เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ตาบ้าหวังเฉินนี่ถึงกับอัญเชิญสัตว์อสูรยักษ์ได้จริงหรือนี่?!

        แถมยังเป็นสัตว์อสูรยักษ์ระดับสูงสุดอย่างมังกรอีกด้วย!

        เมื่อซือถูอวี้หวนนึกถึงตอนที่อุ้มปิงชิงมากอดเล่นก็รู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน

        “นั่นมันมังกรยักษ์เชียวนะ!แต่ฉันคิดว่ามันเป็นแค่สัตว์เลี้ยงธรรมดาหรือนี่?”

        แม้ว่าเธอจะเป็นคนจิตใจแข็งแกร่งแต่ตอนนี้ก็ยังอดหวาดกลัวไม่ได้

        ร่างของปิงชิงใหญ่โตถึงเพียงนั้นเพียงทิ้งก้นลงนั่ง นางก็คงจะแหลกเป็นจุณ

        “เฮ้! เหม่ออะไรอยู่น่ะ?”

        เห็นซือถูอวี้เหม่อลอยอีกแล้วหวังเฉินก็โบกมือตรงหน้าเธอ

        ซือถูอวี้หันกลับมามองเขาตรงๆ

        “หวังเฉิน นายบอกฉันมาตรงๆ นะ ว่านายอัญเชิญปิงชิงมาได้ยังไง?”

        “ในเมืองตงหลิงของเรา หรือแม้แต่หลงกั๋วทั้งประเทศมีมังกรยักษ์ในตำนานถือว่าเป็นสัตว์หายากมากๆ นะ!”

        “ก็คงเป็นเรื่องของโชคชะตาละมั้ง” หวังเฉินลูบจมูกตอบกลับอย่างคลุมเครือ

        “ฉันแค่ไปซื้อกิ้งก่าเหมันต์ในตลาดการค้า แล้วพอกลับมาใช้ศาสตร์ควบคุมอสูรก็กลายพันธุ์เป็นปิงชิง”

        “ก็ต้องบอกว่า ผู้ชายหล่อๆ อย่างฉันนี่ ดวงไม่ตกหรอกนะ”

        ขณะที่พูดหวังเฉินก็แกล้งทำหน้าตาภาคภูมิใจ

        แน่นอนว่าเขาไม่มีทางบอกซือถูอวี้ว่าเขาได้ปิงชิงมาจากการหลอมรวมสัตว์อสูรและปิงชิงก็ไม่ใช่มังกรยักษ์ระดับสัตว์เทวะแต่เป็นสัตว์อสูรเทพบรรพกาลที่อยู่ระดับสูงสุด

        ความลับแบบนี้เก็บไว้ในใจไปตลอดชีวิตจะดีที่สุด มิฉะนั้นแล้วจะนำมาซึ่งปัญหาไม่รู้จบ

        “โชคชะตา?”

        “เพราะนายหล่อ?”

        “เชอะ!”

        เห็นหวังเฉินทำหน้าตาเย่อหยิ่งซือถูอวี้ก็เบะปากอย่างไม่พอใจ

        จากนั้นเธอเดินตรงเข้าไปใกล้หวังเฉินมากขึ้น ใบหน้าสวยๆของเธอเกือบจะชิดกับใบหน้าของหวังเฉิน

        โชคดีที่ซือถูเฮ่าหนานไม่เห็นภาพนี้มิฉะนั้นแล้วเขาคงจะระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

        “บอกฉันมานะ ว่านายซื้อปิงชิงมาจากร้านขายสัตว์อสูรแห่งไหน?”

        ซือถูอวี้พูดทีละคำดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

        “ก็ร้านขายสัตว์อสูรที่อยู่ลึกสุดในตลาดการค้านั่นแหละสัตว์อสูรของร้านนั้นดูดีมีสกุลทั้งนั้นเลย”

        หวังเฉินสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอมๆของหญิงสาวที่พัดมาปะทะหน้า จึงหันหน้าไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว

        แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวศีรษะของเขาก็ถูกมือหยกทั้งสองข้างจับให้หันกลับมา

        “มองตาฉันนี่!”

        ซือถูอวี้ดวงตาเป็นประกายเหมือนดวงดาวและขู่ด้วยน้ำเสียงดุดัน

        “อย่าคิดจะหลอกฉันนะ ไม่งั้นฉันจะไปก่อกวนบ้านนายทุกวันเลย”

        มันยากที่จะเชื่อว่าซือถูอวี้ที่ปกติแล้วแสดงท่าทีเปิดเผยต่อหน้าหวังเฉินกลับกลายเป็นคนจริงจังขึ้นมาทันที ใบหน้าจริงจังของเธอแผ่รัศมีราวกับราชินี

        สูงส่งเย็นชา และไม่ยอมให้โต้แย้ง

        แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว...

        เธอก็เสียกิริยา

        “ช่วยรักษาความสะอาดหน่อยได้ไหม?”

        “น้ำลายเธอพุ่งมาโดนหน้าฉันแล้ว!”

        หวังเฉินเอื้อมมือไปดันใบหน้าของซือถูอวี้ออกไปแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดใบหน้าอย่างรังเกียจ

        บรรยากาศหน้าถ้ำในบัดนั้นช่างน่าอึดอัดเสียเหลือเกิน

        ใบหน้าสวยของซือถูอวี้แดงก่ำไปหมดหูของเธอก็แดงเช่นกัน

        น่าอายจริงๆ!

        เธอใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้ารู้สึกเหมือนไม่มีหน้าจะไปเจอใคร

        และในทางกลับกัน

        “เอ่อ เธอไม่เป็นไรนะ?”

        หวังเฉินรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าต้องการความช่วยเหลือจากปิงชิงด่วนเพราะดูเหมือนจะมีควันออกมาจากศีรษะของเธอด้วยซ้ำ

        “ฉันไม่เป็นไร!”

        ซือถูอวี้กระทืบเท้าพร้อมตะโกนเสียงดังแอบมองหวังเฉินผ่านช่องว่างระหว่างนิ้ว ด้วยสายตาหลุกหลิก

        ตาบ้านี่!

        ฮือๆ!

        หวังเฉินลูบจมูกเมื่อเห็นภาพนี้

        แปลกจริงๆ!

        ฉันไปดูการต่อสู้อันน่าเกรงขามของปิงชิงน้อยดีกว่า!

        คิดในใจพลางหันหน้าไปมองที่ใต้ต้นไม้

        ตุบๆๆ!

        ในเวลานี้ปิงชิงน้อยกำลังตื่นเต้นกับของเล่นของมันมันใช้กรงเล็บมังกรตบหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าไปมาเหมือนลูกบอล

        ผู้เปลี่ยนอาชีพขั้นสองเลเวล50กลับถูกลดบทบาทให้เป็นของเล่น หัวหน้ากลุ่มไฮยีน่านี่ช่างอาภัพจริงๆ

        และของเล่นชิ้นนี้ก็ไม่ได้รับการถนอมเลยแม้แต่น้อย

        พลังของปิงชิงน้อยสูงถึงหนึ่งพันแต้มในทุกครั้งที่ตบมันจึงตบอย่างไม่ยั้งมือแม้แต่น้อย

        เพียงแค่ตบไปสิบกว่าครั้งกระดูกทั่วร่างของหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าก็หักแทบจะทั้งหมดร่างของเขากลายเป็นก้อนนุ่มนิ่มยิ่งกว่าลูกบอลเสียอีก

        เห็นภาพนี้หวังเฉินก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ถ้าเขาไม่หยุดปิงชิงน้อยคงจะระเบิดหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าให้แหลกเป็นชิ้นๆ

        “พอได้แล้ว ปิงชิง”

        “เล่นพอแล้วก็พอได้แล้ว!”

        หวังเฉินเรียกปิงชิงน้อยแล้วเดินถือดาบยาวตรงเข้าไปหา จัดการหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าอย่างรวดเร็ว

        สี่ล้านเหรียญทองเข้ากระเป๋าแล้ว!

        เขาพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะเก็บหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าที่ถูกห่อด้วยถุงปิดผนึก ใส่ลงในช่องเก็บของ

        “โฮกๆ!”

        ข้างๆปิงชิงเมื่อเห็นว่าของเล่นของมันหายไป ก็ร้องครางออกมา

        ดวงตาที่สวยงามราวกับอัญมณีของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวังมองหวังเฉินอย่างน่าสงสาร

        “ปิงชิงน้อยของฉัน อย่าร้องนะ เดี๋ยวกลับไปจะพาไปสวนสนุกดีไหม”

        แต่หวังเฉินกำลังง่วนอยู่กับการถอดอุปกรณ์เมื่อได้ยินเสียงก็เพียงแต่ปลอบใจไปคำหนึ่ง

        “โฮกๆ!”

        ปิงชิงได้ยินดังนั้นก็ร้องออกมาด้วยความไม่พอใจรู้สึกราวกับว่าตัวเองถูกละเลย

        พรึ่บ!

        มันกระพือปีกบินขึ้นไปในอากาศทันทีมุ่งหน้าไปยังซือถูอวี้ที่อยู่หน้าถ้ำ

        ระหว่างที่บินปิงชิงก็ย่อขนาดร่างกายลงอย่างรวดเร็ว และกลับมาเป็นตัวเล็กน่ารักเหมือนเดิม

        วินาทีต่อมา

        ซือถูอวี้ที่ยังคงจมอยู่ในโลกแห่งความอับอายจนแทบจะเอาเท้าจิกพื้นให้จมธรณี ก็พลันรู้สึกว่ามีของหนักๆ ตกลงมาในอ้อมแขน

        “นี่มัน...”

        ซือถูอวี้มองดูเจ้าตัวน้อยน่ารักที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าก็อดสั่นสะท้านไปทั่วร่างไม่ได้

        เธอยังไม่ลืมภาพปิงชิงในโหมดต่อสู้ที่ดูน่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย

        นี่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงธรรมดาๆอย่างที่เคยคิด แต่เป็นมังกรยักษ์ในตำนานเลยนะ

        ถ้าเธอทำให้ปิงชิงน้อยไม่พอใจเจ้าตัวเล็กนี่จะตบเธอไปมาเหมือนลูกบอลด้วยหรือเปล่า?

        ทันใดนั้นซือถูอวี้ก็รู้สึกกดดันอย่างมาก!

        แต่ว่า...

        “กี๊ซๆ!”

        เมื่อเข้ามาในอ้อมแขนของซือถูอวี้ปิงชิงก็กะพริบดวงตาที่เหมือนอัญมณีของมัน ราวกับกำลังรอการปลอบโยน

        ซือถูอวี้เห็นภาพนี้แล้วก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอถูกสะกด

        น่ารักเกินไปแล้ว!

        “ตาบ้าหวังเฉินนี่โชคดีอะไรขนาดนี้ถึงได้อัญเชิญปิงชิงที่น่ารักแบบนี้มาได้?”

        “ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องลักพาตัวเจ้าตัวเล็กนี่กลับไป!”

        ขณะคิดในใจซือถูอวี้ก็หยิบขนมที่เก็บไว้ในช่องเก็บของออกมา ยื่นให้ปิงชิง

        “ปิงชิง วันนี้แกเก่งมาก มารับรางวัลไปสิ”

        “ต่อไปนี้อยู่กับฉันนะ จะมีขนมให้กินไม่อั้นเลย!”

        ซือถูอวี้พูดด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

        “กี๊ซๆ!”

        เห็นว่าผู้หญิงมนุษย์ผู้นี้ฉลาดหลักแหลมปิงชิงก็ใช้ปีกของมันตบไหล่ซือถูอวี้เบาๆ

        ข้าตัดสินใจแล้ว

        ขนมของข้าในอนาคตเจ้าเป็นคนออกเงินนะ!

        ส่วนเรื่องจะอยู่กับเจ้า...

        กี๊ซ

        เนื้อแดดเดียวนี่อร่อยดีแฮะให้เจ้านายไว้หนึ่งอันก็แล้วกัน

        ปิงชิงน้อยแอบซ่อนเนื้อแดดเดียวหนึ่งซองไว้ในกรงเล็บเล็กๆของมัน

        ...

        ลูกน้องกลุ่มไฮยีน่าอีกสามคนถูกลมหายใจเยือกแข็งของปิงชิงน้อยระเบิดจนแหลกเป็นชิ้นๆอุปกรณ์ที่สวมใส่ก็พังไปด้วย

        หวังเฉินในครั้งนี้ที่สังหารกลุ่มไฮยีน่านอกจากค่าหัวสี่ล้านเหรียญทองแล้วสิ่งที่เหลืออยู่คือของสี่ชิ้นที่เขาถอดมาจากหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่า

        มีดาบยาวหนึ่งเล่ม

        เกราะครึ่งตัวที่ถูกปิงชิงตบจนบิดเบี้ยวไปบ้างหนึ่งอัน

        แหวนหนึ่งวง

        สร้อยคอหนึ่งเส้น

        ของทั้งสี่ชิ้นนี้เปล่งแสงเวทมนตร์อ่อนๆออกมา แสดงว่าอย่างน้อยก็เป็นอุปกรณ์ระดับทองแดงขึ้นไป

        “ต่อไปก็ถึงเวลาเปิดกล่องสุ่มแล้ว!”

        หวังเฉินวางของทั้งสี่ชิ้นเรียงกันบนพื้นและหยิบม้วนคัมภีร์ตรวจสอบออกมา

        พรึ่บ!

        เมื่อฉีกม้วนคัมภีร์ตรวจสอบออกแสงสว่างอ่อนๆ ก็ส่องลงมาปกคลุมของที่อยู่บนพื้น

        วินาทีต่อมาข้อมูลคุณสมบัติของของทั้งสี่ชิ้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา