สัญญาจำนน_End

        นายหัวครรชิต กลับเข้ามาบ้านเมื่อตอนรุ่งสาง ซึ่ง วิรดา ก็ตื่นนอนและลงมาทำอาหารพอดี ชายหนุ่มเดินสวนกับ วิรดา ไประหว่างที่จะลงมาด้านล่าง เขาไม่ยอมพูดจากับหญิงสาวเลยสักคำ หน้าตานี้ยังบึ้งตึงอยู่ไม่หาย

        วิรดา มองตามหลังชายหนุ่มไปจนเขาปิดประตูห้อง นั้นล่ะ วิรดา ถึงเดินลงบันไดมายังห้องครัว เพื่อทำอาหาร วันนี้ วิรดา ทำข้าวต้มหมูทรงเครื่อง ซึ่งทานคู่กับหมูสามชั้นที่หันเป็๲ชิ้นเล็กแล้วนำไปทอดจนกรอบได้ที่ และกระเทียมเจียวทอดกรอบคลุกเคล้าให้เข้ากัน และผักชีหันเป็๲ชิ้นเล็กๆ เพื่อโรยหน้าข้าวต้ม เมื่อทำเสร็จ วิรดา ก็ยกหม้อ จานชามไปวางที่โต๊ะอาหาร และรอเวลาให้ นายหัวครรชิต ลงมาทาน

        ชายหนุ่มเดินลงบันไดมาในชุดทะมัดทะแมง เหมือนพร้อมในการออกไปข้างนอก เขานั่งลงที่โต๊ะอาหาร วิรดา ก็ตักข้ามต้มใส่ชามให้ชายหนุ่ม

        “วันนี้เธอทำอะไรให้ฉันทาน?” ชายหนุ่มถามขึ้นเมื่อเงียบอยู่นาน

        “ข้าวต้มหมูทรงเครื่องค่ะ” วิรดา ตอบ

        “ก็ดูน่าทานดี ขอให้น่าทานอย่างหน้าตานะ ไม่ใช่ว่ารสชาติไม่ได้เ๱ื่๵๹” ชายหนุ่ม แขวะหญิงสาวแต่เช้า

        “ก็อาจจะดีหรือไม่ดี ฉันไม่รู้หรอกค่ะ เพราะมันขึ้นอยู่กับว่าคุณจะชอบหรือไม่ชอบเท่านั้นเอง" เมื่อชายหนุ่มแขวะมา สาวเ๽้าก็สวนกลับไปไม่ยอมลดลาวาศอก ก็เธอไม่ได้ทำผิดอะไรนี่

        “หึ! มาอยู่ได้แค่สองวันเริ่มจะปากเก่งขึ้นมาแล้วสินะ” ชายหนุ่มกล่าวกระแนะกระแหน

        “ก็ไม่ได้เก่งอะไรนี้คะ ฉันก็เป็๲ของฉันอย่างนี้มา๻ั้๹แ๻่ไหนแต่ไรแล้ว” วิรดา กล่าวความจริง เพราะถ้าเธอสู้คนไม่ได้ก็คงอยู่บนโลกนี้ลำบาก เพราะไม่มีที่ว่างสำหรับคนอ่อนแอ

        พอตักข้าวให้ชายหนุ่มเสร็จ วิรดา ก็ทำท่าจะเดินออกไป เพราะอยู่นานๆ แล้วอึดอัด

        “จะไปไหน กลับมานั่งทานข้าว” ชายหนุ่มหันไปสั่งทันที วิรดา ถอนหายใจออกมาแรงๆ หันกลับมาตักข้าวให้ตัวเอง แล้วนั่งลงทานข้าวข้างๆ ชายหนุ่มไปอย่างเงียบๆ

        “วันนี้ฉันจะออกไปเหมืองทั้งวัน เธอจะต้องนำข้าวเที่ยงไปให้ฉันด้วย เดี๋ยวจะมีคนมารับเธอไปที่นั่น” ชายหนุ่มสั่งการอย่างรวดเร็ว

        “ค่ะ” วิรดา ขานรับคำสั่งแต่โดยดี

        “อ้อ! แล้วใส่เสื้อผ้าให้มันมิดชิดด้วยล่ะ เพราะที่นั้นมีแต่ผู้ชายหื่นๆ แต่ถ้าเธอจะใส่ไปอวดโชว์ฉันก็ไม่ว่าเหรอนะ ก็ดีซะอีกจะได้เป็๲อาหารตาให้กับลูกน้องฉัน” ชายหนุ่มกล่าวเตือนพร้อมแขวะไปในตัว

        “ค่ะ ฉันจะจำไว้”

        และเมื่อทานข้าวเช้าเสร็จ ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

        “หืออ!..จะทนไหวไหมนี้เรา ถึงไม่ไหวยังไงก็ต้องอยู่ให้ได้ เพราะไม่งั้นเขายึดบ้านและที่ดินแน่ๆ” วิรดา พูดกับตัวเองออกมาเบาๆ ก่อนจะเก็บกวาดเช็ดถู เก็บจานชามไปล้างทำความสะอาด แล้วจากนั้นก็พักผ่อนตามอัธยาศัย รอเวลาใกล้เที่ยงเพื่อเตรียมทำอาหารเที่ยงให้แก่ชายหนุ่ม

        อาหารเที่ยงที่เธอทำให้ชายหนุ่มทานในวันนี้ก็จะมี แกงส้มชะอมไข่, หมูทอดกระเทียมพริกไทย และผัดผักรวมมิตร เมื่อ วิรดา ทำอาหารเสร็จก็ตักใส่ปิ่นโต แล้วจากนั้นก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูทะมัดทะแมงและรัดกุมที่สุดเพื่อออกเดินทางไปเหมืองตามที่นายหัวครรชิต สั่งไว้เมื่อเช้านี้

        และยังไม่ถึงสิบเอ็ดโมงเช้าดี ก็มีรถกระบะมาจอดที่หน้าบ้าน วิรดา เดินออกไปดู

        “ผมมารับคุณไปเหมือง” สรชัย กล่าวขึ้นกับหญิงสาวตรงหน้า

        “รอแป๊บนะขอไปเอาปิ่นโตก่อน” วิรดา เอ่ยแล้วรีบวิ่งเข้าห้องครัวไปเอาปิ่นโต พอได้แล้วก็รีบขึ้นไปในรถและ สรชัย ก็ขับรถออกไป

        “พี่ชื่ออะไรน่ะ?” วิรดา เอ่ยถาม สรชัย เพื่อผูกมิตรไมตรีต่อกัน

        “เรียกว่าสรก็ได้” สรชัย กล่าวตอบหญิงสาว ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องมองบนท้องถนนอยู่

        “งั้นเรียกฉันว่าดา ก็ได้ ไม่ต้องมาเรียกคุณเคินอะไรหรอก ฟังแล้วมันแสลงหูยังไงชอบกล” วิรดา กล่าวยิ้มๆ

        “โอเคงั้นพี่เรียกเราว่าน้องดา โอเคป่ะ?” สรชัย หันกลับมาส่งยิ้มให้

        “โอเค ตามนั้นเลย” วิรดา ยิ้มตอบรับ

        เมื่อรถจอดสนิท วิรดา ก็ลงมาจากรถ คนงานที่อยู่รอบๆ ที่เดินกันไปมาต่างมองมายัง วิรดา เป็๲ตาเดียวกัน จะไม่ให้มองได้ยังไงล่ะก็นานแล้ว ที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทั้งสวยทั้งหวานอย่างแม่สาวนางนี้เข้ามาในสถานที่แห่งนี้เลย และนี้ก็เป็๲บุญตาของพวกเขาจริงๆ วิรดา เห็นสายตาเช่นนั้นแล้วรีบเดินเข้าไปอยู่ใกล้ๆ สรชัย มากขึ้นกว่าเดิม ถึงเธอจะสู้คนก็จริง แต่ถ้าจะสู้กับแรงผู้ชายเป็๲โขยงอย่างนี้คงไม่ไหวแน่ ขอหาหลักพักพิงดีกว่า ไม่อยากเสี่ยง

        สรชัย พา วิรดา เข้ามายังอาคารที่ นายหัวครรชิต ทำงานอยู่

        “น้องดา มาแล้วครับนายหัว” สรชัย แจ้งแก่ นายหัวครรชิต เมื่อพาหญิงสาวเข้ามาในห้องแล้ว

        “ดี! ขอบใจ นายออกไปได้แล้ว” นายหัวครรชิต ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจอยู่เนืองๆ แค่ให้ไปรับกันมาไม่ถึงชั่วโมงนี่สนิทกันแล้วหรือ ถึงขั้นเรียกน้องได้สนิทปากแล้ว ทีกับเขาไม่เห็นว่าจะอยากสนิทอะไรเลย ดูแล้วมันน่าจะจับลงโทษเสียนี้กระไร

        วิรดา กำลังถอดปิ่นโตเตรียมสำรับ ไว้รอชายหนุ่มที่โต๊ะทานข้าว

        “ไปสนิทกับนายสร ตอนไหน? เห็นเรียกกันซะสนิทปากเชียว” ชายหนุ่มกล่าวถาม วิรดา อย่างนึกเคืองๆ

        “ก็ตอนที่มาที่นี่แหละค่ะ พี่เขาเป็๲คนอัธยาศัยดี ก็เลยสนิทเร็ว” วิรดา ลอยหน้าลอยตาตอบ

        “ใช่เหรอ ไม่ใช่ไปอ่อยเขาให้หลงเสน่ห์เธอหรอกเหรอ?” วิรดา แทบไม่อยากจะทานข้าวขึ้นมาทันที มองชายหนุ่มตาเขียวปัด

        “ถ้าฉันจะอ่อยใครจะทำไม” วิรดา พูดขึ้นด้วยความโมโห

        ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ตรงเข้ามาสวมกอด วิรดา ทันที

        “เธอเป็๲สิทธิ์ของฉัน ใครหน้าไหนก็ห้ามเธอไปอ่อยเด็ดขาดจำเอาไว้” ว่าจบชายหนุ่มก็กดจูบลงบดขยี้ที่เรียวปากเล็กจิ้มลิ้มช่างเจรจานั้นทันที เพื่อเป็๲การลงโทษ แล้วผละออกอย่างรวดเร็ว

        “กินข้าวได้แล้ว ฉันหิวแล้ว” ชายหนุ่มสั่งหญิงสาวตรงหน้า ที่ตอนนี้ยังมึนงงกับจูบอันมาเร็วไปเร็วของเขายังไม่หาย

        และเมื่อทานข้าวเสร็จ ชายหนุ่มก็ให้หญิงสาวรอเขาอยู่ที่นี่เพื่อกลับบ้านพร้อมกัน ถ้าจะให้ สรชัย ไปส่งก็คงได้แต่เขายังไม่ชอบใจ และไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาตีสนิทกับหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็๲กรรมสิทธิ์ของเขา

๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔