อลินตา... หมอผีข้ามภพ

เมื่อเครื่องบินร่อนลงจอด ณ สนามบินเชียงราย อลินตาเดินลงจากเครื่องตามด้วยหมิงและเป๋าที่หอบหิ้วสัมภาระของตัวเองพะรุงพะรังรวมไปถึงผู้โดยสารคนอื่นๆที่ทะยอยตามกันลงมาประหนึ่งขบวนพาเหรดแม่ป้าพาทัวร์ บางคนก็สอดส่ายสายตาหาเพื่อนหาญาติที่นัดมารับที่สนามบิน บางคนก็เดินชิลๆ เพราะมีรถส่วนตัวจอดรออยู่แล้วที่สนามบินแล้ว

                เช่นเดียวกับกลุ่มของอลินตาที่เดินทอดน่องกรุยกรายคล้ายมาช็อปปิ้งในห้างสรรพสินค้า อลินตาในชุดที่ค่อนข้างเบากางเกงยีนส์เข้ารูปกับเสื้อเชิ้ตสีขาวปลายเสื้อเก็บเข้าในกางเกง ผมเผ้าก็เกล้าขึ้นเผยให้เห็นลำคอระหงพร้อมกันนั้นก็มีแว่นกันแดดสีดำเก๋ๆ ชิคๆ เข้ากับใบหน้ารูปไข่ขาวนวลเผยให้เห็นความโดดเด่น และสง่างามแม้แต่แม่นางนาคีสาวนาคทิพย์ที่มาซุ่มดังรออยู่ยังต้องแอบเขม่นด้วยความอิจฉาในความงามของอลินตาหุ่นดี หน้าปัง เป๊ะเวอร์ขนาดนี้ นุ่งผ้าถุงเดินยังสวยเลยแม่

               ก็ใช่สิ ฤทธาว่านงามเสน่ห์นั้นหาใช่ธรรมดาเสียที่ไหนไปทางไหนมาทางไหนก็เด่นเป็นสง่ายืนหนึ่งในเรื่องความงามมิเป็นสองรองใครอย่างแน่นอนอลินตาแอบคิดในใจดีนะที่อุตส่าห์รอนแรมดั้นด้นไปเสาะหาว่านชนิดนี้มา แม้ว่าจะยากสักหน่อยแต่ก็ไม่เกินความสามารถงานนี้จะทำผลิตภัณฑ์เสริมความงามจากสารสกัดว่านงามเสน่ห์ดีไหมน้า โกยรายได้เข้ากระเป๋าให้สาแก่ใจแต่.. ไม่ล่ะ เสียเวลากว่าจะขายได้แต่ละชิ้นสู้เป็นหมอผีปราบผีงานงานนึงได้เป็นสิบๆ ล้านดีกว่า เมื่อคิดได้ดังนี้อลินตาก็ยิ้มอ่อนกับตัวเองสวยคนเดียวแบบนี้แหละดีแล้วอลินตา..

               อลินตา เป๋า และหมิงเดินมาถึงร้านกาแฟชื่อดังแห่งหนึ่งภายในสนามบินเป๋าก็ดี๋ด๊าอยากจะซดกาแฟให้ฉ่ำปอดสักแก้วตามประสาคนติดคาเฟอีนจนเข้าเส้น เป๋าเดินเร่เข้าไปในร้านกาแฟนั้นโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งผมยาวสีเขียวใบหน้าสวยแต่แฝงด้วยความคมดุนั่งจ้องเขม็งมาทางพวกของเป๋าอย่างไม่ละสายตา

               ซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นนาคทิพย์สาวน้อยที่ต้องการอยากจะรู้จักตัวจริงของอลินตา แต่ทว่า..แม้จะส่งสายตาพิฆาตเพียงไร เมื่อตัดฉับกลับมายังทั้งสามคนก็เหมือนอยู่คนละสภาพแวดล้อมอลินตาเดินชิลเลือกขนมที่จะกินกับกาแฟแก้เมื่อยเป๋ากับหมิงก็เดินเข้าไปดูเมนูกาแฟที่ตนชอบอย่างเพลิดเพลินอุรานาคทิพย์พยายามจะส่งกระแสวิญญาณหรือแม้กระทั่งส่งสัญญาณแห่งนาคีอันเป็นเจ้าแห่งงูพิษทั้งปวงไปหาอลินตา แต่ทว่า อลินตากลับเฉยเสียนี่อีกนิดเดียวพิษร้ายก็แทบจะพุ่งออกจากปากของนาคทิพย์อยู่แล้วกระนั้นอลินตาก็เฉยมิได้สนใจหรือใส่ใจใครๆ รอบข้างเลยสักนิดดุจดั่งว่านาคทิพย์ไม่มีตัวตน เป็นอากาศธาตุเสียอย่างนั้นถ้าเห็นแล้วมองผ่านยังน่าให้อภัย แต่นี่เหมือนไม่มีตัวตนในสายตา มันช้ำมากนะบอกเลย

               เมื่อทั้งสามสั่งกาแฟและเลือกขนมกันแล้วก็มานั่งรอเนตรนภาที่นัดไว้ว่าจะมารับนาคทิพย์ซึ่งได้ยินการพูดคุยก็ถึงกับกระหยิ่มเพราะนอกจากเนตรนภาคนน้องแล้วเธอยังจะได้รู้จักคนพี่ในพื้นที่เดียวกันอีกด้วยเมื่อคิดได้ดังนั้นก็ไม่รอช้านาคทิพย์ลุกเดินมายังโต๊ะของอลินตาก่อนจะเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในมากมาย

               “ขอฉันนั่งด้วยคนได้ไหมคะ?” เป๋ากับหมิงมองหน้ากันเหลอหลาประมาณว่าใครอ่ะ? มาได้ไง? แต่อลินตากลับเอ่ยตอบเสียงใจเย็น

                “จะเสียมารยาทไหมคะ? ถ้าฉันจะบอกว่าไม่ได้!!”นาคทิพย์หน้าเหวอเพราะตั้งแต่เกิดได้ใหญ่มา หามีใครปฏิเสธเธอไม่แว้บแรกนาคทิพย์สบตาอลินตาอย่างไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับส่งยิ้มอ่อนอ่อนมาก ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ คล้ายขบขัน

               “ฉันพูดเล่น เชิญนั่งได้ตามสบายค่ะ” อลินตาพูดพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นจิบด้วยความสบายอารมณ์แต่นั่นก็ทำให้นาคทิพย์รู้สึกหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูกนาคทิพย์พยายามสะกดอารมณ์แล้วก็ค่อยๆ หย่อนก้นนั่งลงเผชิญหน้ากับอลินตาซึ่งมีหรือที่อลินตาจะไม่เห็นว่านาคทิพย์มีสายตาถือดีและที่สำคัญนาคทิพย์ยังมีแววตาแห่งอรสพิษร้ายกาจอีกด้วย แต่อลินตาก็มิได้ตระหนกหรือโวยวายกลับยิ้มให้นาคทิพย์อย่างคนโลกสวย ก่อนเอ่ยชวนคุย

               “นั่งคนเดียวคงจะเหงานะคะ” แต่นาคทิพย์ตอนนี้ไม่ได้ยิ้มแหละนางคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์แห่งโทสะล้วนๆ ส่วนมากงูหรืออสรพิษทุกชนิดจะเป็นสัตว์เจ้าโทสะโมโหโทโสง่ายอยู่แล้วที่สำคัญสำหรับนาคทิพย์ไม่เคยมีผู้ใดมาล้อเล่นหรือต่อปากต่อคำกับเธอเธอเป็นใครใยต้องให้มนุษย์ผู้ต่ำต้อยมาเล่นคำด้วย

               นาคทิพย์ ธิดาแห่งนาคราชเมืองบาดาลผู้จำแลงตนมาอยู่เมืองมนุษย์ด้วยเพราะมีกรรมเก่าให้ต้องชดใช้ที่เมืองมนุษย์เมื่อเสร็จภารกิจแล้วจึงจะกลับไปใช้ชีวิตที่เมืองบาดาลในแม่น้ำขนาดใหญ่ทางภาคเหนือต่อไปแต่อลินตานังคนนี้บังอาจมาล้อเล่นถือว่าโอหังมากคิดเทียบรัศมีบารมีของเธอจักยอมได้ฤา..!!

               “ที่ฉันมาขอร่วมโต๊ะกับเธอ เพราะมีธุระสำคัญจะคุยด้วย” นาคทิพย์เริ่มเสียงแข็งอลินตารับฟังนิ่ง แต่ตาในหรือว่าดวงจิตอันเป็นทิพย์ของอลินตานั้นก็เห็นว่าเธอมิได้นั่งคุยกับคนปกติทั่วไปโถ่ถัง.. แม่นาคีน้อยแห่งเมืองบาดาล เธอมิรู้หรือว่าฉันเคยไปนั่งจิบชาโขลกหมากฮอสกับปู่นาคเจ้าแห่งนาคราชในเขตปกครองบาดาลของเธอมาแล้ว!!

               และที่สำคัญหมากฮอสที่ไปโขลกนั้น หาใช่หมากฮอสธรรมดาไม่เพราะมันคือหมากฮอสอาคมแห่งเมืองบาดาล การเรียนรู้เรื่องพิษร้ายของเหล่าพญานาคเป็นการแลกเปลี่ยนการพูดคุยธรรมะอันเป็นพุธพจน์จากโอฐแห่งพระพุทธเจ้าซึ่งตั้งแต่ยุคพุทธกาล เหล่านาคราชทั้งหลายก็สนใจธรรมะกันอยู่แล้วแต่ไม่ค่อยได้มีโอกาสในการฟังธรรมมากนัก

                อลินตาจึงทำตัวเป็นสะพานบุญเชื่อมต่อเรื่องราวงานบุญและธรรมะของโลกมนุษย์ให้กับหมู่เหล่านาคราชนั่นเองบางครั้งเธอก็สวดมนต์ทำวัตรเย็นให้ฟัง บางครั้งเธอก็จะนำคำสอนของพระพุทธเจ้าจากพระไตรปิฎกไปบอกเล่าให้เหล่าพญานาคฟังแต่มีหรือที่อลินตาจะทำอะไรให้ฟรีๆ หญิงสาวจึงขอแลกเปลี่ยนด้วยการขอเรียนรู้วิชาพิษร้ายจากเมืองบาดาลอย่างน้อยได้สักพิษสองพิษก็ยังดี ซึ่งกาลนั้นก็ทำให้อลินตาได้ความรู้เรื่องมนต์คาถาจากเมืองบาดาลมามิใช่น้อยเพราะปู่นาคไม่เคยหวงความรู้และเคล็ดวิชาต่างๆ

               นั่นจึงเป็นเหตุให้อลินตาทัวร์เมืองบาดาลบ่อยๆ นั่นเอง และอลินตาก็ทำตัวน่ารักจนเป็นที่เอ็นดูของปู่นาคถึงกับเอ่ยปากว่ารักเหมือนลูกสาวคนหนึ่งเลยเชียวคนฉลาดและมีปัญญาจะไม่อวดเขี้ยวงาเมื่อไม่จำเป็น ประโยคนี้ของปู่นาคที่สั่งสอนทำให้เธอจำขึ้นใจมาโดยตลอดที่ผ่านมาอลินตาก็ไม่เคยมีนิสัยอวดอ้างว่าตนรู้อะไรต่อมิอะไรเกินมนุษย์ทั่วไป ยิ่งกับนาคทิพย์ด้วยนั้นควรจะรู้เท่าที่อยากให้รู้ก็พอ

                อลินตาเหล่มองสองลูกน้องก็ค่อยเบาใจที่เห็นหมิงและเป๋ากินขนมจิบกาแฟพลางดูโทรศัพท์มือถือกันอยู่ ก็คงจะเช็คไลน์เช็คเฟสตามประสาคนยุคนี้นั่นแหละแต่กลับกันนาคทิพย์กลับรู้สึกไม่พอใจที่หมิงและเป๋านั้นไม่ได้มองหรือสนใจหล่อนด้วยความพึงใจเหมือนผู้ชายคนอื่นๆโดยเฉพาะหมิงที่ไม่ได้มีอาการออกสาวแบบเป๋าแต่กระนั้นหมิงก็ไม่ได้แม้แต่จะปรายตามาทางหล่อนเลย

               “ฉันชื่ออลินตา ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ และคุ...” อลินตายังถามไม่ทันจะจบ นาคทิพย์ก็สวนกลางปล้องขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

               “ฉัน.. นาคทิพย์ ทำธุรกิจส่วนตัว.. รู้จักกับคุณพิศเพลินพิสมัย.. ”นาคทิพย์น้ำเสียงห้วนอย่างเห็นได้ชัดพลางยื่นนามบัตรสีเขียวเข้มมาตรงหน้าอลินตา อลินตาถึงบางอ้อทันท่วงทีอลินตาได้ยินนาคทิพย์แนะนำตัวอย่างไม่เป็นทางการ พร้อมกันนั้นก็หยิบนามบัตรของอีกฝ่ายขึ้นมาดูก่อนจะค่อยๆ เอนตัวพิงเก้าอี้ นั่งไขว่ห้างตามประสาสาวมั่นด้วยความสบายอารมณ์พร้อมกับมองอีกฝ่ายอย่างประเมิน...