วันเดินทางกลับหลินหลินได้จัดเตรียมความพร้อมทุกอย่างเป็อย่างดี ทั้งยังวางแผนรับมือสิ่งที่ไม่คาดฝันไว้ด้วย เธอไม่คิดไว้ใจญาติของทางฝ่ายบิดาเลย พวกเขาไม่เห็นแก่สายเืเลยหวังแต่เพียงหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง
เมื่อลงจากเครื่องบินจนขาแตะพื้นแผ่นดินบ้านเกิด หลินหลินก็รู้สึกขนลุกชันอย่างแปลกประหลาด จะบอกว่าคิดถึงหรือหวั่นในใจก็ไม่รู้ เธอพยายามหนีไปจากความเป็อยู่ที่ไร้ความจริงใจจากญาติมิตร ปล่อยให้บิดามารดาได้ทำงานอย่างเต็มที่ไร้กังวลเื่ของเธอ แต่เมื่อเธอกลับมาถึง ย่างก้าวแรกที่ลงสู่พื้นแผ่นดิน กลับทำให้เธอไม่รู้สึกปลอดภัยหรืออบอุ่นใจเลย
จะเกิดเื่ไม่ดีขึ้นรึเปล่านะ
หลินหลินได้แต่สังหรณ์ใจแปลกๆ แต่ชีวิตต้องก้าวไปข้างหน้า ถ้ามัวแต่คิดมากก็คงไปไม่ถึงไหน
เธอก้าวขาขึ้นนั่งเบาะหลังรถสุดหรูที่บิดามารดาส่งให้มารับตามเวลาเครื่องลงจอดพอดิบพอดี เธอมองออกไปด้านนอกกระจกดูเมืองที่คุ้นตาแต่ก็เจริญขึ้นมากแล้วเมื่อผ่านไป 10 ปี ได้แต่คิดว่าจะอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบสุขหรือไม่ รถหรูเคลื่อนตัวออกจากสนามบินมาได้ไม่นาน อยู่ดีๆ เกิดเสียงะเิดัง ตู๊ม!! ตู๊ม!! ขึ้น 2-3 ครั้ง ในใจของหลินหลินยังไม่ทันจะคิดอะไรได้ก็รู้สึกว่ารถหมุนหลายตลบและเธอก็สติดับวูบไปมองไม่เห็นสิ่งใด ในใจรู้สึกถึงการดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ เท่านั้น
จนทุกอย่างหยุดลง เธอก็ยังอยู่ในความมืด มองไม่เห็นสิ่งใดเลย มีเพียงความหนาวเย็นเข้าเกาะกุมหัวใจ การมองเห็นเพียงความมืดและอยู่ในความเงียบช่างน่ากลัวกว่าที่คิดจริงๆ
อยู่ดีๆ มีลมวูบหนึ่งพัดมา หลินหลินจึงสติดับวูบไปอีกครั้งไม่รู้สึกตัวอีกเลย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จนรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาั์ตาของหลินหลิน เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา พบกับความว่างเปล่ามีแสงสว่างจ้าสีขาวสุดลูกหูลูกตาจนมองไม่เห็นขอบเขตของมันว่ากว้างใหญ่แค่ไหน นี่เธออยู่ที่ไหนกัน?
หลินหลินทำได้เพียงมองไปรอบๆ และหาทางออกไปจากที่นี่ เธอต้องรีบกลับไปหาพ่อแม่ของเธอ พวกท่านคงเป็ห่วงแน่ๆ ที่เธอยังไม่กลับถึงบ้าน
“เ้ากลับไปไม่ได้อีกแล้ว”
อยู่ดีๆ ก็มีเสียงชายชราดังขึ้นจนหลินหลินใ เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอคิดอะไรอยู่
“เสียงใคร?”
หลินหลินถามออกไปอย่างเหม่อลอย เธอมองไม่เห็นใครเลย แล้วเสียงนี้ดังมาจากที่ไหนกัน
“ข้าคือคนที่จะช่วยให้เ้าได้มีโอกาสดีๆ ในชีวิตอีกครั้ง อยู่ที่ว่าเ้าจะเลือกหรือไม่ มันอาจจะไม่ดีเหมือนชีวิตที่ผ่านมาของเ้านัก แต่มันคือสิ่งที่ข้าพอจะหยิบยื่นให้เ้าได้ในฐานะของคนที่เฝ้ามองเ้ามานาน”
“ทำไมถึงต้องเลือก เพราะอะไรคะ?”
“เพราะเ้าเสียชีวิตแล้วในโลกเดิมของเ้า ตอนนี้เ้ามีทางเลือกว่าจะไปเกิดใหม่ในอีกยุคหนึ่งที่แตกต่างจากที่เ้าเคยอยู่และใช้ชีวิตที่นั่นชดเชยที่ดับสูญก่อนวัยอันควร หรือเ้าจะไปฟังโทษทัณฑ์เวรกรรมของเ้าเพื่อเข้าสู่โลกแห่งิญญาและเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้งแต่ไร้ซึ่งความทรงจำทั้งหมดที่มีตอนนี้”
หลินหลินยังงุนงงกับคำว่าเธอเสียชีวิตแล้วอยู่ในตอนนี้ หูอื้อไปหมด นี่เธอฝันไปหรือเปล่านะ
“เ้าไม่ได้ฝัน นี่คือความจริง ว่าอย่างไร? จะไปเกิดใหม่หรือจะลงไปภพภูมิของนรกและ์ตอนนี้”
“แล้วต้องไปเกิดที่ไหนเหรอคะ? ทำไมฉันถึงได้ไปเกิด? ทั้งที่เพิ่งจะเสียชีวิตแบบนี้?”
“คำถามเยอะจริงๆ เ้ายังมีสิ่งที่สามารถทำประโยชน์ให้กับผู้คนได้อีกเยอะ เ้าจะได้ไปเกิดอีกโลกหนึ่งที่แตกต่างจากโลกเดิมของเ้ามาก ข้ารู้ว่าเ้าไม่มีความสุขในโลกที่เ้าเคยอยู่ และข้าเห็นว่าเ้าน่าจะช่วยแก้ไขชะตาของคนในโลกนั้นแทนข้าได้ ข้าจึงอยากยืมแรงของเ้าให้มาช่วยเหลือข้าสักหน่อย เพราะข้ามีงานมากมายนัก ไม่มีเวลาไปคอยดูแลคนเ่าั้ พวกเขาเป็คนดีแต่ชะตาอาภัพ ข้าจึงอยากส่งเ้าไปช่วยเหลือ ผลตอบแทนของเ้าคือจะได้ใช้ชีวิตใหม่อีกครั้ง หากเ้า้าลบความจำเก่าๆ ในโลกเดิมของเ้าออกข้าสามารถทำให้ได้ หรืออยากเก็บความทรงจำ ความรู้ ความสามารถของเ้าเอาไว้ข้าก็ไม่ขัด เพียงช่วยข้าดูแลคนที่ข้าจะส่งเ้าไปอยู่ด้วยเท่านั้นก็พอ ทำได้หรือไม่?”
หลินหลินได้แต่พยักหน้ารับคำเท่านั้น เธอไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรต่อไปเมื่อไปนรก์ สู้ไปเจอโลกมนุษย์ใหม่ๆ หาประสบการณ์ชีวิตดีกว่า ครอบครัวใหม่ที่ไม่เหมือนเดิมจะอบอุ่นหรือเปล่านะ ในใจของหลินหลินคิดไปมากมาย แต่ก็ยอมรับว่าน่าจะเป็ทางออกที่เธอเลือกดีแล้ว
“ในเมื่อเ้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็จะช่วยเ้าอีกอย่างหนึ่ง ให้สามารถใช้ชีวิตในโลกใหม่ได้อย่างดีและรอดพ้นจากภัยอันตราย กำไลหยกนี้คือของวิเศษเป็มิติที่ข้ามีไว้เก็บสมุนไพรล้ำค่าหายาก ในกำไลหยกนี้มีพื้นที่กระท่อมพักอาศัยหลบภัยได้ เ้าสามารถนึกคิดและเข้าไปในนั้นได้เลย ทั้งยังมีบ่อน้ำวิเศษให้เ้าแช่กาย ดื่มกินได้ น้ำนี้จะทำให้ผิวพรรณของเ้าเปล่งปลั่งงดงามและรักษาพิษและาแได้ทุกอาการ หากยังมีลมหายใจอยู่ ข้ามอบให้เ้าเพื่อจะได้ใช้ช่วยเหลือคนที่ข้าให้เ้าไปอยู่ด้วย หวังว่าเ้าจะใช้มันได้คุ้มค่านะ”
หลินหลินได้แต่พยักหน้า เมื่ออยู่ดีๆ มีกำไลปรากฏขึ้นบนข้อมือของเธอ มันเป็กำไลหยกสีขาวล้วนงดงามมากจนเธอก้มมองดูอยู่นาน ก่อนที่มันจะซึมหายเข้าไปในแขนของเธอ
“กำไลนี้จะไม่ปรากฏให้ผู้ใดเห็น เ้าต้องไปเกิดใหม่เรียนรู้โลกใหม่ให้คุ้นชินและปกป้องคนที่อยู่ใกล้ชิดเ้าให้ดี คนเหล่านี้เป็คนดี แต่มีเคราะห์กรรม เ้าคือตัวช่วยของพวกเขาให้ผ่านเคราะห์กรรมในชาตินี้ไปได้ด้วยดี เ้ามีคำถามอันใดหรือไม่?”
“แล้วโลกที่จะไปเกิดเป็ยังไงเหรอคะ?”
“หากมีคำถามแค่นี้ก็ไปดูเองไม่ดีกว่าหรือ ไปได้แล้ว”
อยู่ดีๆ หลินหลินก็เหมือนถูกบางสิ่งบางอย่างดึงกระชากไปอย่างแรง ร่างกายของเธอค่อยๆ จางหายไปพร้อมแรงดึงดูดนั้น
“ปู่คงช่วยเ้าได้เพียงเท่านี้นะหลินหลิน ไปใช้ชีวิตกับครอบครัวที่มีความรักให้เ้ามากกว่าที่ผ่านมานะ ผลบุญทุกอย่างของปู่ใช้เพื่อช่วยเ้าให้มีชีวิตใหม่ไปหมดแล้ว หวังว่าเ้าจะมีความสุขนะหลานรัก”
57
