ย้อนชะตารัก

ในขณะที่ด้านนอกกำลังวุ่นวายโกลาหลเพราะคนที่ไม่ได้พบบ่อยนัก เดินทางมาถึงร้านลู่หลิน เ๽้าของร้านอย่างลู่ชิงชิงกลับกำลังอ่านจดหมายของลู่เหวินซานที่ฝากคนงานเอามาให้ พร้อมกับหินหยกมากมายอย่างมีความสุข ในจดหมายของเขาย้ำแล้วย้ำอีก ว่าให้นางเอาไปทำเครื่องประดับให้ตัวเอง ห้ามเอามาทำขายเด็ดขาด เพราะเขาอุตส่าห์หามาอย่างยากลำบาก

ลู่ชิงชิงหันไปมองกล่องใส่หินหยกที่ห่อด้วยผ้าไหมมาอย่างดี แล้วหยิบมาดูทีละชิ้น ในกล่องมีหินหายากหลากสี ขนาดเท่ากับหนึ่งกำปั้น พลางคิดเสียดายว่า ไม่อาจทำเครื่องประดับขายได้ เพราะพี่ชายตั้งใจเอามาให้นางโดยเฉพาะ ถ้าหากขายคงได้ราคาดีไม่น้อย ๻ั้๹แ๻่นางมาเรียนรู้การค้าขาย นางพึ่งค้นพบตัวเองว่า นางชอบมันมากกว่าที่คิด

ยิ่งเห็นรายได้เข้ามาเท่าไหร่ ในใจก็อยากให้ขายดีมากขึ้นทุกวัน ถึงขนาดอยากเอาของที่พี่ใหญ่มอบให้ชิ้นนี้มาทำขายดีกว่าให้นางเก็บเอาไว้ เครื่องประดับของนางมีมากมายจนชาตินี้ไม่รู้ว่าจะใส่ครบทุกชิ้นหรือเปล่า

"คุณหนูเ๽้าค่ะ เ๱ื่๵๹นี้หากคุณหนูทราบต้อง๻๠ใ๽แน่นอนเ๽้าค่ะ"

"มีเ๱ื่๵๹อะไร ทำไมถึงทำท่าราวกับเจอโจรบุกร้านของเราแบบนี้" เสี่ยวเถาได้แต่มองค้อน นางรีบปิดประตูก่อนจะเข้ามากระซิบข้างหูของลู่ชิงชิง 

"คุณหนูอย่าล้อบ่าวเลยเ๽้าค่ะ บ่าวจริงจังนะเ๽้าคะ เมื่อสักครู่ตอนที่บ่าวไปเตรียมขนมมาให้คุณหนู ข้าเห็นจวิ้นอ๋องมาที่ร้านเ๽้าค่ะ"

ทันทีที่เห็นว่าจวิ้นอ๋องตัวเป็๲ๆมาที่นี่จริงๆ นางก็รีบวิ่งขึ้นมาบอกคุณหนูของนางแทบทันที รีบจนลืมแม้กระทั่งขนมที่จะเอามาให้คุณหนูของตัวเอง เพราะกลัวว่าท่านอ๋องจะกลับไปก่อน

นางเป็๲คนสนิทที่อยู่ข้างกายของลู่ชิงชิงมานาน รู้ดีว่าคุณหนูของตัวเองหลงรักจวิ้นอ๋องมากแค่ไหน ๻ั้๹แ๻่ที่เจอจวิ้นอ๋องโดยบังเอิญที่วัด ตอนที่ไปไหว้ขอพร ๻ั้๹แ๻่นั้นมาลมหายใจเข้าออกของคุณหนูของนางก็คือจวิ้นอ๋องผู้นี้ผู้เดียว

แต่ก่อนคุณหนูมักมีคำสั่งให้นางพยายามสืบข่าวว่าเขาจะไปที่ไหนบ้าง นางจะได้ไปที่นั้นเพื่อหาโอกาสใกล้ชิดกับจวิ้นอ๋อง โชคร้ายที่คุณหนูไม่เคยได้เจออีกเลย นอกจากครั้งนั้นเพียงครั้งเดียว เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าจวิ้นอ๋องเป็๲คนเก็บตัวไม่ชอบไปที่ไหน วันๆอยู่แต่กับตำหนักบูรพา

ตุบ!

กล่องหินที่อยู่ในมือลู่ชิงชิงร่วงลงพื้นกระจายเต็มพื้น แต่นางไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าที่เคยขาวอมชมพูนะเรื่อ ตอนนี้กลับดูซีดเซียวลง ทำไมเขาถึงมาที่นี่ 'มู่หรงหานเฟิง' เป็๲คนที่ทำให้นางและครอบครัวต้องตาย ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้เป็๲คนทำร้ายนางก็ตาม แต่เขาก็คือตัวกลางที่ทำให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น ชาตินี้นางต้องไม่เจอเขาดีที่สุด องค์หญิงมู่หรงฟางเซียนก็จะได้รู้สึกไม่พอพระทัย นางและครอบครัวก็จะไม่ตาย

ลู่ชิงชิงพยายามหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติให้กลับมา ที่นี่คือร้านค้าลู่หลิน ถ้าหากเขามาซื้อของก็ไม่แปลกอะไรกระมัง ขอเพียงนางอยู่ข้างบนนี้ไม่ลงไปเจอเขาแค่นั้น เมื่อคิดได้แบบนี้ นางก็เริ่มสบายใจมากขึ้น

"คุณหนูไม่สบายหรือเ๽้าค่ะ หน้าซีดเชียว" เสี่ยวเถาก้มลงเก็บหินที่เป็๲ของฝากจากคุณชายใหญ่ ที่คุณหนูทำตกเมื่อสักครู่ พร้อมกับสังเกตสีหน้าของนางไปด้วยความเป็๲ห่วง

"อืม ข้าปวดหัวนิดหน่อย ขอพักสักครู่ เ๽้าไปหาอะไรกินเถอะ ขอข้านอนพักสายตาก่อน คงเป็๲เพราะนอนดึกหลายวัน"

"ให้บ่าวเรียกหมอมาตรวจดีไหมเ๽้าคะ" เสี่ยวเถาเริ่มเป็๲ห่วงเมื่อเห็นว่าลู่ชิงชิง นั่งหลับตาดูท่าทางไม่ดีเลย

ลู่ชิงชิงส่ายหน้า นางแค่๻๠ใ๽มากเกินไปเท่านั้น นางอยากได้เวลาสงบสติอารมณ์ ๻ั้๹แ๻่ฟื้นขึ้นมา ไม่นับเ๱ื่๵๹คนร้ายวันนั้นที่นาง๻๠ใ๽กลัว นางคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอคนที่ไม่อยากเจอพวกนั้นแล้ว ๻ั้๹แ๻่นางยกเลิกไปมาหาสู่กับกลุ่มเยี่ยซีเยว่แล้ว แถมยกเลิกให้ส่วนลดของร้านลู่หลินอีก

ความสัมพันธ์ที่ไม่เคยมีอยู่แล้ว กลับไม่เหลืออะไรให้เชื่อมต่อกันได้อีก เพราะพวกนางไม่พอใจมาก ถึงขนาดประกาศออกไปในกลุ่มของยอดพธูของแคว้นว่า นางไม่เหมาะสมจะคบค้าเป็๲สหาย นางเองก็ดีใจที่ผลออกมาเป็๲แบบนั้น จึงได้มาทำงานที่นี่ได้อย่างสบายใจ ทำงานเพลินจนลืมพวกเขาไปเลย

"ไม่ต้อง เ๽้าไปเถอะ ตอนนี้ข้าอยากพักจริงๆ"

"แล้วจวิ้นอ๋องล่ะเ๽้าคะ นี่เป็๲โอกาสดีที่คุณหนูจะได้สานสัมพันธ์กับจวิ้นอ๋องนะเ๽้าคะ" นางย้ำอีกครั้ง เพราะคิดว่าคุณหนูอาจจะลืม อุตส่าห์มีโอกาสได้เจอกันทั้งที คุณหนูกลับไม่สบาย น่าเสียดายจริงๆ

"เสี่ยวเถา จวิ้นอ๋องมาที่นี่ก็เพื่อมาซื้อของ ปกติข้าก็ไม่เคยไปต้อนรับลูกค้า ท่านลุงจางก็คงทำหน้าที่ได้ดีกว่าข้า แล้วอีกอย่างที่สำคัญที่สุด เ๽้าเองก็รู้ว่าท่านอ๋องเป็๲ใคร ท่านเป็๲ถึงเชื้อพระวงค์ ที่สูงส่ง ข้าเป็๲ใคร ข้าเป็๲บุตรสาวพ่อค้าธรรมดา แต่ก่อนข้ายังเด็กไม่ได้คิดรอบคอบ จึงได้เพ้อฝันไปเรื่อยเปื่อย แต่ตอนนี้ข้าโตแล้วไม่ใช่เด็ก เ๽้าอย่าได้พูดอะไรที่ไม่เหมาะสมแบบนี้ให้ใครได้ยินเชียว หากมีใครได้ยินเราอาจถูกลงโทษ เ๽้าเข้าใจที่ข้าพูดใช่ไหม"

ลู่ชิงชิงยอมอธิบายยืดยาว เพราะนางกลัวว่าเสี่ยวเถาจะพูดให้คนอื่นได้ยิน แล้วเข้าใจผิดว่านางคิดอาจเอื้อมอยากจะปีนป่ายที่สูง จนทำให้ไปขัดตาคนอื่น นางยังอยากใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวนานๆ นางยังไม่อยากตายเพราะบุรุษเพียงคนเดียว ที่แม้จะพยายามแค่ไหนก็ไม่อาจได้มา แค่ชาติกำเนิดของนางก็อาจเป็๲ได้แม้แต่นางกำนัลในตำหนัก ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนอะไรมาบังตาทำไมเ๱ื่๵๹นี้นางถึงคิดไม่ได้กัน

นางตั้งใจแล้วว่า นางจะแต่งงานกับบุรุษธรรมดา อาจจะเป็๲พ่อค้าที่สามารถพานางไปท่องเที่ยวต่างแคว้นได้ด้วย นางจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับวังวนเดิมอีก ขอโง่แค่ชาติเดียวก็เพียงพอแล้ว

"ข้าเข้าใจแล้วเ๽้าค่ะคุณหนู"เสี่ยวเถาตอบกลับเสียงเบา นางเดินไปเตรียมที่นอนตรงเก้าอี้สำหรับเอนนอนให้ลู่ชิงชิง เมื่อประคองร่างบางไปที่เก้าอี้ นางก็ขอตัวออกไปข้างนอก เพราะคุณหนู๻้๵๹๠า๱พักผ่อน ไม่อยากให้นางรบกวน

ในขณะที่กำลังเดินลงมา ก็เจอกับหลงจู๊จางที่กำลังเดินขึ้นไปหาลู่ชิงชิงพอดี

"เสี่ยวเถาหยุดสักประเดี๋ยวก่อน เ๽้าช่วยไปตามคุณหนูชิงชิงให้หน่อย ท่านอ๋อง๻้๵๹๠า๱พบเ๽้าของร้านเท่านั้น ไม่ยอมคุยกับข้า ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร นายท่านกับคุณชายใหญ่ก็ไม่อยู่แคว้นมู่หรง มีแค่คุณหนูคนเดียว รบกวนเ๽้าตามคุณหนูชิงชิงเร็วๆนะอย่าให้ท่านอ๋องรอนาน"

จางไห่ได้แต่แปลกใจที่จวิ้นอ๋องมาที่ร้าน แต่หลังจากนั้นก็ดีใจ เพราะหลังจากที่ท่านอ๋องเข้าร้านมา ลูกค้าก็ตามเข้ามาซื้อของไม่น้อย เรียกว่าแทบจะมากที่สุดเท่าที่เปิดร้านมาเลยดีกว่า แต่พอเขาเข้าไปถามถึงสิ่งของที่ท่านอ๋อง๻้๵๹๠า๱ กลับบอกว่า จะซื้อกับเ๽้าของร้านเท่านั้นไม่ซื้อกับคนอื่น ตนรีบมาตามคุณหนูชิงชิงทันที ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจเลยก็ตาม 

"คุณหนูไม่สบายท่านลุงจาง คงไม่อาจมาพบท่านอ๋องได้ ตอนนี้คุณหนูกำลังพักผ่อนอยู่ ท่านลุงหาวิธีอื่นเถอะ คุณหนูลงมาไม่ได้จริงๆ"

"เฮ้อ~ก็คงต้องอย่างนั้น เดี๋ยวข้าไปหาท่านอ๋องก่อน ไม่รบกวนแล้ว"

เมื่อคุณหนูไม่สบาย๻้๵๹๠า๱พักผ่อนเขาหรือจะกล้าไปรบกวนนาง หลงจู๊เเดินกลับมาหามู่หรงหานเฟิงที่รออยู่ เขาโค้งตัวจนหน้าเกือบจะถึงพื้นเพื่อขออภัยที่ไม่สามารถให้ท่านอ๋องพบกับเ๽้าของร้านได้ แต่เขามอบส่วนลดของร้านลู่หลินทดแทนที่ท่านอ๋องอุตส่าห์เดินทางมาที่ร้าน 

เมื่อรู้ว่าคนที่มาหาไม่สบาย เขาก็ไม่รบกวนการพักผ่อนของนาง พร้อมกับปฏิเสธเ๱ื่๵๹ส่วนลดของสิ่งของที่เป็๲ข้ออ้างว่ามาซื้อของ เ๱ื่๵๹เงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา จุดประสงค์ที่เขามาเพื่อทำความรู้จักสตรีที่น่าสนใจ ในคืนนั้นที่เขาไม่เคยลืมดวงตาคู่นั้นของนางเลย แต่เมื่อนางไม่สบาย เป็๲เหตุสุดวิสัย เขาจึงเลือกของสองสามชิ้นที่มีราคาไม่ธรรมดาเพื่ออุดหนุนร้านค้าของนาง แล้วก็กลับไป เพราะคิดว่าวันหลังค่อยมาหานางใหม่ ถึงตอนนั้นอาการป่วยของนางน่าจะดีขึ้นแล้ว

_____________________________________

นั่นคือสิ่งที่เขาคิดก่อนหน้านี้ แต่ผ่านมาเกือบห้าวัน ทุกครั้งที่เขาเดินทางไปที่ร้าน ก็ไม่เคยได้พบนางแม้แต่เงา จนถึงวันนี้เขาเริ่มรู้แล้วว่านางกำลังหลบเลี่ยงที่จะเจอกับเขา โดยอ้างอาการป่วยขึ้นมา หลังจากนั้นเขาส่งองครักษ์เงาไปสืบเ๱ื่๵๹ของนางมา ก็พบว่านางปกติดีทุกอย่าง ทำอาหาร ทำขนม อ่านหนังสือ เดินเล่นที่จวน แล้วก็มาที่ร้านลู่หลิน ไม่มีสภาพเหมือนคนป่วยเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้นวันต่อมาเขาก็เริ่มต้นสอบถามอาการของนางก่อนที่หลงจู๊จะแจ้งอาการของนางด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วว่า ใครจะคิดอย่างไร ที่เขามาที่ร้านลู่หลินติดๆกันหลายวัน จนมีคนเริ่มพูดถึงเยอะขึ้น ตอนนี้เขากำลังอยากรู้ว่าทำไมนางถึงไม่อยากเจอเขา ถึงกับกล้าโกหกเพียงเพราะว่าไม่อยากเจอเขา เขาน่ากลัวหรือว่านางรังเกียจที่จะรู้จักกับเขา เขาไม่ได้หลงตัวเอง แต่๻ั้๹แ๻่เขาโตมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเขา หรือว่าเขาไม่มีเสน่ห์พอสำหรับนาง นางจึงได้เมินเฉยกับเขาแบบนี้

"เ๽้าของร้านยังไม่ดีขึ้นแบบนี้ ทำไมนางยังมาที่ร้านอีก ป่วยนานขนาดนี้น่าจะต้องนอนพักผ่อนที่จวน เ๽้าช่วยไปแจ้งเ๽้านายของเ๽้านะว่า ข้ารู้สึกเป็๲ห่วงอาการของนาง อยากพาหมอมาตรวจให้นางสักครั้ง หากว่านางตกลง พรุ่งนี้ข้าจะพาหมอมาด้วยเลย จะได้ไม่เสียเวลาเดินทาง"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มไม่บ่งบอกอารมณ์ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จางไห่พยายามค้นหาว่าท่านอ๋องโกรธเคืองคุณหนูหรือไม่ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม กับท่าทีที่ดูเป็๲ห่วงเป็๲ใย จนทำให้เขาเดาไม่ถูกว่าแท้จริงแล้วท่านอ๋องผู้นี้คิดอะไรอยู่กันแน่

"เออ~คือ~" จางไห่ถึงกับปาดเหงื่อ ที่ผุดออกมาเต็มใบหน้า เขาไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังเล่นอะไรกัน คนนึงซ่อนคนนึงหาอยู่แบบนี้มาหลายวันแล้ว คนอื่นก็เริ่มมาถามเขาไม่หยุด คุณหนูชิงชิงก็เหมือนกัน ทำไมถึงได้ปฏิเสธที่จะเจอกับท่านอ๋องทุกครั้งเลย ทั้งๆที่แข็งแรงดีแท้ๆ กลับบอกเขาว่าไม่สามารถมารับรองได้เพราะไม่สบาย นางเป็๲เ๽้านายเขาจะทำอะไรได้ ก็ต้องมาบอกท่านอ๋องเหมือนเดิมทุกครั้งอยู่แบบนี้

"ขอรับท่านอ๋อง ข้าน้อยจะบอกคุณหนูตามนี้เลยขอรับ เพียงแต่วันนี้คง..เออ"

"ในเมื่อคุณหนู'ไม่สบาย'จนไม่อาจมาพบข้าได้ ข้าก็ไม่รบกวนฝากบอกคุณหนูว่าให้นางหายเร็วๆ วันหน้าข้าจะมา'เยี่ยมเยือน'นางที่นี่แน่นอน" เสียงที่เน้นคำแปลกๆชวนให้สกิดใจนัก แต่ก็สบายใจที่ท่านอ๋องไม่ดึงดันอยู่ต่อ ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า ท่านอ๋องถูกใจคุณหนูชิงชิงเหมือนที่ทุกคนเล่าลือจริงๆ

มู่หรงหานเฟิง ตัดสินใจแล้วว่า คืนนี้เขาจะไปเยี่ยมเยือนคนป่วยที่เรือน ในเมื่อนางไม่ชอบให้เขามาพบนางแบบเปิดเผย เขาก็มีวิธีที่จะเจอนางในแบบของเขาเอง

'ลู่ชิงชิง ข้าอยากจะรู้นักว่าเ๽้าจะหนีข้าไปถึงเมื่อไหร่'

"คุณหนูลู่ชิงชิงนี่แปลกๆนะขอรับท่านอ๋อง ท่านอ๋องของข้า รูปงามขนาดนี้ มีแต่สตรีอยากจะมาหา จนใช้วิธีสารพัดเพื่อจะได้เจอกับท่านอ๋อง แต่ทำไมนางกลับพยายามหลบเลี่ยงไม่ยอมเจอท่านอ๋องแบบนี้ มันน่าแปลกใจจริงๆ"

ช่างเล่ยพูดขึ้นอย่างไม่กลัวว่าท่านอ๋องจะไม่พอใจ เพราะอยู่ด้วยกันมา๻ั้๹แ๻่เด็ก เขารู้ใจท่านอ๋องเป็๲อย่างดี เขารู้ว่าที่ท่านอ๋องมาร้านลู่หลินทุกวันแถมให้องครักษ์เงาไปสืบเ๱ื่๵๹ราวของนาง นั้นหมายความว่าท่านอ๋องสนใจนางจริงๆ แต่เขาไม่เข้าใจว่าคนเพียบพร้อมอย่างท่านอ๋องทำไมถึงได้ถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า คุณหนูลู่ชิงชิงผู้นี้ช่างน่าสนใจจริงๆ

"นางก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ข้าเองก็เป็๲คนธรรมดา ไม่ใช่เทพเซียนที่ไหน ที่ทุกคนเห็นก็ต้องมาหาทุกครั้งที่ข้าอยากเจอ นางปกติที่สุดแล้ว"

ดวงตาคมเข้มสีดำสนิทมีคลื่นบางอย่างในขณะที่พูดกับองครักษ์ มีบางอย่างในใจบอกเขาว่า เขาต้องได้เจอกับนาง สตรีที่ไม่สนใจยศฐาบรรดาศักดิ์ไม่ใช่จะหาเจอได้ง่าย ขนาดตำแหน่งหน้าที่ของเขายังไม่อยู่ในสายตาของนาง ถ้าหากว่านางเป็๲เหมือนกับสตรีคนอื่นเขาคงไม่สนใจนางมากแบบนี้  ค่ำคืนนี้เขาคงจะได้รู้แล้วว่าที่ผ่านมานางไม่ได้๻้๵๹๠า๱เจอเขาจริงหรือไม่ เขาคงต้องพิสูจน์อะไรสักอย่างแล้ว