการเข้าไปยืนกลางวงเวทย์ค่ายกลส่งตัวที่จารึกอยู่บนพื้นหน้าผนังทั้ง 8 ด้าน

        ขั้นตอนการส่งตัวเข้าไปด้านในใช้เวลาไม่ถึง 10 วินาทีต่อคน และในตอนนี้มีผู้กล้าเข้าไปทำการทดสอบในหอคอยหลายคนแล้ว

        “แยกกันเถอะ! ถ้าเงื่อนไขคือการต่อสู้กันเอง ฉันไม่อยากจะเจอกับนายเร็วนัก”

        ดันแคนกล่าวออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินแยกตัวออกไปทางด้านข้างโดยไม่รอคำตอบของออสการ์ ปล่อยให้เด็กหนุ่มยืนต่อแถวอยู่หน้าวงเวทย์ค่ายกลส่งตัวที่เดิมคนเดียว

        “แล้วเจอกันหลังทดสอบเสร็จ!”

        ออสการ์ส่งเสียงตามหลังไปเบา ๆ พอให้ได้ยิน อีกฝ่ายเพียงแค่ยกมือขึ้นมาเป็นสัญญาณว่ารับรู้แล้ว ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ทั้ง ๆ ที่นี่อาจจะเป็นการติดต่อสื่อสารครั้งสุดท้ายของทั้งคู่ก็เป็นได้

        ‘ชั้นรวบรวมลมปราณขั้นที่ 4 ถ้าเป็นคนธรรมดา อย่างน้อย ๆ ก็คงจะมีชีวิตรอดกลับมาอยู่ในเมืองต่อ แต่ในเมื่อเป็น ‘ผู้เล่น’ เงื่อนไขปกติไม่น่าจะใช้กับพวกเราได้’

        เด็กหนุ่มก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ในใจ เพราะจากที่เขาสัมผัสได้ ผู้ฝึกยุทธที่อยู่รอบตัวเกือบ 200 คนในตอนนี้ไม่มีใครมีระดับชั้นต่ำกว่าผู้รวบรวมลมปราณขั้นที่ 3 เลย…