Call me the best chef เรียกผมว่าสุดยอดเชฟ

ผ่านมา 30 นาที

“แซ่ก แซ่ก” ซิกฟรีดได้เดินผ่านหญ้าไปเรื่อยๆ

“อืม อืม” ลิเวียที่อยู่บนหลังของซิกฟรีดเริ่มได้สติ

“หืม ได้สติแล้วหรอ ไม่สบายตรงไหนอีกรึเปล่า” ซิกฟรีดถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

“หวา หว่า นี่ฉันกำลังถูกไอดอลอุ้มอยู่ หว่า” ลิเวียที่ได้สติตกใจสลบไปอีกครั้งด้วยความสุข

“นะ นะ นี้เธออ” ซิกฟรีดถอนหายใจเรื่องลิเวีย เธอชอบฉันมากขนาดไหนกันแค่ฉันแตะตัวเธอ เธอก็สลบซะแล้ว

“หืม นี้มันร่องรอยของการต่อสู้หรือว่าใกล้ๆนี้มีมอนสเตอร์อาละวาดกัน เราต้องรีบไป” ซิกฟรีดเห็นสภาพของรอยเลือดจำนวนมากและลอยเท้าขนาดใหญ่เธอคิดว่าแถวนี้อยู่ใกล้ๆหมู่บ้านและกลัวชาวบ้านไม่ปลอดภัยเธอรีบมุ่งหน้าไปทันที

หลังจากที่ซิกฟรีดจากไปประมาณ 10 นาที

“แซ่ก แซ่ก แซ่ก” ชาล๊อตได้ปรากฏตัวมาที่พุ่มหญ้าอีกครั้ง

“เอ๊ะ อะไรกันทำไมมาปรากฏตัวที่เดิมกัน แล้วนี้รอยเลือดอะไรรอยเท้าอะไรกัน” ชาล๊อตสงสัยมาเธอตามร่องรอยของลิเวียมาเรื่อยๆกลายเป็นว่าเธอวนกลับมาที่เดิมซะงั้น

“หรือว่าเขารู้แล้วว่าฉันได้สะกดรอยตามมา เขาเลยจงใจวางกับดักให้เราสงสัยกัน เราควรจะตามต่อดีไหม” ชาล๊อตเริ่มตั้งคำถามขึ้นมาในใจ

“ไม่สิเราจะมาสงสัยไม่ได้ เราต้องช่วยลิเวีย” ชาล๊อตตั้งมั่นว่าจะช่วยลิเวียให้จนได้ เธอรีบพุ่งตามรอยเท้าไปอีกรอบ

หลังจากชาล๊อตจากไป 5 นาที

“ตู๊ม ตู๊ม” สัตว์ประหลาดยักษ์ที่กินเหล่าก๊อปลินเดินมาถึง

มันหันมามองรอบๆมันพบว่าตัวเองเดินวนและวกกลับมาที่เดิม มันจึงเริ่มหงุดหงิด

“ตู๊มๆ” สัตว์ประหลาดยักษ์อาลาวาดทุบพื้นที่รอบๆจนระเบิดและมันก็เดินตามกลิ่นของชาล๊อตไปอีกครั้ง

ทางด้านร้านอาหารของคุโระ

“ริล ตื่นนอนได้แล้วนี้มันสายแล้วน่ะ” คุโระพยายามปลุกริลที่กำลังนอนหลับอยู่

จริงๆเขาจะปล่อยให้ริลหลับต่อก็ได้ถ้าหากริลไม่ได้นอนอยู่บนตัวของเขา เมื่อคืนคุโระทำเขตเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาล้ำเขตกันแต่พอตื่นเช้า คุโระเปิดผ้าห่มออกมาก็พอว่าริลนอนอยู่บนตัวของเขา เขาทั้งรู้สึกดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน เขาต้องทำให้ริลเข้าใจว่าชายหญิงใกล้ชิดเกินไปมันจะดูไม่ดี โดยเฉพาะริลที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยแล้ว ถ้าใครมาเห็นพวกเธอจะพูดได้ว่า คุโระเป็นคนชอบฉวยโอกาสกับผู้หญิง เขายังไม่ต้องการฉายาแบบนั้น

“งืมๆ” ริลขยับหน้าของเธอเข้ามาใกล้หน้าของคุโระ

หน้าผากของริลใกล้กับปากของคุโระแล้วตอนนี้ คุโระดันมีความคิดแปลกๆเข้ามาในหัวทันที

“จุ๊ฟเหม่งจะผิดไหม ไม่ผิดสินะ เวลาคนหอมแก้มสัตว์เลี้ยงก็ไม่เห็นผิดเลย เดียวก่อน ตอนนี้ริลเป็นผู้หญิงที่สวยมากๆน่ะเธอไม่สามารถเป็นสัตว์เลี้ยงได้แล้ว จะเอาไงดี จุ๊ฟได้ไหม ไม่ได้สิน่ะ หรือว่าได้” คุโระพึมพำออกมาคนเดียว

“ถ้าคุณทำคุณจะตาย” เสียงหญิงสาวที่น่าหลงใหลเข้ามาในหูของคุโระ

“นั้นสิน่ะผมจะตานถ้าทำกับริลแบบนั้น” คุโระตอบเสียงของหญิงสาวออกมา

“เอ๊ะ เสียงนี้ฟังคุ้นๆ” คุโระรู้สึกแปลกใจ เขามองไปที่กระจกห้องนอนทันที

“คะ คานะ ไม่สิ ราชินีจิ้งจอก” คุโระตกใจเขาเห็นหน้าของราชินีจิ้งจอกแนบกับกระจกขณะมองคุโระอยู่

“ไม่ใช้น่ะ อย่าเข้าใจผิด ผมแค่อยากให้ริลนอนสบายๆเท่านั้น” คุโระพูดออกมาอย่างตกใจ

“หรอ ต้องอยากให้นอนสบายแค่ไหนกันถึงอาเธอมานอนตัวตัวของคุณได้” คานะตอบกลับขณะทำสีหน้าไม่พอใจ

“ปาวน่ะ เธอขึ้นมานอนบนตัวของผมโดยที่ผมไม่ร็ตัวก็เท่านั้น เราไม่ได้มีอะไรเลยเกินหรือเกินเลยกันแน่นอน” คุโระแก้ตัวออกมา

“เหอะ จะมีไม่มีก็ไม่เกี่ยวกับเรา เราแค่มากินอาหารเท่านั้น คุณลุกมาทำอาหารให้เราได้แล้ว” คานะพูดออกมาอย่างไม่สนใจคุโระเธอเดินไปนั่งที่โต๊ะด้วยอารมณ์ที่ไม่พอใจทันที

“เห้ออ” คุโระรู้สึกเศร้าใจนิดๆดีใจมากๆที่คานะกลับมา

“ริล ตื่นได้แล้วได้เวลาอาหารเช้าแล้ว ถึงมันจะใกล้เที่ยงแล้วก็เถอะ” คุโระลูบหัวริลแล้วพูดออกมา

“งืมๆ” ริลลืมตาขึ้นมา แล้วมองคุโระทันที

“แผล่บๆ” ริลเลียไปที่แก้มคุโระ

คุโระตกใจหน้าของเขาแดงทันที ริลใจกล้าเกินไปแล้วเธอคิดจะทำอะไรกันแน่

ทันใดนั้น

“อะแฮ่ม ขอโทษที่ขัดเวลาที่มีความสุขแต่ฉันหิวแล้ว” เสียงคานะดังขึ้นมา ขณะพูดออกมาด้วยความโมโห

“อะ อะ โอเครได้เดี่ยวนี้” คุโระตอบรับและลุกขึ้นทันที

“ริลไปล้างหน้าแปรงฟันตามที่ฉันสอนแบบเมื่อคืนก่อน แล้วค่อยออกมากินข้าวน่ะ” คุโระพูดกับริล

“อืม” ริลพยักหน้าเข้าใจละเดินเข้าห้องน้ำทันที

คุโระเองก็ไปเตรียมตัว

10นาทีต่อมา

“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะรับอะไรดีครับ” คุโระยิ้มแล้วพูดออกมา

“ร้านของคุณมีแค่2อย่างไม่ใช้รึไง เอาทั้ง2อย่างนั้นแหละ” คานะพูดออกมาขณะมองไปที่คุโระอย่างหงุดหงิด

“อะ อืมได้ครับ” คุโระไม่สามารถพูดอะไรดีร้านเขามีแค่ 2 เมนูจริงๆ

“ริลไปนั่งรอที่โต๊ะกับคานะเอ้ยราชินีจิ้งจอกเลย” คุโระพูดออกมา

“อย่ามาเรียกเราว่าคานะเราไม่อนุญาตให้คุณเรียกเราอีกแล้ว” คานะพูดขึ้นมาพร้อมเอามือกอดอก

ริลเดินเข้าไปหาคานะ และนั่งลงข้างๆเธอ ริลมองไปที่หน้าของคานะตาไม่กระพริบ

“มองทำไมกัน ถ้าเธอคิดจะตบฉันอีกละก็ฉันจะเข้าไปอัดผู้ชายคนนั้นซะที่สอนเธอแบบนั้น” คานะพูดพร้อมกับมองค้อนไปทางคุโระ

ทันทีที่ได้ยินเสียงของคานะพุ่งเป้ามาที่เขา คุโระก็รู้สึกขนลุกทันที นี่ฉันผิดอะไรกัน

“ข ขอ โ ทษค่ะ” ริลพยายามพูดออกมา

“ห๊ะ” คานะตั้งตัวไม่ถูกเมื่อริลพยายามพูดขอโทษเธอ

ริลพูดตามที่คุโระสอนเวลาที่ทำให้คนอื่นไม่พอใจโดยที่เราเป็นฝ่ายผิดเราต้องพูดขอโทษออกไป

“ดีมากริล” คุโระพูดออกมาขณะเดินหยิบจานอาหารมาเสริฟด้วยตัวเอง

“ถึงจะขอโทษแต่ยังไงเราก็ยังไม่ให้อภัยคุณหรอกนะ” คานะพูดออกมาขณะเอามือกอดอกแล้วหันหน้าหนีคุโระ

“เฮ้อออ ไม่เป็นไรมากินก่อนเถอะ อาหารของคุณพร้อมแล้ว” คุโระวางอาหารเอาไว้ข้างหน้าริลและคานะและก็มีส่วนของเขาด้วยเช่นกัน

“วันนี้ผมเลี้ยงเองแทนคำขอโทษ” คุโระพูดออกมาขณะยิ้มให้คานะ

“คะ คุณคิดว่าเราจะยกโทษให้รึไง” คานะพูดออกมาขณะหน้าเริ่มแดง

“จ้าๆกินกันเถอะ” คุโระยิ้มแล้วจิ้มไก่ใส่ปากของริล

“นี่คุณ” คานะโกรธที่คุโระไม่ใส่เธอ เธอกำลังจะพูดแต่ว่า

“อ้ามมม” คุโระจิ้มเนื้อไก่ใส่ปากของคานะ

“อร่อยไหม” คุโระถาม

“ไม่รู้” คานะเบือนหน้านี้แก้เขิน

ที่ห่างออกไปไม่ไกล

“ฟุดฟิด ฟุดฟิด นี้กลิ่นอะไรหอมจังสงสัยใกล้จะถึงหมู่บ้านแล้ว เราเองก็หิวเหมือนกัน” ซิกฟรีดเดินตามกลิ่นไปทันที

โดยที่ไม่รู้ว่ามีชาล๊อตและสัตว์ประหลาดยักษ์ไล่ตามอยู่เบื้องหลัง