.jpg)
:soda water
:soda water
หลายสัปดาห์ผ่านไป
"พี่ยุน เย็นนี้ว่างมั้ย อยากชวนไปดื่มต่อที่ห้องอ่ะ"
"ไม่ว่าง กูต้องทำงาน"
"อ่า โอเค"
"คืนนี้ผมไปค้างห้องพี่นะ"
"ไม่เอา กูว่าจะนอนหอ"
"..."
พรึ่บ
"พี่ยุนครับ คิดถึงจัง" จองกุกโอบกอดยุนจากทางด้านหลังเอาไว้ทันที ในขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น หลังจากที่เ้าตัวอดทนมาอยู่หลายอาทิตย์
คิดถึงจะตายห่าอยู่แล้วนะเว้ย
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ่นี้ยุนกิดูกลับไปบ้างานเหมือนเดิมอีกแล้ว แถมพอส่งสายตาที่สื่อความหมายออกไปให้ทีไร ยุนกิก็มักจะทำท่าเหนื่อยหน่าย ไม่ก็เมินกันแทบทุกที
ทำแบบนี้มันชักจะโหดร้ายเกินไปหน่อยไหม
"เป็ไรมึงวะไอ้กุก ทำไม่นี้วอแวกูจัง" ยุนปรายตามองน้องชายต่างสายเืที่กำลังเอนศรีษะซบลงบนลำคอของเขาด้วยท่าทางออดอ้อน ก่อนจะถอนหายใจออกมา
แม้ว่ายุนกิจะไม่ได้ดึงแขนจองกุกออก แต่เขาก็ไม่ได้ตอบรับกลับไปเช่นเดียวกัน ชายหนุ่มยังคงปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งกอดกันไปแบบนั้น
"ผม...อยากว่ะพี่..." จองกุกกระซิบเบาๆให้ยุนตอบกลับด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย
"แต่กูไม่อยาก"
"เห้ยได้ไงอ่ะ เกิดอะไรขึ้นกับพี่ หรือมีใครขู่ มีใครห้ามพี่รึเปล่า?"
"ปัญญาอ่อนหรอไอ้สัส ใครมันจะมาขู่กู"
ยุนกิหันกลับไปสบตากับจองกุกด้วยท่าทางนิ่งๆ การกระทำที่ทำให้จองกุกได้แต่เงยหน้ามองรุ่นพี่ตาปริบๆ ขณะกำลังพยายามคิดหาเหตุผลรองรับต่างๆนานา
หรือว่าจริงๆแล้วพี่ยุนจะเริ่มมีตัวจริงแล้ววะ
"พี่... ไม่ได้มีแฟนใช่ป่ะ"
"ควย จะมีไปทำเหี้ยอะไร"
"แล้วทำไมอยู่ๆพี่ถึงไม่อยากทำได้วะ ก็ตอนนั้นพี่ยังดู... เอ่อ ยังดูชอบอยู่เลย"
"ไม่อยากก็คือไม่อยาก ทำไมต้องถามว่าทำไม"
"ช่วยผมหน่อยไม่ได้หรอครับ"
จองกุกว่าเสียงอ้อนราวกับเป็กระต่ายน้อยที่กำลังอ้อนวอนขอความรักจากเ้าของ
ท่าทางน่าเอ็นดูและสีหน้าที่น่าเห็นใจของจองกุกทำให้ยุนถึงกับถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
"เฮ้อ... อืม"
จุ๊บ จ๊วบ...
"อืมมมมม อ่าห์ พี่ยุน อ่าห์..."
ริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม ทำเอาจองกุกได้แต่ส่งเสียงครางออกมาอย่างอดกลั้น ยามที่ศรีษะทุยกำลังขยับเคลื่อนไหวอยู่บริเวณกลางลำตัวของเขา
หากแต่ใบหน้าไร้อารมณ์ของมินยุนกิ ที่ไม่เว้นแม้กระทั่งแววตา ก็ทำให้จองกุกรู้สึกเอะใจแปลกๆ
เกิดอะไรขึ้นกับพี่ยุนของเขากันแน่นะ?
ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
"อื้มมมม อีก อ่าห์... อีกนิดพี่" จองกุกเผลอขยุ้มเส้นผมของยุนกิเอาไว้แน่น ขณะที่สะโพกสอบกำลังขยับเคลื่อนไหวอยู่ในโพรงปากนุ่ม
เด็กหนุ่มกระแทกกายอยู่สองสามทีก่อนจะปลดปล่อยออกมา
พรวด!
"..."
ยุนกิขมวดคิ้วมุ่นขณะที่ของเหลวสีขุ่นกำลังไหลลงไปในลำคอ ก่อนที่จองกุกจะปล่อยมือให้เขาผละออกมา
"แค่กๆ"
"ฟู่ว... แฮ่...ก ขอบคุณนะครับ" จองกุกระบายยิ้มออกมาให้ยุนที่กำลังลุกขึ้นยืนพยักหน้ารับ
"อืม" ก่อนที่เ้าตัวจะลุกเดินไปบ้วนปากตรงอ่างล้างหน้า แล้วจัดการแปรงฟันเสร็จสรรพให้จองกุกมองตามอย่างอึ้งๆ
พี่แกไม่คิดจะมีอารมณ์ร่วมหน่อยหรอวะ
"พี่... ผมช่วยพี่ได้นะ" จองกุกว่าออกมาอย่างนึกเป็ห่วง หากแต่น้ำเสียงราบเรียบของอีกฝ่ายก็ทำให้จองกุกได้แต่เงยหน้ามองยุนตาปริบๆ
"ไม่ต้องอ่ะ กูไม่อยาก"
"เอาจริงดิ แล้วพี่ทำให้ผมได้ไง"
"ก็แค่ช่วยมึงมั้ย ไม่ได้อะไร"
ยุนปรายตามองจองกุกนิ่งๆ ให้คนเป็น้องเอ่ยถามย้ำออกมาอีกครั้งด้วยความใ
"เห้ย ได้ด้วยหรอวะ"
"เออ ทำไมจะไม่ได้" คำถามที่แสนเซ้าซี้ในความรู้สึกของยุน บวกกับสีหน้าแตกตื่นของจองกุกเริ่มทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดอยู่หน่อยๆ
ในขณะที่ความง่วงเริ่มเล่นงานเขา
"กูไปนอนละนะ ง่วงว่ะ ฝันดี"
แม้จะอยากถามต่อมากแค่ไหน หากแต่จองกุกก็เลือกที่จะพยักหน้ารับออกไป
"อ่า... โอเค ฝันดีครับ"
"..."
เอ่อ... เขาว่ามันชักจะยังไงๆแล้วนะ
หลายเดือนต่อมา
"อยากดื่มว่ะ"
"เออ เอาดิ"
"..."
ผลปรากฏว่าในคืนนั้นเจโฮปกับยุนกิแค่ดื่มกันจริงๆเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น การกระทำที่ทำให้เจโฮปได้แต่นึกเซ็งอยู่ลำพัง
อีกทั้งยังเริ่มสงสัยในตัวของมินยุนกิบ้างแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
หลายสัปดาห์ผ่านไป
"พี่ครับ จูบหน่อย"
"ไม่เอา วันนี้กูยังไม่ได้แปรงฟันเลย"
"น่า... ไม่เป็ไร แค่นี้ผมไม่รังเกียจหรอก"
"ไอ้มิน บอกว่าไม่เอาก็ไม่เอาดิวะ"
"อ่า ก็ได้"
หลายวันต่อจากนั้น
"พี่ยุน วันนี้เราอาจต้องค้างที่สตูเลยนะ"
"เออ ค้างก็ค้างดิ"
"..."
และในคืนนั้นก็ไม่มีเื่อะไรเกิดขึ้นระหว่างคิมนัมจุนกับยุนกิเลยแม้แต่น้อย
ในวันรุ่งขึ้น
"ยุนกิ วันนี้ฉันอยากไปนอนห้องนายอ่ะ ไปได้ป่ะ"
"อืม จะมาก็มา"
เช่นเดียวกันว่าซอกจินได้แค่นอนบนเตียงเดียวกับยุนกิจริงๆ ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางกายกันแต่อย่างใด
ในเช้าวันใหม่
"เป็อะไร ทำไม่นี้ไม่ค่อยว่างเลย" วีเอ่ยถามขณะที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่ที่โต๊ะ โดยมียุนกิที่เหมือนจะตื่นนอนก่อนเขาอีก
ไม่สิ ดูจากสภาพแล้ว น่าจะยังไม่ได้นอนมากกว่า
"ปกติกูก็ไม่ว่างอยู่แล้วมั้ย" ยุนกิพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เห็นทีว่าอีกฝ่ายก็คงจะมาหาเขาเพราะเื่นั้นเหมือนกัน
พักหลังมานี้เขาแทบไม่ได้มีเซ็กส์กับใครเลยสักคน ไม่ใช่ว่าเซ็กส์กับพวกเมมเบอร์มันไม่ดีนะ แต่เป็เพราะเขากำลังรู้สึกอิ่มกับมันมากกว่า
เออ ยอมรับตรงๆเลยว่าเบื่อ
พวกท่าพวกอะไรมันก็ไม่ต่างจากเดิมไปสักเท่าไหร่
และมากสุดที่เขาจะตกอยู่ในสถานการณ์เซ็กส์หมู่ ก็คือ 3P
นอกจากอมๆดูดๆแทงๆแล้ว ยุนกิก็ค้นพบว่าเขาได้เรียนรู้มันแทบทุกเทคนิคจนเริ่มเชี่ยวชาญ และเริ่มรู้สึกเอียนแล้ว
พวกมันมีตั้งหกคนเลยนะเว้ย แล้วเขามีแค่คนเดียว ต่อให้เวียนกันทำอาทิตย์ละวัน มันก็น่าเอียนอยู่มั้ย
"เบื่อหรอ"
สีหน้าของยุนบอกเขาแบบนั้น แม้ว่าวีจะยังยอมรับได้ไม่เต็มปากว่ารู้สึกโอเคกับการที่ยุนกิออรัลให้จองกุก หรือมีอะไรกับคิมซอกจิน
หากแต่ความหึงหวงเ่าั้ก็เริ่มลดน้อยลงไปบ้างแล้ว จนในตอนนี้วีกลับเริ่มรู้สึกว่าเมมเบอร์คนอื่นๆก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่
พวกเขาสนิทกันมากเกินกว่าที่จะมาเอาแต่หึงหวงกันแล้ว วีควรให้อิสระกับยุนกิ และเขาก็แมนพอที่จะยอมรับหากยุนกิตกลงรับรักใครสักคนที่ไม่ใช่เขา
แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ยุนกิจะกำลังเผชิญกับปัญหาอะไรสักอย่าง
"อืม"
"งั้นลองเอ้าท์ดอร์ดูบ้างมั้ย"
"...?"
ั์ตาเรียวรีฉายแววประหลาดใจออกมาอย่างชัดเจน หากแต่คำตอบที่ได้รับก็ยังคงเป็เหมือนเดิม เหมือนกับตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา
"ไม่อ่ะ เสี่ยงเกิน"
เห็นแบบนี้ยุนกิก็ยังรักอนาคตของตัวเองนะ ถ้าจะให้ไปเอ้าดอร์นอกสถานที่ทั้งๆที่เขาเป็บุคคลสาธารณะแบบนี้ สู้ไม่มีซะเลยยังดีกว่า
"อ่า..."
ดังนั้นวีก็ได้แต่นั่งเงียบๆ ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดไปแบบนั้น
เห็นทีว่าต่อจากนี้มินยุนกิคงจะบิ้วต์ยากขึ้นกว่าเดิมมากโข...
ทำไงดีวะ
170
![เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730902484_34986963.webp)