ดูเหมือนผมจะจีบสาวสวยอันดับหนึ่งของโรงเรียนในระหว่างที่ไม่รู้ตัว

        ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับโกะเซ็น โนะ เรียคุฉะเองครับ ถึงจะช้ากว่ากำหนดการไปบ้างแต่สุดท้ายก็ตีพิมพ์เล่มสองได้โดยสวัสดิภาพครับ ขออภัยที่ให้รอนะครับ

        ตอนที่เล่มหนึ่งวางขายผมได้รับความคิดเห็นที่อบอุ่นจากหลายๆ ท่าน ต้องขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับในบรรดาความคิดเห็นเหล่านั้น มีหลายความเห็นทีเดียวที่บอกว่า "อยากมีชีวิตวัยเรียนอย่างนี้จังเลย"

        ผมเห็นด้วยเป็นอย่างมากเลยละครับสมัยมัธยมปลาย ผมไม่ค่อยได้หยุดพักจากกิจกรรมชมรมจนแทบจะไม่มีเวลาเที่ยวเล่นเลยครับต่อให้มีวันหยุดก็ไม่ได้หยุดตรงกับชมรมอื่นเขา จึงเที่ยวเล่นอยู่แต่กับเพื่อนในชมรมเดียวกันชมรมของผมนอกจากผู้จัดการแล้วมีแต่ผู้ชายทั้งนั้นจึงเท่ากับว่าไม่ได้เที่ยวเล่นกับผู้หญิงเลยครับสำหรับผมที่เตะบอลอยู่กลางแจ้งอย่างเต็มที่ไม่ว่าจะเป็นวันที่ฝนตก หิมะตกหรืออากาศหนาวยังไง การได้พูดคุยกับผู้หญิงสองต่อสองอย่างสนิทสนมทุกวันต้องน่าอิจฉาอยู่แล้วละครับ...เพราะทางนี้มีแต่ลูกบอลสีขาวๆดำๆ เป็นคู่สนทนาทุกวี่ทุกวัน

        คุยกับผู้หญิงสองต่อสองทุกวันก็น่าอิจฉาอยู่หรอกแต่สิ่งที่ผมรู้สึกอิจฉามีอยู่อีกอย่าง

        โรงเรียนของผมไม่มีเครื่องแบบนักเรียนเพราะแต่งกายได้อิสระ จึงไม่เคยเดตในชุดนักเรียนซึ่งเป็นเดตเฉพาะสำหรับนักเรียนเท่านั้นเลยสักครั้งครับตอนที่ตัวเองเป็นนักเรียนอยู่ก็ไม่ได้คิดอะไรแต่ก่อนหน้านี้ผมไปเห็นนักเรียนมัธยมปลายสองคนที่สวมชุดนักเรียนกำลังเดตกันอยู่ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองไม่เคยเดตในชุดนักเรียนเลยสักครั้งเดียวผมลืมความรู้สึกสิ้นหวังในตอนนั้นไม่ได้เลยละครับ

        ถ้าท่านที่อ่านหนังสือเล่มนี้อยู่เป็นนักเรียนผมขอแนะนำให้พยายามเพื่อการเดตในชุดนักเรียนให้ได้นะครับถ้าไม่รู้จะสารภาพรักว่ายังไงละก็ ลองบอกว่า "ฉันอยากเดตในชุดนักเรียน เพราะงั้นช่วยคบกับฉันหน่อย" ดูไหมครับ...ไม่ได้สินะครับ ครับผม

        เอาละทีนี้ก็ถึงเวลาของคำขอบคุณ

        คุณคุซุมาจิอาโอรุ ขอบคุณสำหรับภาพประกอบแสนวิเศษครับผมได้เห็นภาพปกที่เสร็จสมบูรณ์ทั้งสองภาพครั้งแรกตอนเพิ่งตื่นนอนแต่ยังจำได้จนถึงตอนนี้เลยครับว่าตัวเองเผลอเหม่อมองภาพนั้นแล้วชื่นชมอยู่ในใจคุณพระเจ้าผู้วาดสิ่งที่เหนือกว่าจินตนาการของผมออกมาเป็นภาพและประทานมาให้ ขอคารวะบูชาเลยครับ

        คุณบรรณาธิการโคบายาชิครั้งนี้ก็ขอบคุณที่ช่วยชี้แนะผมที่ยังไม่ชำนาญนะครับเป็นเพราะการช่วยเหลือของคุณเลยที่ทำให้เล่มสองเสร็จสมบูรณ์จนวางขายได้จากนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวต่อไปนะครับ

        ท่านผู้อ่านทุกท่านขอบคุณที่ซื้อผลงานที่ยังอ่อนหัดของผมไปอ่านถึงสองเล่มนะครับเล่มนี้มีเรื่องราวที่หนักหน่วงใจอยู่บ้างแต่เล่มต่อไปความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะก้าวหน้าไปอย่างหวานแหววเลยละครับแน่นอนว่าความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดก็จะพัฒนาไปพร้อมกันด้วย คาดหวังและเฝ้ารอได้เลยครับ

        กลายเป็นการแจ้งเรื่องเล่มต่อไปล่วงหน้าเสียแล้วแต่เล่มสามเองก็จะตีพิมพ์โดยสวัสดิภาพครับคราวนี้จะพยายามให้เวลาที่ทุกท่านต้องรอลดน้อยลงให้มากที่สุดครับถ้าทุกท่านไม่ติดอะไร ก็ขอฝากให้ติดตามเล่มต่อไปด้วยนะครับ ถ้าอย่างนั้นจนกว่าจะถึงวันที่เราได้พบกันอีกครั้งผมจะเฝ้ารอขณะที่เพลิดเพลินไปกับชาเขียวยามเช้านะครับ (กินพวกเดียวกัน)

        โกะเซ็น โนะ เรียคุฉะ(ชาเขียวยามเช้า)