อสูรล้างสวรรค์

  ผู้นำตระกูลเหริน ท่านคงไม่ลืมว่าท่านได้ส่งคนมาฆ่าข้าหรอกนะ? ข้าจะนองเลือดตระกูลเหรินของท่าน!” โจวเย่กล่าวและหัวเราะเยาะ

         ทหารยามตระกูลเหริน ตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน

       ใบหน้าของผู้นำตระกูลเหรินมืดมนอย่างรวดเร็ว 

         ฆ่าเขาซะ!” ผู้นำตระกูลเหรินกัดฟัน และพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

          ทหารยามตระกูลเหรินมองหน้ากันและตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในด้านหนึ่ง พวกเขาได้รับคำสั่งจากผู้นำตระกูล และอีกด้านหนึ่งคือปรมาจารย์เย่ผู้โด่งดัง พวกเขาไม่รู้ว่าจะเลือกอย่างไร

           พวกเจ้ายังทำอะไรอยู่? ฆ่ามันซะ!” ผู้นำตระกูลเหรินตะโกนด้วยความโกรธ

           ฆ่ามันสิ ฆ่า!” ผู้นำตระโกนเสียงดังขึ้น และเหล่าทหารยามก็โจมตีไป ท่ามกลางความหวาดกลัว

            โจวเย่แตะกระเป๋าสัตว์อสูร และไป๋หมิงก็กระโดดออกมา  

สัตว์อสูรระดับที่สาม ! ทหารยามต่างตกใจกลัว

ผู้นำและผู้อาวุโสของตระกูลเหรินตัวแข็งทื่อ

           ผู้นำตระกูลเหรินอยู่ในระดับแรกของอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ เขาไม่ใช้คู่ต่อสู้ของไป๋หมิงเลย  

ทุกคนในตระกูลเหรินตกตะลึงและหวาดกลัว

          ผู้นำตระกูลเหรินท่านกลัวเหรอ ? ” โจวเย่พูดเยาะเย้ย และขาของเขาก็ก้าวไปหาผู้นำตระกูลเหรินทีละก้าว 

           ฆ่าเขา!" ผู้นำตระกูลเหรินคำรามด้วยความตื่นตระหนก

            วันนี้เป็นวันที่ตระกูลเหรินต้องพินาศ! ข้าอยากให้ท่านรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ต้องการฆ่าข้า!” โจวเย่พูดอย่างเย็นชา และทุกคำพูดเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทราวกับปีศาจ

ไป๋หมิง ! ฆ่าพวกมัน โจวเย่สั่งอย่างเย็นชา   

        ไป๋หมิงที่ได้รับคำสั่งพยักหน้าและพุงออกไปทันที 

อ๊ากก ๆๆ !

อ่า !

ท่านผู้นำช่วยข้าด้วย !

อ๊ากกๆ !

          การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของวิกฤตทำให้ทุกคนในตระกูลเหริน หวาดกลัว และใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัว

           ท่านผู้นำตระกูลเหรินมองดูทั้งหมดนี้ด้วยความตื่นตระหนก 

            ในขณะนี้ โจวเย่เองก็พุ่งไปข้างหน้า และหอกสังหารวิญญาณก็ถูกแทงออกไปอย่างรวดเร็ว โจวเย่ สังหารทหารยามของตระกูลเหรินอย่างเมามัน และตระกูลเหรินได้นองไปด้วยเลือด

           ในช่วงเวลานี้ ทุกคนในตระกูลเหรินได้ล้มลงทีละคน พวกเขาถูกสังหารโดยไม่สามารถต่อสู้ได้เลย  

             ไป๋หมิงโหดเหี้ยมมาก มันกัดหัวทหารยามจนขาดอย่างไรความปราณี

           โจวเย่ ก้าวหนึ่งก้าว ฆ่าหนึ่งคน โจวเย่ในตอนนี้มีความเลือดเย็นและโหดเหี้ยม ไม่ว่าทหารยามจะร้องขอความเมตตาหรือกรีดร้องขอความช่วยเหลือก็ตาม โจวเย่ก็ยังสังหารอย่างไร้ความปรานี 

           ภายนอกคฤหาสน์ตระกูลเหริน ฝูงชนเริ่มทยอยมาล้อมรอบคฤหาสน์ตระกูลเหริน เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องและร้องขอความช่วยเหลือจากตระกูลเหริน พวกเขาก็หน้าซีดด้วยความหวาดกลัว และไม่มีใครกล้าเข้าไป

           ปรมาจารย์เย่ โปรดยกโทษให้ข้าด้วย เราไม่ทราบเรื่องนี้จริงๆ”

    คุณชายเย่ พวกเราทุกคนบริสุทธิ์ โปรดเมตตาพวกข้าด้วย

           ทหารยามตระกูลเหรินเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ไม่ว่าพวกเขาจะขอความเมตตามากแค่ไหน โจวเย่ก็ไม่ใจอ่อนและไม่ทำตามที่พวกเขาร้องขอ

           อย่าตำหนิข้า! หากพวกเจ้าต้องการตำหนิ ให้ตำหนิผู้นำตระกูลของพวกเจ้า ! โจวเย่พูดอย่างเย็นชา หมายความว่าเขาจะไม่ยกโทษให้และตระกูลเหรินทุกคนต้องตาย

         ไอ้เด็กเหม็น! หยุดนะ!” ผู้นำตระกูลเหรินคำราม ดวงตาของเขาแดงก่ำ

          ฮ่า ๆ ๆ !" โจวเย่หัวเราะเบา ๆ และหอกก็ยังคงสังหารทหารยามตระกูลเหรินต่อไป

          โจวเย่ ไม่ต้องการฆ่าผู้นำตระกูลเหรินในตอนนี้ แต่เขากลับสังหารคนของตระกูลเหรินทีละคนต่อหน้าผู้นำตระกูลเหริน เขาต้องการให้ผู้นำตระกูลเหรินต้องทนทุกข์กับความกลัวและความสิ้นหวัง

            เขา... เขาคือปีศาจ...” เด็กชายตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องตัวสั่น น้ำตาเขาไหลออกมาด้วยความกลัว

        เด็กชายคนนี้คือ เด็กชายตัวน้อยที่เคยวางยาพิษโจวเย่ในภูเขาลึก เมื่อเขาเห็นโจวเย่สังหารคนตระกูลเหริน เขาก็กลัวเกินกว่าจะออกมา

          ด้านหลังเด็กชายมีเหล่าทายาทรุ่นเยาว์ของตระกูลเหริน พวกเขาหลายสิบคนเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสองปี ทุกคนหวาดกลัวอย่างยิ่ง และพวกเขากำลังสวดภาวนาให้ใครสักคนมาช่วยชีวิตพวกเขา

          ในขณะนี้ ไป๋หมิงได้สังหารผู้ที่แข็งแกร่งกว่าโจวเย่จนหมดแล้ว ยกเว้นผู้นำตระกูลเหริน ผู้อาวุโสสามคน และทหารยามที่อ่อนแอไม่ถึงหนึ่งร้อยคน

          ร่างกายของไป๋หมิงเต็มไปด้วยเลือด โจวเย่เองก็เช่นกัน เขาเป็นราวกับมนุษย์เลือด รูปร่างหน้าตาของเขาโหดเหี้ยมมาก

            ปรมาจารย์เย่หยุดนะ! ฆ่าข้าซะ อย่าฆ่าพวกเขา ! พวกเขาคือผู้บริสุทธิ์!” ผู้นำตระกูลเหรินเสียใจมากจนร้องไห้และได้วิงวอนออกมา

          การรุกรานปีศาจที่โหดเหี้ยมเช่นนี้เป็นเพียงการจุดไฟเผาตัวเอง

        ใครก็ตามที่ต้องการฆ่าข้าต้องตาย ! โจวเย่กล่าวอย่างไร้ความรู้สึก หอกในมือของเขาไม่เคยหยุดนิ่ง

            ในเวลาไม่ถึงสิบนาที ผู้คนมากกว่าสามร้อยคนในตระกูลเหรินก็เสียชีวิตอย่างอนาถภายใต้หอกของโจวเย่ และอุ้งเท้าของไป๋หมิง 

              พวกเขาตกใจกลัวและหมดหวัง พวกเขาต้องการที่จะต่อต้านแต่ก็ไร้พลัง พวกเขาทำได้เพียงรอให้หนึ่งคน หนึ่งสัตว์อสูร สังหารพวกเขาเท่านั้น พวกเขาไม่เคยเห็นใครที่คลั่งไคล้การฆ่าที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน และคนที่ฆ่าพวกเขายังเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปีที่ไม่มีความเมตตา และไร้หัวใจ 

            ครึ่งชั่วโมงต่อมา พื้นที่อันกว้างขวางของตระกูลเหริน เต็มไปด้วยซากศพและเลือดก็นองในลานตระกูลโจว

       ยกเว้นเด็ก ผู้หญิง และสาวใช้ที่ซ่อนตัวอยู่ในห้อง ในขณะนี้มีเพียงผู้นำตระกูลเหรินและผู้อาวุโสอีกสามคนเท่านั้น การถูกสังหารหมู่ของตระกูลเหริน ทำให้พวกเขาสิ้นหวัง 

          หากคนภายนอกเห็นภาพอันน่าสยดสยองเช่นนี้ พวกเขาจะต้องหวาดกลัวจนวิญวิญญาณออกจากร่างอย่างแน่นอน

           ปรมาจารย์เย่ ท่านอยากจะฆ่าพวกข้าทั้งหมดจริงๆ เหรอ?” ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดด้วยความโศกเศร้า

         ถ้าข้าไม่ใช่นักเล่นแร่แปรธาตุ ถ้าข้าไม่มีพละกำลังพอ คนที่ตายบนภูเขาก็คือข้า! เจ้าคิดว่าพวกเจ้าเคยคิดจะเมตตาข้าหรือไม่?” โจวเย่กล่าวอย่างไม่แยแส

          ปรมาจารย์เย่ ข้าผิดแล้ว! ข้าผิดแล้ว! ข้าไม่ควรมีความโลภ ถ้าปรมารย์เย่ต้องการฆ่าข้า โปรดฆ่าข้าด้วย 

             มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา” ผู้นำตระกูลเหริน กล่าวด้วยความโศกเศร้า เขาไม่สามารถทนต่อความทรมานและความกดดันครั้งใหญ่เช่นนี้ได้

            มันสายไปแล้ว!" โจวเย่ตอบอย่างไม่แยแส และตะโกน ไป๋หมิงฆ่าให้หมด !

            ไป๋หมิงพุ่งออกไปและตบด้วยอุ้งเท้าไปยังผู้นำและผู้อาวุโส ตระกูลเหรินทันที

ปัง ปัง ปัง !

ทั้งสี่คนตายด้วยอุ้งเท้าเสือ เพียงการโจมตี คนละครั้ง