บทที่ 19 คุณลุงคนนี้ ชะตาขาดลูกขาดหลาน
ว่ากันว่า ตอนถือกำเนิด มนุษย์มีสามิญญาเจ็ดิญญา
สามจิตประกอบด้วยฟ้า ดิน และชีวิต เป็สิ่งที่ติดตัวเรามาั้แ่เป็ทารกในครรภ์ หากขาดหายไปแม้แต่อย่างเดียว ทารกในครรภ์จะกลายเป็เด็กกึ่งเป็กึ่งตายั้แ่กำเนิด
ส่วนเจ็ดิญญานั้นค่อนข้างลึกลับ ประกอบด้วยิญญาแห่งการเคลื่อนไหว ิญญาแห่งความแข็งแกร่ง ิญญาแห่งการหายใจ ิญญาแห่งการป้องกัน ิญญาแห่งการย่อยอาหาร ิญญาแห่งความกล้าหาญ และิญญาแห่งการชำระล้าง ตัวอย่างเช่น ิญญาแห่งการหายใจมีหน้าที่ควบคุมการหายใจเข้าออกของร่างกาย และิญญาแห่งการชำระล้างทำหน้าที่เกี่ยวกับระบบเผาผลาญ
การสูญเสียิญญาิญญาจะไม่ทำให้เสียชีวิต แต่ร่างกายจะมีข้อบกพร่องต่าง ๆ ขึ้นมาได้
สิ่งที่กู้เวยขาดหายไปคือิญญาแห่งการย่อยอาหาร ิญญานี้มีหน้าที่ควบคุมการย่อยและการดูดซึมของร่างกาย หากขาดหายไป ไม่ว่าจะกินของดีแค่ไหน เข้าไปในร่างกายก็ไม่สามารถดูดซึมได้ เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ร่างกายจะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และภายนอกจะดูผอมแห้ง
"เหยาเหยา หนูพอจะมีวิธีช่วยเสี่ยวเวยตามหาิญญาที่หายไปกลับคืนมาได้ไหม" เฉินฮุ่ยเหลือบมองใบหน้าที่ซูบผอมของหลานชายก็รู้สึกเ็ปหัวใจ
เธอรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ ของบำรุงร่างกายล้ำค่ามากมายในบ้านล้วนถูกนำมาปรุงให้เขากิน แต่ร่างกายของเขากลับไม่ดีขึ้นเลย
"เหยาเหยา เื่นี้ถือว่าพี่ชายขอร้อง ถ้าเธอ้าอะไร บอกพี่ใหญ่ได้เลย พี่ใหญ่จะทำให้เธอทุกอย่าง" กู้เหิงเอ่ยปากขึ้นอีกคน
สำหรับลูกคนแรกของเขา เขาตามใจกู้เวยมากอยู่แล้ว ยิ่งร่างกายของเด็กคนนี้อ่อนแอ เขาก็ยิ่งลำเอียงมากขึ้น
เขาคิดมาตลอดว่าคงเป็เพราะข้อบกพร่องแต่กำเนิดที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้ ทำได้เพียงยอมรับโชคชะตา แต่ตอนนี้กลับมีคนบอกว่ามันเกิดจากการที่ิญญาหลุดออกจากร่าง กู้เหิงจึงทนอยู่เฉยไม่ได้อีกต่อไป
ตอนนี้ ทุกคนในครอบครัวต่างจับจ้องมาที่เหยาเหยา ราวกับรอคำอธิบาย แม้แต่กู้เวยที่เป็เ้าของเื่ก็เช่นกัน ดวงตากลมโตราวกับองุ่นจ้องมองเหยาเหยาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"พี่ใหญ่ คุณแม่คะ ถ้าหนูช่วยได้หนูจะช่วยอย่างเต็มที่" เหยาเหยาส่ายหน้าแล้วพูดว่า "แต่หนูต้องอธิบายก่อนว่า ตอนิญญาหลุดออกจากร่าง มันจะคงอยู่ได้ไม่นานในโลกภายนอก ถ้ากู้เวย ิญญาหลุดั้แ่เกิด ตอนนี้คงหายากแล้วล่ะค่ะ"
์และโลกแบ่งออกเป็หยินและหยาง ิญญานั้นบริสุทธิ์ดั่งหยิน หากปราศจากสิ่งปกป้อง อย่างมากก็อยู่ได้เพียงหนึ่งวัน อย่างน้อยก็แค่ไม่กี่ชั่วโมง มันก็จะถูกหยางของโลกมนุษย์ทำลายไป
กู้เหิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น "ลองดูสักหน่อยเถอะ ถ้าหาไม่เจอค่อยหาวิธีอื่น"
ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีความหวังกันบ้าง
"ก็ได้ค่ะ หนูจะลองดู" เหยาเหยาพยักหน้า แล้วสั่งให้คนรับใช้ไปเอาแผ่นยันต์สีเหลืองกับผงชาดในห้องมาให้เธอ
เมื่อได้ของมาแล้ว เธอก็ลงมือวาดขึ้นตรงหน้าพวกเขา
ทุกคนในตระกูลกู้กลั้นหายใจ กลัวว่าจะไปรบกวนเธอ พวกเขาจ้องมองอย่างตั้งใจ แต่กลับไม่มีใครอ่านอักขระที่เธอวาดบนยันต์ออกเลย
"เรียบร้อย" เหยาเหยาลงมือเขียนพู่กันม่วงในมือเสร็จสิ้นภายในเวลาเพียงสองสามวินาที
ความเชี่ยวชาญในการควบคุมยันต์ของเธอนั้นลึกซึ้งมาก จากหัวยันต์จรดหางยันต์ ไปจนถึงการประจุพลังิญญา ล้วนไหลลื่นราวกับสายน้ำ
"ไอ้กระดาษแผ่นนี้ใช้ได้จริงเหรอ" กู้หลี่เอ่ยถามด้วยแววตาเคลือบแคลง
ใจจริง เขาไม่ค่อยเชื่อเื่ที่ว่าเหยาเหยามีความสามารถพิเศษ
เหยาเหยาอธิบาย "นี่คือยันต์เรียกิญญา ตราบใดที่ิญญาของเว่ยเว่ยยังอยู่ในรัศมี 5 กิโลเมตร มันก็จะััได้"
เธอไม่ได้พูดว่าถ้าเกิน 5 กิโลเมตรจะเป็อย่างไร แต่ทุกคนล้วนเป็คนฉลาด ย่อมเข้าใจความหมายโดยไม่ต้องเอ่ย
การใช้ยันต์นี้ตามหาิญญาิญญา จำเป็ต้องใช้เส้นผม เสื้อผ้า หรือสิ่งของที่อยู่ติดตัว เพื่อเป็สื่อกลางในการติดตาม
"เริ่มกันเถอะ" เมื่อกู้เหิงได้ฟังดังนั้น เขาก็ไม่รีรอ ดึงเส้นผมของลูกชายออกมาเส้นหนึ่งแล้วยื่นออกไป
เมื่อเหยาเหยารับเส้นผมมาแล้ว ก็ไม่รอช้า เธอใช้มือข้างหนึ่งถือยันต์ไว้ อีกข้างหนึ่งร่ายอาคมลงในขวดน้ำมนต์ พร้อมกับตวาดว่า "ไป!"
ทันใดนั้นยันต์สีเหลืองก็ลุกไหม้ขึ้นเองโดยไร้ประกายไฟ ควันสีขาวลอยกรุ่น โชยไปเบื้องหน้าอย่างช้า ๆ
“นี่... นี่มัน...?” เฉินฮุ่ยเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
เธอไม่แน่ใจว่านี่คือเจอแล้วหรือยัง จึงหันไปมองลูกสาวอย่างลืมตัว ก่อนจะเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเธอ หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบ
“ตามควันไป!” เหยาเอ่ยเสียงเข้ม
หรือว่าเจอแล้วจริง ๆ?
ิญญาปกติที่ออกจากร่างจะไม่สามารถคงอยู่ได้นานขนาดนี้ แน่นอนว่า ถ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับไสยศาสตร์ มันก็เป็เื่ปกติ นี่จึงเป็สาเหตุที่ทำให้สีหน้าของเหยาเหยาไม่สู้ดีนัก
แต่ตระกูลกู้ไม่รู้เื่พวกนี้ พอได้ยินว่าเจอแล้ว ทุกคนก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว รีบทำตามคำสั่ง เรียกคนขับรถให้ขับตามไปทันที
ไม่นาน รถก็จอด ทุกคนลงจากรถ เมื่อเห็นจุดที่ควันสีขาวหยุดลง สีหน้าของครอบครัวกู้ก็เปลี่ยนไป
“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้” กู้อวี่อดไม่ได้ที่จะร้องออกมา
เบื้องหน้าพวกเขาคือโรงแรมขนาดใหญ่ ที่หน้าประตูมีพนักงานรักษาความปลอดภัยคอยต้อนรับ ประตูหมุนหมุนไปมาไม่หยุด
ป้ายทองอร่ามเขียนว่า "โรงแรมิฝู่เอวี่ยน"
นั่นคือสถานที่จัดงานเลี้ยงที่พวกเขาได้จองไว้ก่อนหน้านี้
ตอนนี้มีผู้คนมากมายเดินไปมา บางคนที่อยู่ใกล้ ๆ จำคนในตระกูลกู้ได้ทันที
"คุณกู้ พวกคุณมาเร็วจังเลยนะ"
"เด็กคนนี้คงเป็คุณหนูบ้านคุณสินะ น่ารักจริง ๆ"
ปกติแล้วถ้ามีคนชมลูกสาวของพวกเขา คนในตระกูลกู้คงจะต้องตอบรับอย่างสุภาพสักสองสามคำ แต่ตอนนี้ไม่มีใครมีอารมณ์จะคุยเล่น
พวกเขากลัวว่าถ้าเสียเวลาไปควันขาวจะหายไป จึงตอบกลับสั้น ๆ แล้วเดินเข้าโรงแรมไปเลย
พอเข้าไปข้างใน พวกเขาก็เห็นควันขาวลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเด็กชายคนหนึ่งที่สวมชุดสูทเรียบร้อย
เขาอายุราว ๆ กู้เวย ตอนนี้ถูกชายวัยกลางคนคนหนึ่งจูงอยู่ เขาสุขุมและว่าง่าย ส่วนควันขาวที่ไม่เคยจางหายไปตลอดทาง ตอนนี้พอชนกับคนก็หายวับไปทันที
เห็นได้ชัดว่าพบิญญาแล้ว
"น้องสาม วันนี้มาเช้าจัง"
เสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามา ทำให้ชายวัยกลางคนหันกลับมา เมื่อเห็นกู้เสวี่ยซงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มทักทาย
เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็พี่ชายคนโตของกู้เสวี่ยซง หรือก็คือ กู้ชิงจวิน ลุงใหญ่ของกู้เหิงนั่นเอง
พ่อแม่ของกู้เสวี่ยซงนั้นมีลูกชายสามคนและลูกสาวหนึ่งคน เขามีพี่ชายสองคน
ถึงอย่างนั้น หลังจากแยกบ้านกันอยู่ พี่น้องก็ไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กัน ครั้งนี้เป็งานเปิดตัวสาวบุญธรรม จึงต้องเชิญแขกภายนอกด้วย พวกพี่น้องก็ต้องได้รับบัตรเชิญอย่างเลี่ยงไม่ได้
พี่ชายคนโตและน้องสาวของกู้เสวี่ยซงไม่ได้อยู่ในประเทศ จึงไม่ได้มา มีเพียงกู้ชิงจวินเท่านั้นที่มาร่วมงาน
"เหยาเหยา นี่มันเื่อะไรกัน" เฉินฮุ่ยจ้องเขม็งไปข้างหน้า แม้ความจริงเธอจะเดาได้เกือบหมดแล้ว แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อ
"น้องสะใภ้ นี่มัน..." กู้ชิงจวินเองก็ดูงุนงง
คนพวกนี้กำลังทำอะไรกัน มองข้ามเขาที่ทักทายไป กลับไปถามเด็กน้อยอย่างนั้นเหรอ
ทำไมครอบครัวนี้ยิ่งรวย ยิ่งพูดจาแปลก ๆ
สายตาของเขามองมาเช่นกัน และสบกับดวงตาสีดำสนิท ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
เหยาเหยามองไปยังคนตรงหน้าเช่นกัน เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แล้วพูดกับเฉินฮุ่ยว่า "แม่คะ คุณลุงคนนี้มีปัญหาทางเพศ น่าจะเป็คนที่ไม่มีลูกหลานสืบสกุลไม่ใช่เหรอคะ เด็กคนนี้เป็หลานชายของเขาจริง ๆ เหรอคะ?"
เมื่อสิ้นคำพูด กู้ชิงจวินก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
เขาตำหนิว่า "เด็กอะไรกันเนี่ย กล้าดียังไงมาพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้"
ทันใดนั้น กู้ชิงจวินก็นึกขึ้นได้ว่าเด็กคนนี้เรียกคนอื่นว่าอะไร เขาจึงพูดขึ้นว่า "น้องสาม นี่คือลูกสาวที่แกยืนยันจะรับมาเลี้ยงอย่างนั้นเหรอ ไม่มีมารยาทเอาซะเลย"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ถ้าเป็คนที่รู้จักเขาดี จะรู้ว่านี่คือการแสดงออกถึงความรู้สึกผิด ยิ่งเขารู้สึกผิดมากเท่าไหร่ เสียงของเขาก็จะยิ่งดังขึ้นเท่านั้น
"พี่ใหญ่ เหยาเหยา จะมีมารยาทหรือไม่มีมารยาท ก็ไม่ใช่เื่ที่พี่ต้องมายุ่ง ตอนนี้ผมมีเื่จะถามพี่"
"ทำไมิญญาหนึ่งส่วนของหลานชายผม เสี่ยวเวย ถึงไปอยู่กับเด็กคนนั้น"
เฉินฮุ่ย ไม่ใช่คนโง่ ลูกสาวของเธอพูดขนาดนี้แล้ว ถ้าเธอยังไม่เข้าใจ สมองก็คงมีปัญหาจริง ๆ
คำพูดของเขากระแทกหูกู้ชิงจวินราวกับสายฟ้าฟาด
"แก... แกพูดอะไรน่ะ ิญญาอะไร ฉันไม่เข้าใจ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
แต่สายตากลับหลบเลี่ยงโดยไม่รู้ตัว
ท่าทางเช่นนี้ของเขาทำให้กู้เจี่ยเข้าใจได้ในทันที การที่กู้เวยสูญเสียิญญาไปนั้น ไม่ใช่เื่บังเอิญอย่างแน่นอน
และอาจเกี่ยวข้องกับลุงผู้แสนดีผู้นี้ด้วย
686
