บทที่ 26 ทุกอย่างนี้มันล้ำสมัยเกินไป (รีไรท์)
[ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงไก่ขันล่ะ?]
[ฉันก็เหมือนกัน]
[อาจารย์บอกว่าจะให้ไปอยู่ในสิ่งมีชีวิตอื่น... หรือว่าจะให้ไปอยู่ในไก่ตัวผู้?]
[ยังดีที่ไม่ใช่กระต่าย]
[ฮ่า ๆๆๆๆๆ คน้านี่เป็ปีศาจหรือไง! ยังพูดถึงกระต่ายอีก]
[หมอนี่เป็โรคกลัวฟันกระต่าย จะเป็โรคกลัวไก่ด้วยหรือเปล่า หลังจากนี้จะไม่กล้ากินไก่เลยเหรอ?]
[น่าสงสารจัง ต่อไปนี้คงไม่กล้าชวนใครไปกินเคเอฟซีในวันพฤหัสแล้ว]
[ยังมีไก่อบหม้อใหญ่อีกนะ]
[ยังมีไก่คั่วพริกเสฉวนอีกด้วย]
[พอแล้ว! ห้ามพูดถึงของอร่อยตอนดึก!]
"เอ๊ก? เอ๊ก ๆ! กะต๊าก ๆ ๆ?"
ฉินเจว๋พยายามลืมตาทั้งสองข้างอย่างยากลำบาก มองเห็นใบหน้าขยายใหญ่ของเจียงชิงฉือตรงหน้า ก็ใจนแทบจะกระพือปีกบินหนีอย่างบ้าคลั่ง
แต่ฤทธิ์ยาในร่างของไก่ตัวผู้ใหญ่ยังไม่หมด เขาได้แต่กระพือปีก แล้วร่วงลงจากโต๊ะ
"เอ๊ก เอ๊ก ๆ ๆ?"
เขาเบิกตาโพลงมองเจียงชิงฉือที่ดูราวกับั์ และขนไก่ที่ร่วงหล่นตามการกระพือปีกของตัวเอง พอเปิดปากก็มีแต่เสียงเอ๊กเอ๊ก
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมโลกถึงขยายใหญ่ขึ้นกะทันหัน?
ทำไมถึงยกคอไม่ได้?
ขาก็ขยับไม่ได้ อ้าปากยังไงก็พูดภาษาคนไม่ได้แล้ว?
เจียงชิงฉือหยิบโทรศัพท์ออกมา เหล่าชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดเห็นไก่ตัวผู้ใหญ่ที่อ้วนพีแข็งแรง กำลังเบิกตาสีเขียวเล็ก ๆ คู่นั้นมองไปรอบ ๆ อย่างสับสน
[โอ้แม่เ้า! มันเป็ไก่จริง ๆ ด้วย!]
"การถ่ายทอดสดวันนี้จบลงแล้ว ลูกค้าคนสุดท้ายก็ได้พบแล้ว การไลฟ์สดวันนี้ขอจบเพียงเท่านี้ พบกันใหม่พรุ่งนี้เวลาสามทุ่ม"
[ไม่! รอก่อน! อย่าเพิ่ง!]
[ไก่ตัวนี้จะกลับเป็คนได้ไหม?]
[เื่ยังไม่จบ พวกเราอยากดูตอนต่อไป]
[แล้วจั้วเยี่ยนกับอีกคนล่ะ! ตอนนี้ไม่ไปตามเหรอ?]
เจียงชิงฉือจบการไลฟ์สดอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
เธอเปิดกล้องหน้า แล้วย่อตัวลงส่งมือถือไปตรงหน้าฉินเจว๋
"เอ๊ก?"
ฉินเจว๋มองดูไก่ตัวใหญ่ที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความใ เขาพยายามกะพริบตา ไก่ในมือถือก็กะพริบตามไปด้วย เขาส่ายหัว ตัวในจอก็ส่ายหัวตาม
"ตอนนี้นายเป็ไก่ตัวผู้แล้ว"
เจียงชิงฉือเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วให้คำตอบที่ตรงใจเขา
"เอ๊กอี้เอ๊ก เอ๊ก?"
"แบบนี้ถึงจะปกป้องิญญาของนายไม่ให้สลาย พรุ่งนี้ฉันจะช่วยเปลี่ยนกลับให้"
"เอ๊ก เอ๊ก ๆ กะต๊าก ๆ?"
"ฟังไม่รู้เื่ อย่าพูดมาก"
เจียงชิงฉือยื่นมือมาหมายจะจับเขา แต่พอใกล้จะแตะตัวก็ลังเลชั่วครู่ แล้วลุกขึ้นดึงธงขาวผืนหนึ่งลงมา
"ะโเข้ามาเองสิ"
ดวงตากลมโตสีเขียวของฉินเจว๋เบิกกว้างทันที
เธอรังเกียจฉัน!
ชัดเจนว่ากำลังรังเกียจ!
แถมสิ่งนี้ยังนำโชคร้ายอีกด้วย!
"งั้นนายก็วิ่งตามไปเองแล้วกัน"
พูดจบก็จะลุกขึ้น
"เอ๊ก ๆ ๆ!"
ฉินเจว๋รีบขยับตัวนอนลงในธงขาวทันที
ฟังพี่สะใภ้!
พี่สะใภ้พูดอะไรก็เป็อย่างนั้น!
ต่อไปนี้เขาจะเป็สมุนของพี่สะใภ้!
อ๊ะ ไม่ใช่ เป็ไก่!
เจียงชิงฉือจับเขายกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก
"เอ๊ก ๆๆๆ"
ขอบคุณพี่สะใภ้ครับ!
พอมาถึงหน้าประตูหอพัก รถยนต์คันหนึ่งก็เบรกกะทันหันจอดพอดี
"ฉินเจว๋อยู่ไหน?"
ฉินเหิงรีบลงจากรถอย่างเร่งรีบ
เจียงชิงฉือโยนธงขาวในมือให้เขา ฉินเหิงรีบรับไว้อย่างลนลาน
"กุ๊ก ๆ"
พี่รอง!
ฉินเหิงก้มหน้าลงสบตากับน้องชายไก่โง่ของเขา
กลายเป็ไก่จริง ๆ สินะ...
นี่ไม่ใช่การแสดงใช่ไหม?
ก็ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อนะ แค่ทุกอย่างนี้มันล้ำสมัยเกินไปสำหรับเขา
โลกทัศน์พังทลายไปหมดแล้ว
"ยังเปลี่ยนกลับได้ไหม?" เขาถาม
"ได้"
ถ้าอย่างนั้นก็ดี
"แล้วจั้วเยี่ยนกับแฟนสาวของเขาล่ะ? ตอนนี้จะไล่ตามไหม?"
"ไม่ต้องหรอก ให้เวลาพวกเขาสักหน่อยเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเปลี่ยน"
จั้วเยี่ยนไม่ใช่ิญญาร้าย เจียงชิงฉือสามารถแยกแยะได้ในชั่วพริบตา
"พวกเขาจะทำร้ายร่างกายของฉินเจว๋ไหม?"
"ไม่หรอก จิติญญาของฉันกำลังติดตามอยู่"
"ฉินเจว๋แบบนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"
"ถ้าไม่คิดจะฆ่าตัวตายต่อก็ไม่มีปัญหา"
ฉินเหิงถอนหายใจอย่างโล่งอก "วางใจเถอะ ฉันจะดูแลเขาเอง" จากนั้นเขาก็ถามต่อ "แล้วตอนนี้เราต้องทำอะไร?"
"กลับบ้านกันเถอะ"
"ได้ ขึ้นรถก่อน"
เขาเปิดประตูรถแล้วโยนฉินเจว๋เข้าไปในเบาะหลัง พอหันหน้ากลับมาก็พบว่าเจียงชิงฉือเดินออกไปไกลแล้วหลายเมตร
"เธอจะไปไหน?" เขาถามอย่างประหลาดใจ
หรือว่ายังมีธุระอื่นอีก?
"กลับบ้านน่ะ ถึงเวลานอนแล้ว"
"ลุงสวี่มารับเธอข้างนอกเหรอ?"
เขาได้ถามจนรู้ในระหว่างทางว่าตอนออกจากบ้านลุงสวี่เป็คนขับรถมาส่งเธอ
ตอนรีบมาเมื่อกี้ก็ไม่ทันสังเกตว่าข้างนอกมีรถอยู่หรือเปล่า
ยังไงตรงนี้ก็มีแค่รถของเขาคันเดียว
"ไม่มีหรอก เขาทิ้งฉันไว้ที่สุสานแล้วก็ขับรถหนีไปแล้ว แต่ตอนนี้คงไม่มีอารมณ์ไปทำงานแล้วล่ะ"
"งั้นขึ้นรถเถอะ"
เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารรอเจียงชิงฉือ
"กลับไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน"
เขารู้ว่ามีคนจำมหาวิทยาลัยนี้ได้ ตอนนี้ตัวเองก็แค่ใส่หน้ากากอนามัย ไม่อยากให้มีใครถ่ายรูปได้อีก พรุ่งนี้จะได้ไม่มีข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งว่าตัวเองมีเื่ฉาวกับพี่สะใภ้
"ก็ได้"
เจียงชิงฉือไม่แปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงของเขา ที่วิ่งมาถึงที่นี่ได้ก็ชัดเจนว่าดูการถ่ายทอดสดมาตลอด
เธอนั่งลงในรถแล้วถอนหายใจอย่างสบายใจ
ฮีตเตอร์ในรถสบายจริง ๆ ใช้ยันต์วิ่งเร็วในหน้าหนาวแบบนี้ทรมานเกินไป
"หนาวไหม?"
ฉินเหิงถามด้วยความเป็ห่วงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เพราะเขาเคยดูถูกเธอ พูดจาไม่ดี ด่าว่าเป็พวกหลอกลวง
ตอนนี้เธอช่วยให้น้องชายเขารอดตายมาได้ และเขาเองก็ละอายใจ
“ไม่หนาว ในรถอุ่นดี” เจียงชิงฉือพูดตามตรง
ทำให้ฉินเหิงรู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง
ก็นะ ตอนแรกเขาเคยดูถูกเธอว่าเป็เด็กสาวบ้านนอกที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน แม้แต่คนขับรถของบ้านเขายังกล้าทิ้งเธอไว้ในสุสานกลางป่าเปลี่ยวให้หนาวสั่น
แต่เมื่อครอบครัวของเขามีปัญหา เธอก็ยังเต็มใจเสี่ยงอันตรายมาช่วยเหลือ
"ขอโทษ"
เขากล่าวคำขอโทษอย่างจริงใจ
"ฉันขอโทษสำหรับท่าทีและคำพูดที่ไม่สุภาพเพราะความสงสัยก่อนหน้านี้ และขอบคุณที่เธอยังเต็มใจช่วยเหลือฉินเจว๋โดยไม่ถือสาหาความ"
"เอ๊ก ๆ ๆ! กุ๊ก ๆ ๆ!"
ฉินเจว๋ส่งเสียงร้องอยู่ด้านหลัง
ผมก็ด้วย! ผมก็ด้วย!
"ไม่เป็ไร เขาเชื่อมต่อกับฉันได้ก็แสดงว่ายังไม่ถึงฆาต ฉันจะช่วยเหลือทุกคน"
เจียงชิงฉือพูดอย่างเป็เื่ธรรมดา ทำให้ฉินเจว๋รู้สึกซาบซึ้งอีกครั้ง
"เอ๊ก ๆ ๆ กุ๊ก ๆ กะต๊าก ๆ ๆ!"
ที่ผมติดต่อคุณได้ก็เพราะคุณให้ยันต์ป้องกันิญญากับผมไม่ใช่เหรอ! คนอื่นไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้นะ! คุณไม่พูดออกมาแต่ผมรู้ คุณดีกับผมจริง ๆ! พี่สะใภ้ที่รัก! พี่สะใภ้ใหญ่เปรียบเสมือนแม่! แม่!
"ฉันรู้ว่าเป็เพราะยันต์ที่เธอให้ทำงาน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีโอกาสมาขอความช่วยเหลือจากเธอหรอก"
เจียงชิงฉือหันไปมองเขาทันที "รู้ก็ดีแล้ว หนึ่งล้าน บวกกับค่ายันต์อีกสองแผ่น อืม... ให้ส่วนลดแล้วกัน อย่างละหนึ่งล้านหนึ่งแสน พวกนายใครจะโอนเงิน?"
เธอยังมองดูฉินเจว๋ที่อยู่ด้านหลังอีกครั้ง
"เอ๊ก ๆ ๆ ๆ!"
โอน! โอนให้พี่สะใภ้สองล้าน! เงินค่าขนมของผมแต่ละเดือนก็ห้าแสนแล้ว! พี่สะใภ้ของผมถึงกับทำงานอันตรายขนาดนี้เพื่อเงินแค่หนึ่งล้าน! เอาไปห้าล้านเลย! ไม่! ผมจะกลับไปเอาเงินเก็บทั้งหมดของผมมาให้พี่สะใภ้!
เธอคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดใหม่ของผม! เธอคือแม่ของผม!
"ลงจากรถแล้วฉันจะโอนให้เธอ"
สายตาของฉินเหิงมืดมนลง
"วันนี้ ไม่มีใครที่บ้านตามหาเธอเลยหรือ?"
"ไม่มี"
เจียงชิงฉือตอบตามความจริง
มือที่จับพวงมาลัยของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ฟางเจว๋ซย่า ทำไมไม่มาหาเธอ?
ทั้ง ๆ ที่เขาได้เน้นย้ำและกำชับไปแล้ว
หาไม่เจอหรือ?
หรือว่า...
มีเหตุผลอื่น?
เขาตัดสินใจว่าจะกลับไปหาคำตอบด้วยตัวเองอีกครั้ง
677
