Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบแปดหมาป่าเท่านั้นที่อยู่รอดพวกหมูต้องตาย!!!

อ้อ น่าหลันซู่เหอต้องการอย่างนี้นั่นเอง

ถึงว่าล่อให้ผมมาติดกับก็คงไม่อยากให้ผมตายนั่นล่ะ

หุหุหุหุ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนน่าหลันซุ่เหอขยับหนวดที่กระดุกกระดิกไปมาเหมือนหางหนู

“คารวะท่านพ่อตา”

ผมคารวะอย่างนอบน้อม

และหันมาบอกทางพวกนักษัตร

“นี่คือการคารวะระหว่างพ่อตากับลูกเขยพวกเจ้ามาคารวะพวกท่านในฐานะผู้อาวุโสของพวกเราด้วย”

พวกนามูคราวนี้ไม่ได้ลังเลเพราะแนวความคิดเคารพสถานะทางสังคมฝังรากลึกมานาน

“คารวะท่านผู้อาวุสคร่อก เจี๊ยกกระต๊าก”

ฮึ่ย

น่าหลันเจิ้งระบายอารมณ์โดยการตบฝ่ามือกับโต๊ะคราวนี้เหมือนแรงแต่ไม่หัก

“พวกเจ้ามองอะไรเอาเหล้ามาข้าจะดื่มสุรากับเขยของข้าเสียหน่อย”

“หุหุหุข้าเตรียมไว้แล้ว “

น่าหลันซู่เหอไปตวาดพวกเด็กรับใช้

ผู้อาวุโสคนอื่นๆก็ไปจัดเตรียมสถานที่อย่างรู้งาน

“มา ดื่มให้กับการเป็นฝั่งเป็นฝาของลูกสาวข้า”

น่าหลันเจิ้งได้จังหวะดื่มสุราอีกแล้ว

ไอ้คนในโลกที่มันเป็นแอลกอฮอลิคกันหรือไงนะมีอะไรดื่มตลอด

ตอนผมทำท่าจะโอนเงินผ่านบัญชีเลยโดนทำสายตาดุมา

ทำให้ต้องโทรศัพท์สั่งอาหู่ เตรียมเงินสดสองหมื่นล้านหยวนเพื่อถวายให้กับมือของประมุขสกุลน่าหลัน

พวกนี้ก็ติสท์และยึดถือธรรมเนียมแบบแปลกๆพรรค์นี้ล่ะครับ

สุราผ่านไปสามไหใหญ่ๆแต่เราก็ไมได้พูดอะไรกันเลย

และสำหรับที่ผ่านระดับร่างเทวะทองคำมาแล้วพิษสุราก็ทำอะไรผมไม่ได้หรอก

“ฮืม เขยข้าเจ้าคอแข็งเหมือนกันนี่คราวนี้พวกเราไม่เมาไม่เลิกรา”

ตกลงพวกเอ็งแค่ต้องการหาโอกาสกินเหล้าเมายากันหรือเปล่าฟะ?

แต่ละคนดื่มเหล้ากันตลอด

หรือทั้งยุทธภพมันเป็นแอลกอฮอลิคกันจริงๆ?

และตกลงพวกเอ็งจะตัดสินความถูกใจลูกเขยกันด้วยความสามารถในการดื่มสุราเรอะ?

นี่มันโลกที่สนับสนุนให้คนมีนิสัยนักเลงกินเหล้าเที่ยวหาเรื่องแกว่งเท้าหาเรื่องชาวบ้านไปทั่วชัดๆเลยนี่หว่า?

“ขอบคุณท่านพ่อตาที่กล่าวชม”

ผมดื่มสุราไปตามปรกติ จากการแยกแยะทางประสาทสัมผัสพวกนี้มีสมุนไพรที่เพิ่มพูนกำลังปราณ แต่ก็มีผลทำให้เมาด้วยทำให้ต้องดื่มอย่างระมัดระวัง แต่ไม่มีผลกับผมที่บรรลุขั้นร่างเทวะทองคำแล้ว

ไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าเท่าไรนอกจากช่วยเพิ่มพลังปราณพอสมควร

“ท่านพ่อตาข้ามีเรื่องอยากขอร้อง”

“ฮืมว่ามาเราเป็นพ่อตาบุตรเขยกันแล้วไม่ต้องเกรงใจ”

“ข้าต้องการแก้ปัญหาเรื่องน้องเมิ่งที่มีกับผู้อาวุโสท่านพ่อตาคิดหรือไม่ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นนี้เพราะเหยื่อน้อยเกินไป?”

น่าหลันเจิ้งหยุดดื่มสุราและครุ่นคิดขึ้น

ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องความดขัดแย้งระหว่างเหล่าาผู้อาวุโสและเหล่าผู้เยาว์

เขาอยากจะเข้าข้างบุตรสาว แต่กล่าวถึงที่สุดตัวเขาเองก็นับเป็นผู้อาวุโสของตระกูล

เขาจึงต้องทำหน้าที่ในการไกล่เกลี่ยไม่ให้ความขัดแย้งมีมากเกินไป

“บุตรเขยข้าหมายความว่า..”

“ผู้เขยหมายความว่าพวกเราทะเลาะกันเองเพราะเหยื่อที่จะไล่ล่าได้น้อยลงทางที่ดีคือเปิดพื้นที่ใหม่ในการล่าเหยื่อ

ผู้เขยขอลงทุนหมื่นล้านหยวนเพื่อช่วยน้องเมิ่งในการขยับขยายสาขาขจองหอประมูลให้ก้าวใหญ่ออกไป

ผู้อาวุโสชอบความมั่นคงผู้เยาว์ต้องการความก้าวหน้า แท้ที่จริงไม่มีอะไรต้องขัดกัน เป็นเพียงแค่ความต้องการที่จะต้องการให้สำนักหรือค่ายพรรคยิ่งใหญ่ในแบบของตนเอง

เมื่อยังเยาว์อยู่ก็ต้องออกไปล่าเหยื่อจากภายนอกมาให้กับหอประมูล

มีแต่หมาป่าเท่านั้นที่จะอยู่รอดหากเป็นเพียงสุกรก็มีแต่ต้องโดนฆ่าตาย”

น่าหลันเจิ้งลูบเคราอย่างครุ่นคิด

“ขนมเปี๊ยะของสำนักเมื่อมีจำนวนน้อยเกินไปก็ต้องไปหาจากที่อื่นและสร้างขนมเปี๊ยะที่ใหญ่ขึ้น ผู้เขยยอมลงทุนหักล้างถางพงสร้างความยิ่งใหญ่ร่วมกันกับหอประมูล”

อ้าวป้าหม่ากล่าวต่อน่าหลันเจิ้ง

...

True Wallet 089-5296248

สนับสนุนผู้เขียนได้ทางช่องทางนี้นะครับ

ท่านที่สนับสนุนอยากได้ตอนพิเศษแบบไหนสามารถบอกได้ครับ