ได้โปรดอย่าเอ่ยว่าท่านเกลียดข้า

บทส่งท้าย

        หนิงหลงนั่งอยู่ข้างกายรั่วหลานทั้งคู่อยู่ในชุดเครื่องแบบของสถาบันหลานซาน เพิ่งเสร็จจากการฝึกแบกเป้สนามขึ้นเขาจึงได้นั่งพักชมทิวทัศน์จากยอดเขา มองเห็นเมืองและท้องทุ่งเบื้องล่าง

        “ลมเย็นดีเนอะ” รั่วหลานกล่าว“แต่อุตส่าห์ขึ้นมาถึงนี่ยังมีแมลงเวรตะไลพวกนี้ตามมารังควานอีก น่ารำคาญฉิบหาย”

        หนิงหลงไม่สะดุ้งสะเทือนกับคำพูดอีกฝ่ายเขาชินเสียแล้ว เด็กหนุ่มนั่งเงียบอยู่ข้างเด็กสาวหน้าสวยไม่ได้คิดอะไรและไม่ได้อยากพูดอะไรเป็นพิเศษ

        “ไม่รีบกลับจะดีเหรอ?” นางถามเหยียดขาออกไปด้านหน้า “มีคนรออยู่ไม่ใช่รึไง?”

        “ใคร?” ทั้งคู่มาฝึกภาคสนามด้วยกันแถมยังอยู่หอพัก จะไปมีคนรอได้อย่างไร?

        “เจ้าลืมแล้วรึ คนโง่งมใช้ไม่ได้เลยจริงๆ” เด็กสาวลุกขึ้นเท้าเอว ส่งยิ้มกว้างให้เขารอยยิ้มเจิดจ้าที่ทำให้รุ่นพี่รุ่นน้องต่างนับถือและชอบพอในตัวนาง“คนที่เจ้ารักไงเล่า”

        หนิงหลงเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายตาโตรู้ตัวอีกที เขาก็กลับเป็นชายหนุ่มดังเดิม สีหน้าตกใจคลายลง กลายเป็นรอยยิ้มบาง

        “จริงของเจ้า”

        “ดูแลนางแทนข้าด้วยข้าจะให้นางใช้ชีวิตแทนส่วนของข้าและตบกบาลเจ้าแทนข้าเมื่อเจ้าพูดจาผายลมออกมาอีก”

        “นางไม่ทำเช่นนั้นหรอก”

        “เช่นนั้นข้าจะเป็นวิญญาณมาตบกบาลเจ้าในฝันเช่นนี้ทุกครั้งที่เจ้าทำเรื่องไม่เข้าท่า”อีกฝ่ายระเบิดหัวเราะฮาฮาเหมือนตัวเองเป็นลุงแก่ๆ “ไปได้แล้ว ฮวาหนิงหลง!”

        “...รั่วหลาน...ข้าได้ยินสิ่งที่เจ้าฝากนางมาบอกครานั้นแล้ว”

        “ข้ารู้แล้ว เจ้าคนโง่งมเอ๋ย ไม่เจอกันพักเดียวเจ้าโง่งมลงเยอะ”นางยิ้มยิงฟัน “เอ้อ ขอบใจที่กำจัดตระกูลสั่วเพื่อข้าหลังจากนี้เจ้าก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยไม่ต้องมีข้าตามหลอกหลอนแล้วกัน”

        “ครู่ก่อนเจ้ายังบอกจะมาตบกบาลข้า”

        “ข้าเปลี่ยนใจแล้วเจ้าอยู่กับเหมยฟางแล้วดูมีความสุขดี ไม่ต้องมีข้ามาคอยรบกวนจิตใจ”

        หนิงหลงลุกขึ้นปัดฝุ่นจากเสื้อผ้ามองเด็กสาวที่ถูกแช่แข็งไว้ในกาลเวลาซึ่งกำลังส่งยิ้มให้

        “เช่นนั้นข้าไปแล้ว ลาก่อน รั่วหลาน”

        “ลาก่อน หนิงหลง เจอกันชาติหน้า”นางโบกมือลา

        บัดนั้นหนิงหลงเห็นแสงสว่างวาบขึ้นจนตาพร่า ลืมตาขึ้นอีกทีก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงในบ้านที่อี้เหิงแสงยามเช้าส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง ข้างกายตนคือเหมยฟางที่กำลังจะปัดผ้าห่มลุกขึ้น

        “อรุณสวัสดิ์ค่ะ”นางหันหลังมาทักทายด้วยรอยยิ้ม รู้ตัวทันทีที่เขาตื่นราวกับมีเวทมนตร์... ไม่สินางมีเวทมนตร์เช่นนั้นจริง

        “ข้าฝันด้วย” ชายหนุ่มถอนหายใจยาว

        “ฝันเห็นอะไรเหรอคะ?ท่าทางจะเป็นฝันดี”

        “ฝันว่าถูกตบศีรษะ” เขาหัวเราะ“ตลกจริง”

        เหมยฟางหัวเราะเสียงใสลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย

        “อยากรู้จังว่าเช้านี้ซูเหลียงจะทำอะไรให้ทาน”

        “หลินเยี่ยนแวะมา เขาคงตื่นมาทำเชาเคอเสอะและซุปเนื้อแต่เช้าให้นางพอใจ”ชายหนุ่มลุกขึ้นและกอดเหมยฟางจากด้านหลัง มือลูบท้องแบนราบของนางแผ่วเบา“...ก็ดีอยู่ เจ้าควรทานให้มากๆ จะได้แข็งแรง”

        เหมยฟางหน้าแดงวูบ

        “หากข้าทานมากไปเกิดไม่ได้มีทารกจริงๆ ก็ทานเก้อสิคะ”

        “ทานไปเถอะ ข้ามั่นใจแล้วว่ามีถ้าไม่อย่างนั้น...ก็กำลังจะมีในเร็ววัน” หนิงหลงหัวเราะในลำคอ

        “ขืนอยู่อย่างนี้ทั้งวันก็ไม่ได้ทานอะไรพอดี...”

        “จริงของเจ้า” ชายหนุ่มปล่อยคนในอ้อมแขนและจูบเรือนผมสีดำ

        เมื่อไปยังห้องทานอาหารก็เห็นว่าหลินเยี่ยนมานั่งที่ซูเหลียงและกำลังออกปากไล่เขาไปนั่งโต๊ะอื่นในขณะที่ตัวคนครัวเถียงไม่หยุดว่านางต่างหากที่ควรไปนั่งที่อื่น พอทั้งสองเห็นหนิงหลงกับเหมยฟางก็ชวนเข้ามาในบทสนทนาทันทีชี้ให้ดูจดหมายที่ถิงถิงส่งมาจากโรงเรียนประจำ

        ภาพนั้นเป็นภาพอันแสนอบอุ่น