เส้นทางอธิราช: เริ่มต้นจากการแบกศพ

ตอนที่ 10: ปล้นโจร! ยุทธการล้างบางหุบเขาร้อยศพ

หุบเขาโจรป่าร้อยศพ

สถานที่แห่งนี้สมชื่อลือชา มันคือช่องแคบระหว่างหุบเขาสูงชันที่มีหมอกหนาทึบปกคลุมตลอดปี สองข้างทางเต็มไปด้วยโครงกระดูกและซากรถม้าของพ่อค้าที่โชคร้ายถูกทิ้งร้างไว้ กลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้งชวนสะอิดสะเอียน

บนยอดผาสูงชัน 'หมาป่าดำ' หัวหน้าโจรป่าผู้มีค่าหัวห้าร้อยตำลึงทอง กำลังยืนกอดอกมองลงมายังขบวนทัพเบื้องล่างด้วยแววตาดูแคลน

"หึ! กองทัพเยี่ยนส่งเด็กเมื่อวานซืนมานำทัพงั้นรึ?" หมาป่าดำแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ "ดูธงนั่นสิ... รูปหัวกะโหลก? คิดจะข่มขวัญพวกข้าหรือไง? แล้วดูสภาพทหาร... ครึ่งหนึ่งเหมือนนักโทษแหกคุก อีกครึ่งเดินหลังค่อมเหมือนพวกแบกหาม... นี่มันกองทัพขอทานชัดๆ!"

สมุนโจรข้างกายหัวเราะร่า "ลูกพี่ วันนี้เราคงได้ลาภปาก ทหารพวกนี้เกราะดูใหม่เอี่ยม น่าจะขายได้ราคาดี"

"เตรียมก้อนหิน! เตรียมซุง!" หมาป่าดำตะโกนสั่ง "บดขยี้พวกมันให้เละ แล้วเอาเกราะไปขาย!"

...

เบื้องล่างหุบเขา

ลี่หยางขี่ม้าอยู่หน้าขบวน เขาเงยหน้ามองยอดผาด้วย [เนตรอินทรี] ในสายตาคนอื่นอาจเห็นแค่หมอก แต่ลี่หยางเห็นจุดซ่อนตัวของโจรทุกจุด เห็นแม้กระทั่งเชือกที่พวกมันกำลังจะตัดเพื่อปล่อยท่อนซุงลงมา

"หึ... ลูกไม้ตื้นๆ" ลี่หยางยกมือขึ้นส่งสัญญาณหยุดทัพ

"ฟังนะทุกคน!" ลี่หยางหันไปตะโกนบอกลูกน้อง 1,000 นาย "ข้างบนนั่นมีโจรอยู่ประมาณสามร้อยคน... พวกมันมีทองคำที่ปล้นมาสะสมไว้นับสิบปี มีเสบียงเหล้าเนื้อเพียบ... และตอนนี้พวกมันกำลังจะโยนหินใส่หัวพวกแก"

"กฎการรบวันนี้มีข้อเดียว..." ลี่หยางชักดาบชี้ขึ้นฟ้า "อย่าทำของพัง! ชุดเกราะและอาวุธของพวกมันขายได้เงิน! ใครทำพังข้าจะหักเงินเดือน!"

"หน่วยโล่เหล็ก (อดีตคนแบกศพ)... เตรียมรับแรงกระแทก!" "หน่วยสังหาร (อดีตนักโทษ)... เตรียมตัวสวนกลับ!"

ครืนนนนน!

เสียงกัมปนาทดังขึ้น ท่อนซุงยักษ์และก้อนหินขนาดมหึมาถูกกลิ้งลงมาจากยอดผาทั้งสองฝั่ง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว

"ตั้งค่ายกล! พยัคฆ์หมอบ!" ลี่หยางสั่งการ

ทหารอดีตหน่วยพลาธิการ 500 นาย ก้าวออกมาข้างหน้าทันที พวกเขาไม่ได้ถือโล่ธรรมดา แต่ถือแผ่นเหล็กหนาเตอะที่รื้อมาจากซากประตูเมืองผิงหยาง (ไอเดียลี่หยาง) บ้างก็ถือพลั่วขุดดินอันยักษ์ ด้วยค่าพละกำลังที่ฝึกฝนมาจากการแบกศพวันละหลายร้อยศพ กล้ามเนื้อของพวกเขาปูดโปนยิ่งกว่าทหารทั่วไป

"ฮึบ!!"

พวกเขาปักโล่ยักษ์ลงพื้น แล้วใช้ไหล่ดันต้านไว้

ตึง! ตึง! โครม!

ก้อนหินและท่อนซุงพุ่งเข้ากระแทกแนวโล่ เสียงดังสนั่นฝุ่นฟุ้งกระจาย หากเป็นทหารทั่วไปคงกระดูกหักตายไปแล้ว แต่ทหารแบกศพเหล่านี้กลับเพียงแค่เซถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วยันกายกลับมายืนมั่นคงดั่งภูผา

"บ้าไปแล้ว!" หมาป่าดำที่มองอยู่บนยอดผาตาถลน "พวกมันเป็นคนหรือแรดวะนั่น!?"

"ถึงตาเราแล้ว!" ลี่หยางตะโกน "พลธนู!"

ลี่หยางง้าง ธนูเขาแกะทมิฬ ขึ้น ผึง! ลูกธนูดอกแรกพุ่งแหวกอากาศ ปักเข้ากลางหน้าผากของโจรคนหนึ่งที่กำลังจะตัดเชือกก้อนหิน ร่างของโจรคนนั้นร่วงตกลงมาจากหน้าผา กระแทกพื้นดังตุ้บ

"ฆ่ามัน!" ทหารอดีตนักโทษที่รอจังหวะอยู่แล้ว เลือดฉีดพล่าน พวกเขาปีนป่ายขึ้นไปตามโขดหินด้วยความคล่องแคล่วว่องไวราวกับลิงค่าง

การต่อสู้ระยะประชิดเริ่มขึ้น!

ค่ายกลพยัคฆ์ล่าเหยื่อ สำแดงเดชทันที ลี่หยางจัดกลุ่ม 3 คนได้อย่างลงตัว:

ตัวชน (คนแบกศพ): ถืออาวุธหนักหรือโล่ เข้าปะทะตรงๆ รับดาบศัตรูด้วยความถึกทน

ตัวฆ่า (นักโทษ): อาศัยจังหวะที่โจรเผลอฟันใส่ตัวชน พุ่งเข้าไปแทงจุดตายอย่างโหดเหี้ยม (สกปรกแต่ได้ผล)

ตัวเก็บกวาด (ใครว่าง): พอศัตรูล้มปุ๊บ... ปลดทรัพย์และลากศพเข้ากองกลางทันที!

"เฮ้ย! อย่าเพิ่งถอดกางเกงข้า! ข้ายังไม่ตาย!" โจรคนหนึ่งร้องลั่นเมื่อถูกทหารแบกศพจับล็อคขา แล้วทหารนักโทษอีกคนกำลังพยายามถอดรองเท้าหนังของเขา

"ตายซะจะได้ถอดง่ายๆ!" ทหารนักโทษแทงมีดสวนเข้าไปที่คอหอย

ภาพการรบที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่สงครามอันทรงเกียรติ... แต่มันคือ "ฝูงตั๊กแตนลงทุ่ง" กองพันล่าวิญญาณกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า รวดเร็ว รุนแรง และ... งก!

...

ลี่หยางไม่ได้สนใจลูกสมุน เขาใช้ [ย่างก้าวไร้เสียง] วิ่งไต่หน้าผาขึ้นไปในแนวตั้งฉาก ราวกับแรงโน้มถ่วงไม่มีผลกับเขา เป้าหมายคือ... หมาป่าดำ

"แก!" หมาป่าดำเห็นลี่หยางพุ่งขึ้นมาถึงยอดผาในพริบตา ก็ตกใจจนหน้าซีด มันชักดาบคู่โค้งออกมา "อย่าดูถูกข้า! ข้าคือหมาป่าดำผู้..."

วูบ!

ยังพูดไม่ทันจบ ลี่หยางก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า "พูดมากเปลืองน้ำลาย"

ลี่หยางใช้สันดาบกระแทกเข้าที่ข้อมือของหมาป่าดำจนดาบหลุดมือ จากนั้นมือซ้ายคว้าคอเสื้อ แล้วทุ่มร่างของหัวหน้าโจรลงกับพื้นหินเต็มแรง

อัก! หมาป่าดำกระอักเลือด กระดูกซี่โครงหักไปหลายซี่

"ข้า... ข้ายอมแล้ว! ข้ามีสมบัติ! ข้าจะยกให้..." หมาป่าดำร้องขอชีวิต

ลี่หยางมองด้วยสายตาเย็นชา "สมบัติของแก ก็คือสมบัติของข้าอยู่แล้วเมื่อแกตาย... ทำไมข้าต้องเจรจา?"

ฉึก! ดาบเสียบทะลุหัวใจ จบตำนานหมาป่าดำแห่งหุบเขาร้อยศพ

ลี่หยางวางมือลงบนศพทันที ไม่รอช้า

ติ๊ง! [สังหารหัวหน้าโจรป่า (ระดับสูง): ได้รับความว่องไว +10] [ได้รับทักษะ: การแกะรอย (ขั้นกลาง)] [ได้รับทักษะ: ยาสมุนไพรพิษ (ความรู้เรื่องการปรุงยาพิษพื้นบ้าน)] [ได้รับ: แผนที่ซ่อนสมบัติลับแคว้นจ้าว (ชิ้นส่วน 1/4)]

"แผนที่ซ่อนสมบัติ?" ลี่หยางเลิกคิ้ว "น่าสนใจ..."

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงการต่อสู้เงียบลง หุบเขาร้อยศพถูกย้อมไปด้วยเลือดของพวกโจร ทหารกองพันล่าวิญญาณไม่มีใครเสียชีวิต มีเพียงบาดเจ็บเล็กน้อย (ขอบคุณยารักษาที่ลี่หยางซื้อแจกหัวหน้าหมู่)

ตอนนี้ทุกคนกำลังสนุกสนานกับการ "เก็บกวาด" ถ้ำของโจรเต็มไปด้วยเสบียง เหล้า และหีบสมบัติที่ปล้นมาจากพ่อค้าและกองทัพจ้าว

"หัวหน้า! เจอทองคำสองพันตำลึง!" กัวเหมิงวิ่งหน้าตื่นมารายงาน แบกหีบทองมาด้วย "เจออาวุธเกรดดีเพียบเลยครับ!" จางหู่ตะโกนมาจากคลังอาวุธ

ลี่หยางยืนอยู่บนโขดหิน มองดูลูกน้องที่กำลังมีความสุข "แบ่งทองคำครึ่งหนึ่งแจกจ่ายให้ทุกคน! อีกครึ่งหนึ่งเก็บเข้ากองกลางไว้ซื้อเสบียงดีๆ!" "เนื้อและเหล้า... คืนนี้กินให้เต็มคราบ!"

"เฮ้!!!! ท่านลี่หยางจงเจริญ!!!" เสียงสรรเสริญดังสนั่นหุบเขา ทหารที่เคยเป็นเดนตายและคนชั้นต่ำ ตอนนี้พวกเขามองลี่หยางประดุจเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง

ในขณะที่ทุกคนกำลังฉลอง ลี่หยางเดินไปที่กองศพโจรที่ลูกน้องลากมากองรวมกันไว้อย่างรู้ราคางาน (เพื่อรอให้หัวหน้ามาตรวจสอบ... หรือจริงๆ คือมาแตะ)

"เอาล่ะ... ได้เวลาของหวาน" ลี่หยางยิ้มกริ่ม เดินเข้าไปในดงศพ

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนค่าสถานะดังรัวๆ ในหัวเขาอีกครั้ง

การปล้นโจรครั้งนี้ นอกจากจะได้เงิน ได้ใจลูกน้อง... ลี่หยางยังรู้สึกได้ว่า "แต้มวิวัฒนาการ" แต้มที่ 2 ของเขากำลังจะเต็มหลอดในไม่ช้า!

"เมืองหานตาน..." ลี่หยางมองไปทางทิศตะวันตก ดวงตาส่องประกายวาวโรจน์ "รอข้าก่อนเถอะ... ข้าจะไปเก็บเกี่ยวให้เกลี้ยงเมืองเลย!"