“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

แสงสลัวจากเปลวไฟเล็ก ๆ ในถ้ำโบราณสาดส่องบนร่างของเฉินหยวน
เขานั่งหอบอยู่บนพื้นหิน แผ่นหลังชื้นไปด้วยเลือด เสื้อคลุมสีดำปักลายดวงดาวฉีกขาดหลายส่วน เส้นผมยาวสีดำสนิทมีประกายเงินสะท้อนแสงบางส่วน
สายเลือดที่ตื่นขึ้นเต็มตัวยังคงระเบิดพลังเล็กน้อย จนทำให้ร่างกายปวดร้าวทุกจังหวะลมหายใจ

“พลังนี้…มันกินข้าจนแทบหมดสิ้น…”
เขาพึมพำเบา ๆ ดวงตาสองสี สลับระหว่างเงามืดลึกและแสงสว่างเจิดจ้า มองไปยังเงามืดในมุมถ้ำ

ทันใดนั้น เสียงก้าวเท้าดังก้องในถ้ำ
ตึก…ตึก…
บุรุษในชุดคลุมสีเทาหม่น เดินเข้ามา เงาของเขาสะท้อนกับเปลวไฟ
ใบหน้าปิดด้วยหน้ากากโบราณ มีลวดลายตราเก่าแก่สะท้อนแสงระเรื่อ

“เจ้าคือผู้ที่ตื่นขึ้นแล้วจริง ๆ” เสียงทุ้มลึกเอ่ย
เฉินหยวนกัดฟันแน่น “เจ้าคือใคร… มาที่นี่เพื่อสังหารข้าใช่หรือไม่?”
ชายหน้ากากส่ายศีรษะ “ข้าไม่ใช่ศัตรู หากอยากสังหาร เจ้าคงตายไปแล้ว ข้ามีเพียงคำถาม…และบางสิ่งที่จะมอบให้”

ชายหน้ากากยื่นมือออกมา เผย หยกโบราณสีเลือดหม่น สลักด้วยอักขระต้องห้าม
“สิ่งนี้คือบันทึกสายเลือด…ผู้ที่ถือครองสายเลือดต้องห้าม ย่อมไม่อาจก้าวสู่จุดสูงสุดโดยไม่จ่ายราคาที่เหนือกว่าทุกผู้คน”

เฉินหยวนกำมือแน่น แม้ร่างกายแทบแหลกสลาย แต่แววตายังแน่วแน่
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องจ่าย แต่ไม่ว่าราคาใด ข้าก็จะไม่หยุด”

ชายหน้ากากหัวเราะเบา ๆ “เจ้าเหมือนใครบางคนที่ข้าเคยรู้จัก… ผู้หญิงที่เคยฝืนฟ้าเพื่อเปลี่ยนกติกา แต่สุดท้ายถูกผนึกโดยสวรรค์เก่า”

เฉินหยวนเบิกตากว้างทันที
“แม่…?”

“ใช่” ชายหน้ากากเอ่ยต่อ “แม่ของเจ้าคือหนึ่งในหัวใจแท้จริงของกลุ่มดอกบัวไร้รูป แต่เพราะทรยศฟ้าเก่า นางจึงถูกผนึก และพลังสายเลือดของนาง…ถูกส่งต่อมายังเจ้า”

เฉินหยวนรู้สึกหัวใจบีบรัด ความเจ็บปวดผสมกับความสงสัย
ทุกสิ่งที่เขาสงสัยมาตลอด เริ่มมีเงาแห่งคำตอบ แต่ก็ยิ่งเปิดบาดแผลทางจิตใจให้ลึกขึ้น

ชายหน้ากากหันหลังกลับไปในเงามืด
“จงเลือกเส้นทางของเจ้าเอง เฉินหยวน… หากใช้สายเลือดนี้โดยไม่ถูกมันกลืน เจ้าจะเป็นผู้เขียนกติกาใหม่ แต่หากพ่ายแพ้…เจ้าจะกลายเป็นเพียงเศษเถ้าของอดีต”

เสียงก้าวหายลับไป
เฉินหยวนยังคงนั่งหอบอยู่กลางถ้ำ
เลือดและร่องรอยการต่อสู้ยังคงชัด แต่ในมือเขายังคงกำ หยกโบราณ แน่น
พึมพำเบา ๆ
“ไม่ว่าเส้นทางใด… ข้าจะเขียนทางของตัวเอง”