สวนผักสกุลจาง

ที่สำนักเมฆาเมื่อยี่สิบปีก่อน

"ลู่ซิ่น ข้าอยากจะชวนเจ้ามาเข้าร่วมกลุ่มข้าเพื่อทำภารกิจพอดีกลุ่มของข้ามีแต่นักปรุงโอสถเท่านั้นแต่กลุ่มข้าจำเป็นต้องไปทำภารกิจนี้เพื่อนำสมุนไพรในภารกิจนี้มาใช้ในการสอบอีกสิบวันข้างหน้า  เจ้าจะเข้าร่วมกลุ่มกับพวกเราหรือไม่"เฟยอ้ายเย่วเอ่ยชวนลู่ซิ่นด้วยความเขินอายนางแอบมีใจให้จางลู่ซิ่นตั้งแต่แรกพบแต่เป็นเรื่องที่น่าจนใจที่นางเองมีสัญญาหมั่นหมายกับพี่ชายของคนที่นางรัก 

"ข้าว่าเจ้าไปชวนพี่ใหญ่เถอะข้าว่าพี่ใหญ่คงรอให้เจ้าชวนไปทำภารกิจอยู่"ลู่ซิ่นเอ่ยปฏิเสธเพราะไม่อยากมีปัญหากับพี่ชายตน 

"ชวนหลิ่งฟู่รึ เจ้าจะให้ข้าพาเขาไปเป็นภาระรึ เพียงแค่จะให้เขาเอาตัวรอดเพียงลำพังยังทำไม่ได้แล้วเขาจะปกป้องพวกเราได้อย่างไร"ชิงเหลียนเพื่อนของอ้ายเย่วเอ่ยขัดขึ้นเสียงดังอย่างไม่เห็นด้วยที่จะต้องพาตัวถ่วงเข้าร่วมกลุ่ม เพราะลำพังพวกนางยังยากที่จะดูแลตนเองหากนำหลิ่งฟู่ไปด้วยเกรงว่าคงต้องนำชีวิตไปทิ้งเสียแล้ว

“ข้าเสียใจด้วยข้ามีกลุ่มอยู่แล้วพวกเจ้าไปกับพี่หลิ่งฟูเถอะ”ลู่ซิ่นกล่าวจบแล้วจึงเดินแยกจากกลุ่มของอ้ายเย่วเพราะเขาไม่ค่อยอยากมีปัญหาเรื่องผู้หญิงกับพี่ชายตนนักและอีกอย่างตอนนี้เขามีหญิงคนรักอยู่แล้วนางเป็นหญิงที่ช่วยรักษาเขาเมื่อตอนบาดเจ็บในป่าอสูรคลั่งตอนนั้นลู่ซิ่นคิดว่าตนคงไม่รอดเสียแล้วแต่ฟ้ากลับเป็นใจให้เขาได้พบกับแสงสว่างในชีวิตหลังจากที่เขาเฉียดตายหลังจากนั้นไม่นานลู่ซินและลู่เจียวเหมยจึงตกลงคบหากัน 

“เหมยเหมยวันนี้เป็นอย่างไรบ้างเหนื่อยหรือไม่”ลู่ซิ่นรีบวิ่งเข้าไปหาคนรักทันทีเพราะไม่อยากให้นางต้องยืนรอนาน 

"ไม่เหนื่อยวันนี้ข้าเรียนปรุงโอสถห้ามเลือดนี่ข้าให้เจ้า”นางเอ่ยพร้อมยื่นขวดกระเบื้องให้คนรักด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าเก็บไว้ใช้เถอะเจ้าชอบซุ้มซ่ามจนได้เลือดอยู่เรื่อยเก็บไว้ใช้เองเถอะ"ลู่ซิ่นยังคงบ่ายเบี่ยงไม่อยากรับ

“นี่แหนะคนบ้าข้าไม่ได้ซุ้มซ่ามขนาดนั้นเสียหน่อยเจ้านั้นแหละที่ชอบได้แผลอยู่เรื่อยรับไปเถอะข้าปรุงได้สองขวดเจ้าเอาไปหนึ่งข้าก็มีอีกหนึ่งนี้ไง"เจียวเหมยตีที่ตนแขนของลู่ซิ่นข้อหาหมั่นไส้ที่กล้ามากล่าวหาว่านางซุ่มซ่ามแล้วยัดเยียดยาห้ามเลือดให้กับลู่ซิ่นจนได้

"ข้าได้ข่าวว่าสาขาปรุงยาต้องไปเก็บสมุนไพรแล้วมาสอบในอีกสิบวัน.ข้าอาสาปกป้องเจ้าเองแต่ว่าเจ้าต้องสัญญาว่าถ้าหากเจ้าสอบจบการศึกษาได้เจ้าต้องแต่งงานกับข้านะ"ลู่ซิ่นเอ่ยขอสัญญาในการแต่งงานกับเจียวเหมย

"ทางบ้านเจ้ายอมหรือ ที่จะให้ข้าแต่งกับเจ้าข้าไม่มีตระกูลหนุนหลักสนับสนุนเจ้าเลยนะข้าไม่มีหัวนอนปลายเท้าพ่อเจ้าจะรับข้าเป็นสะใภ้ตระกูลซูหรือไม่" เจียวซิ่นเอ่ยถามด้วยความกังวลกลัวว่าทางครอบครัวคนรักจะรังเกียจตน

"เจ้าไม่ต้องห่วงขอเพียงเจ้าสอบจบผ่านท่านพ่อก็ไม่สามารถสั่งห้ามงานแต่งของเราได้"ลู่ซิ่นกระชับมือข้างที่กุมมือของเจียวเหมยให้แน่นขึ้นเพื่อให้นางแน่ใจว่าไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นเขาไม่มีทางทิ้งนางอย่างแน่นอน

กลางลานหอโอสถ

"เอาหละพวกเจ้าทุกคนวันนี้จะเป็นวันตัดสิ้นว่าพวกเจ้าจะจบการศึกษาหรือไม่.ข้าขอให้พวกเจ้าทุกคนตั้งใจสอบให้ดี. ข้าขอกล่าวเพียงเท่านี้ทุกคนเริ่มได้"อาจารย์คุมสอบเอ่ยเปิดการสอบลูกศิษย์ทุกคนในลานสอบจึงเริ่มปรุงยาเพื่อสอบจบการศึกษาอย่างมุ่งมั่น

หนึ่งชั่วยามผ่านไป

“หมดเวลาแล้วทุกคนหยุดมือ”อาจารย์กล่าวจบการสอบเพื่อตรวจผลงานของลูกศิษย์แต่ละคน

"คนที่ปรุงไม่เสร็จหรือปรุงไม่สำเร็จขอให้เดินออกไปทางขวามือของลานสอบ"ผู้คุมสอบยังคงทำหน้าที่ของตนต่อไป

"คนที่มีธงสีเขียวว่างอยู่ตรงหน้าแสดงว่าสอบผ่านถือว่าจบการศึกษา ในวันรุ่งขึ้นให้นำธงไปยื่นเรื่องจบการศึกษาจากสำนักเมฆาของเรา"ผู้คุมสอบเอ่ยอธิบายขั้นตอนการจบการศึกษาในขณะที่ผู้คุมสอบคนอื่นๆเดินตรวจเม็ดยาของลู่ซิ่นลูกศิษย์

"ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่สอบผ่าน  ข้าขอจบการสอบ ณ บัดนี้"เมื่อเอ่ยเสร็จผู้คุมสอบจึงทยอยเดินออกจากลานสอบเพื่อไปจัดการงานต่างๆในสำนักในคืนก่อนออกจากสำนักในตรอกซอยระหว่างตึกในสำนักเมฆาๆลู่ซิ่นกำลังกลับเข้าหอจอมยุทธเพื่อไปเตรียมเก็บของกลับตระกูลระหว่างทางได้พบกับอ้ายเย่วยืนอยู่ระหว่างทางแต่เมื่อเขากำลังเดินผ่านอ้ายเย่วกลับเข้ามากอดที่หลังของลู่ซิ่นทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก

"อ้ายเย่วเจ้าทำอะไรของเจ้าปล่อยข้าเถอะถ้าเกิดมีคนมาเห็นเข้าคงไม่ดีกับเจ้า" ลู่ซิ่นเอ่ยเพื่อให้อ้ายเย่วปล่อยตนแต่ผลที่ได้คืออ้ายเย่วกลับกอดลู่ซิ่นแน่นขึ้น

"มีคนมาเห็นก็ดีสิ ข้ารักเจ้ารักตั้งแต่แรกพบแต่เจ้าไม่เคยมองข้าเลยทำไม"อ้ายเย่วถามลู่ซิ่นอยากเสียใจทั้งๆที่นางมาก่อนแต่ลู่ซิ่นกลับไม่เคยมองมาที่ตนเลย 

"เจ้าเป็นผู้หญิงที่จะมาเป็นพี่สะใภ้ของข้าข้าจึงไม่เคยคิดกับเจ้าเกินเลยมากกว่าสหายคนหนึ่ง อ้ายเย่วปล่อยข้าเถอะ"ลู่ซิ่นยังคงเอ่ยให้อ้ายเย่วปล่อยเขาอยู่