ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 109: การดูถูก

สายตาของคนทั้งหอสุราจับจ้องไปที่มุมหนึ่งของร้าน... ที่ซึ่งเด็กหนุ่มผมเงินในชุดสีดำนั่งจิบชาอยู่อย่างไม่ทุกข์ร้อน

ชายหนุ่มผู้นำกลุ่มศิษย์นิกายกระบี่ครามแสยะยิ้มเมื่อเห็นเป้าหมาย เขาเดินอาดๆ เข้าไปพร้อมกับพรรคพวกอีกสามคน ล้อมโต๊ะของหลิงเซียวไว้

"อ้อ... ที่แท้ก็เป็นเจ้าเด็กหน้าอ่อนนี่เองรึ?"

ชายหนุ่มในชุดนิกายสีครามมองสำรวจหลิงเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน "ได้ข่าวว่าเจ้าเมืองระฟ้ามอบป้ายทองคำให้เจ้า? หึ! ตาแก่หลิงเทียนคงเลอะเลือนไปแล้ว ถึงได้ส่งสวะบ้านนอกเช่นเจ้ามาทำขายหน้าในเมืองหลวง"

หลิงเซียวค่อยๆ วางจอกชาลง เขาเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาสีม่วงที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความโกรธ

"ข้าชื่อ 'จ้าวเฟิง' ศิษย์สายในลำดับที่ 10 ของนิกายกระบี่คราม" ชายหนุ่มประกาศนามด้วยความโอหัง "จำใส่กะลาหัวเอาไว้ เพราะข้าคือคนที่จะกระทืบเจ้าให้จมดินในการประลอง!"

จ้าวเฟิงโน้มตัวลงมา เท้าแขนกับโต๊ะ จ้องหน้าหลิงเซียวในระยะประชิด "ส่งป้ายทองคำมาให้ข้าดูหน่อยสิ ข้าอยากรู้ว่าทองคำจากเมืองบ้านนอกมันจะหมองกว่าทองเมืองหลวงแค่ไหน"

ผู้คนในร้านต่างกลั้นหายใจ รังสีอำมหิตของจ้าวเฟิงแผ่ออกมากดดันอย่างหนักหน่วง

แต่หลิงเซียวกลับไม่ขยับ ไม่หยิบป้าย ไม่แม้แต่จะตอบโต้

เขาเพียงแค่มอง...

มองเข้าไปในดวงตาของจ้าวเฟิง... ราวกับกำลังมองศพที่กำลังเดินได้

ความเงียบงันของหลิงเซียวทำให้จ้าวเฟิงรู้สึกหงุดหงิดและเสียหน้า "เป็นใบ้รึไง! หรือว่ากลัวจนฉี่ราดกางเกงไปแล้ว!"

เขาเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลิงเซียวเพื่อสั่งสอน

กึก!

มือของจ้าวเฟิงชะงักค้างกลางอากาศ ไม่ใช่เพราะถูกจับไว้ แต่เพราะแววตาของหลิงเซียวที่เปลี่ยนไปชั่ววูบ... มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนวิญญาณ

สัญชาตญาณของจ้าวเฟิงร้องเตือนว่า 'อย่าขยับ'

"ชิ! น่าเบื่อชะมัด" จ้าวเฟิงลดมือลง แสร้งทำเป็นถ่มน้ำลายลงพื้นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกขนลุกเมื่อครู่ "เห็นแก่กฎห้ามต่อสู้ในเมืองหลวง วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน แต่จำไว้... ในสนามประลอง เจ้าจะไม่โชคดีแบบนี้แน่"

"พวกเราไป!"

จ้าวเฟิงหันหลังเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพรรคพวก ทิ้งไว้เพียงความอัปยศที่พวกเขายัดเยียดให้

ผู้คนในร้านต่างซุบซิบกันว่าหลิงเซียวเป็นคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะเถียง

หลิงเซียวหยิบจอกชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง น้ำชาเย็นชืดไปแล้ว แต่เขาก็ยังดื่มมันจนหมด

เขาไม่ได้โกรธ... คนตายไม่มีค่าให้โกรธ

ในห้วงความคิดของหลิงเซียว ภาพใบหน้าของจ้าวเฟิงและพรรคพวกทั้งสามคนได้ถูกบันทึกลงใน "บัญชีตาย" เรียบร้อยแล้ว

"จ้าวเฟิง... อีกไม่นาน"

หลิงเซียววางเงินค่าชาลงบนโต๊ะและลุกขึ้นเดินออกจากร้านไปอย่างเงียบเชียบ จุดหมายต่อไปของเขาไม่ใช่ที่พัก แต่เป็นสถานที่ที่เขาสามารถหาทรัพยากรมาอัพเกรดเขี้ยวเล็บของเขาให้คมกริบยิ่งขึ้น

ตลาดมืดแห่งนครเมฆา!