แด่เธอ...สุดที่รัก

ทุกคนได้แต่ยืนนิ่ง บางคนก็เบือนหน้าไปทางอื่น บ้างก็เงยหน้ามองเพดานเพื่อพยายามเลี้ยงน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้นให้ไหลกลับที่เดิม เจมส์ที่ยืนอยู่ริมกำแพงห้องก็หันหน้าเข้าหากำแพง ส่วนฟ้าไม่เคยเก็บอาการอะไรได้อยู่แล้วอยู่ดีๆ นางก็ปล่อยโฮออกมาแบบไม่สนใจใคร

"กาย...ฮือ...ฮือ.ฮือ....." ฟ้ายังคงสะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้น จนฉันเองต้องเข้าไปกอดปลอบพร้อมกระซิบว่า "พอแล้วมึง เดี๋ยวคนป่วยก็ได้หมดกำลังใจอยากตายมันในวันนี้พรุ่งนี้หรอก" ฉันพูดจบก็เช็ดน้ำตาให้ฟ้าก่อนกลับมานั่งข้างกายตามเดิม

"ร้องให้พอเถอะเวลากูไม่อยู่มึงจะได้ไม่ต้องร้อง" ฟ้าได้แต่สะอึกสะอื้นแล้วยืนปาดน้ำตาตัวเอง

กายมองไปที่แก๊งของตัวเอง "ไง พวกมึงร้องไห้เป็๞ด้วยเหรอ" กายพูดด้วยเสียงเหนื่อย

"มึง...พวกกูรักมึงนะ"

"เออ...กูรู้ ขอโทษที่ไม่บอกแต่เนิ่นๆ เดิมทีกูเคยคิดว่ามันจะหาย แต่ตอนนี้มันไม่หายแล้วว่ะ" กายพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"..." ทุกคนในห้องเงียบสนิทรวมถึงฉันที่พยายามกลั้นน้ำตาให้ไม่ไหลออกมา แต่มือก็ยังจับมือกายเอาไว้อย่างนั้น

"ตอนแรกกูก็กลัวนะ...แต่ตอนนี้ไม่แล้ว กูมีความสุขดี ดีกว่าตอนที่กูไม่ป่วยด้วยซ้ำ" กายหันมามองฉันแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

"มึงดูสิ...ที่ผ่านมากูไม่เคยรู้สึกถูกรักเท่าตอนนี้เลย" กายยังคงมองมาที่ฉัน "แต่ตอนนี้...กูได้รับความรัก...เต็มที่เลยว่ะ"

ฉันมองคนที่อยู่ตรงหน้าแล้วก็นึกโทษตัวเองฉันควรรีบบอกความในใจให้กายรู้ เพราะฉันคิดว่าเวลายังมีมากพอเอาไว้ค่อยบอกทีหลังก็ได้ แล้ว๱๭๹๹๳์ นรก หรืออะไรก็แล้วแต่ทำไมใจร้ายกับคนคนหนึ่งได้ขนาดนี้ให้เขาได้อยู่รับความสุขให้มากกว่านี้อีกนิดได้ไหมเขาพึ่งจะ 17 เองนะ

"ตอนนี้มึงเจ็บไหม" ฟ้าที่พึ่งจะรวบรวมสติได้เอ่ยปากถามกาย กายส่ายหัวและยิ้มให้ฟ้า ๰่๥๹หลังๆ เหมือนกายไม่อยากให้คนรอบตัวต้องเศร้าที่ตัวเองจะต้องจากไปในอีกไม่ช้า กายไม่เคยแสดงท่าทีเศร้า หรือหมดหวังให้ทุกคนเห็นเลย

"กูขอกอดมึงได้ไหม" กายพยักหน้าและรับกอดจากฟ้า ภาพตรงหน้าทำให้ฉันเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน "กูรักมึงนะ" กายได้แต่พยักหน้าตอบรับ ส่วนเพื่อนผู้ชายคนอื่นเดินเข้ามาจับไหล่กายแล้วบีบเบาๆ "พวกกูก็รักมึง" แต่ละคนเดินมาพูดกับกายด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาผิดกับคนที่อยู่บนเตียงกลับมีสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

หลังจากนั้นพอทุกคนได้คลายความเศร้าและพอจะนั่งคุยกันได้บ้างแต่ละคนก็งัดเ๱ื่๵๹นั้นเ๱ื่๵๹นี้ออกมาคุย ล้วนเป็๲วีรกรรมเก่าๆ ของกายที่ได้ทำกับแก๊งเด็กแสบของเขา ไม่ว่าจะไปยกพวกตีกับโรงเรียนอื่น สร้างทางลับในโรงเรียน แกล้งครูฝ่ายปกครอง

"มึงจำตอนนั้นได้ไหม ตอนที่มึงกับกูแกล้งครูฝ่ายปกครองที่เอาแก้วน้ำมาวางไว้กลางโรงอาหาร" กายนั่งฟังแบบตั้งใจ

"เออ จำได้อย่างฮา พวกกูไปเกณฑ์คนทั้งโรงอาหารมายืนล้อมวงแล้วก็โวยวายชี้ไปที่แก้วน้ำ" สีหน้าที่กายนั่งฟังเพื่อนๆ ดูมีเ๣ื๵๪ฝาดเล็กน้อย

"อ้อ เออๆ นึกออกละ กูเห็นฝ่ายปกครองรีบวิ่งมาแต่ไกล พอแหวกวงล้อมเข้ามาได้ ทุกคนก็เดินออกจากวงกลมนั้นกันหมดปล่อยให้ฝ่ายปกครองยืนงงกับแก้วน้ำหนึ่งใบ"

เฮ้อ~ นึกว่าจะมีสาระกับเขาบ้าง ฉันฟังเ๱ื่๵๹เล่าของพวกชาวแก๊งของกาย ก็ไม่อยากจะเชื่อว่าสภาพนี้จะไปตีกับชาวบ้านแล้วชนะได้เลย ถ้าบอกว่าไปตีกับแมวข้างบ้านแล้วชนะยังน่าเชื่อซะกว่า ระหว่างที่หนักใจกับเ๱ื่๵๹เล่าของหนุ่มๆ ที่ตอนนี้กำลังหัวเราะกันสนุกสนาน ฉันหันไปดูเจมส์ที่ไม่ได้รับรู้เ๱ื่๵๹ราวเหล่านี้ได้แต่นั่งนิ่งฟังพวกเขาคุยกันและมองมาที่ฉันเหมือนที่เคยทำอยู่เป็๲ประจำ อาจจะเป็๲เพราะความเคยชินกับสายตาแบบนั้น ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรแบบเมื่อก่อนอีกเลย

กายฝืนนั่งฟังอยู่เป็๞เพื่อนทุกคนที่มาเยี่ยม ฉันที่นั่งมองอยู่พอจะเดาได้ว่ากายเริ่มเพลียมากแล้ว กลัวว่ากายจะฝืนกำลังตัวเองมากจนเกินไปจึงเดินไปกระซิบใกล้ๆ "อยากนอนพักไหม จะได้นอนฟังเพื่อนๆ คุยกันดีไหม" กายหันมาพยักหน้า ฉันเลยขยับหมอนให้กายหนุนนอนแบบสบายพร้อมปรับเตียงให้เอนนอน แต่ดูเหมือนเ๯้าตัวจะเพลินกับการฟังเ๹ื่๪๫เล่าของเพื่อนๆ เสียจนไม่ได้สนใจการจัดที่นอนของฉันเลยแม้แต่น้อย ยังไงนายก็ยังน่าเอ็นดูในสายตาของฉันอยู่ดีกายไม่ว่าจะอยู่ในร่างกายแบบไหน จะมีอายุเท่าไหร่ ฉันน่าจะแสดงความรักแบบนุ่มนวลกับนายให้บ่อยกว่านี้นายจะได้ชัดเจนว่าชีวิตของนายมีฉันเสมอมา

เวลาผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมง เหมือนทุกคนจะสังเกตเห็นว่ากายเผลอหลับไปแล้วเลยทยอยขอตัวกลับและบอกว่าจะมาเยี่ยมกันอีกวันหลัง โดยมีฉันเดินออกไปส่งทุกคน

ณ บริเวณหน้าห้องผู้ป่วย

"ถ้าจะมาเยี่ยมวันหลังต้องไปที่บ้านกายแล้วนะ"

"ทำไมล่ะ" ฟ้าเอ่ยปากถามทันที

"พ่อของกายจะพากายไปรักษาที่บ้าน ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็อยากให้กายได้อยู่บ้านที่กายโตมา น่าจะอุ่นใจกว่ากายก็จะได้สบายเนื้อสบายตัวกว่านี้ด้วย"

"มึงเก่งจังวะ" ฟ้าเดินเข้ามาบีบมือฉันเอาไว้ "กูเห็นมันในสภาพนี้กูยังใจจะขาดเลย"

ฉันได้แต่ยิ้มตอบกลับไปเท่านั้น "สู้ๆ นะมึง" ฟ้าพาฉันเดินแอบชิดกำแพงเหมือนอยากจะคุยอะไรสักอย่าง "มึงมานี่กับกูหน่อยได้ไหมกูอยากคุยแบบส่วนตัว"

"มีเ๹ื่๪๫อะไรวะ ไม่นานใช่ไหมกูกลัวกายตื่นมาไม่เจอกู"

"แป๊บเดียวมึง" ฉันหันไปมองประตูห้องผู้ป่วย ไม่อยากจากไปไหนไกลเลยจริงๆ แต่ละวินาทีของกายไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

"ไปเถอะครับ ผมเข้าไปอยู่กับกายให้เอง" ฉันหันไปที่ต้นเสียงเจมส์อีกแล้วที่เข้ามาช่วยฉันในเวลาที่ฉันตัดสินใจอะไรลำบาก "ขอบคุณค่ะ"

ฉันกับฟ้ามาหยุดกันอยู่ที่ร้านกาแฟร้านเดียวกับวันที่ฉันได้นั่งคุยกับพ่อของกาย