ตอนที่สิบเก้า เส้นทางสู่ฉู่ที่แสนไกล3
ในพิชัยาซุนหวู่กล่าวว่า
ที่อันตรายให้รีบผ่านไปโดยเร็ว
ปัญหาคือทั่วแผ่นดินตอนนี้คือที่อันตรายไม่มีที่ปลอดภัยสำหรับผม
ดังนั้นผมจึงเตรียมใจไว้ทุกวินาทีว่าจะมีคนมาลอบโจมตีหรือแม้แต่จอมยุทธในกองคาราวานของผมทรยศและพยายามจะปล้นชิงเข่นฆ่าแย่งชิงทรัพย์สิน
ดังนั้นผมทำตามแิของ Triple H
ทำอะไรให้ช้าเอาไว้หากคิดว่าเราช้าเกินไปแล้วให้ช้าลงอีก
นับว่าสอดคล้องกับวิชาฝีมือ
Iron Lung
ปอดเหล็ก
ที่ผมฝึกอยู่โดยการดัดแปลงจากเกมส์กระดานDnD และแิของนักมวย
หายใจและลึกและข้าเข้าไว้ควบคุมชีพจรของตนเองให้ได้
การเดนทางคือการฝึกฝนที่สำคัญที่สุดของผม
ก่อนหน้านี้ผมลองสอบถามบรรดาครูมวยเกี่ยวกับวิชาปราณต่างๆและค้นพบว่าต้องเกิดความผิดหวัง
แต่ละคนแนะนำผมอย่างดีเกี่ยวกับเคล็ดวิชาและการต่อสู้ที่พวกเขาสอนมา
ก็ถือว่ามีประโยชน์อย่างมากกับคนที่ไม่รู้จักลมปราณจริงๆมาก่อนอย่างผมแต่ทว่า
พวกเขาตอบคำถามไม่ได้ว่าลมปราณคืออะไร?
ลมปราณสูญสลายเปลี่ยนแปลงได้หรือไม่?
พอผมถามเื่นี้เกี่ยวกับแนวนามธรรมหรือสถานะของลมปราณ
พวกเขาทำหน้างงงวยอย่างมากว่าผมพูดเื่อะไร
แม้แต่ท่านนักพรตก็พยายามบอกว่า
ลมปราณอยู่ในสรรพสิ่งการกำเนิดของลมปราณคือลิขิตลับของ์
ซึ่งผมไม่อยากดูถูกผู้เชี่ยวชาญก็ได้แต่ทำท่าคำนับกล่าวขอบคุณหลังจากที่สอบถามเื่ราวพื้นฐานครบแล้วก็ได้ต้องมาทำการทดลองด้วยตนเองต่อไป
“ทำตามที่เราตกลงวางแผนเอาไว้ออกเดินทางตอนเช้า ตอนบ่ายตั้งค่ายพัก เท่านี้พวกเราก็จะเดินทางยาวนานได้โดยไม่เหนื่อยล้าหากใครเหนื่อยเอาน้ำต้มผสมเกลือและน้ำตาลให้พวกเขาทานด้วย”
“ขอรับนายท่าน”
อาหู่รับคำแม้จะรู้สึกว่าให้พวกคนติดตามทานน้ำที่มีเกลือน้ำตาลออกจะฟุ่มเฟือยไปบ้าง
นายท่านนี่ช่างมีจิตใจเมตตาเกินไปจริงๆ
“ข้าจะไปเพ่งไฟหน้ากระถางธูปของท่านพ่อท่านแม่หากมีเื่สำคัญก็สามารถรียกข้าได้ตลอดเวลา”
ผมกล่าว
“เข้าใจแล้วนายท่านข้าจะไม่รบกวนท่านเป็อันขาด”
ผมพยายามเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตประจำวันให้เป็การฝึกฝนลมปราณโดยเลียนแบบพวกโยคีที่จ้องไฟและทำสมาธิ
Sun Soul
ิญญาสุริยะ
แิที่จักรวาล DnD และนิกายเรืองโรจน์หรือเม้งก้านั้นเห็นตรงกัน
ว่าคนเรานั้นมีแสงอยู่ในร่างกายและเราสามารถบรรลุสิ่งต่างๆได้ด้วยดวงแสงในร่างกายนั้น
เมื่อไม่สามารถออกกำลังกายในทางปรกติในตอนเดินทางได้
ผมพยายามใช้ทุกการเคลื่อนไหวให้เป็การฝึกฝน
368
