วิถีเทวะ : กำเนิดคัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์

บทที่ 34 : มหาสมุทรบูรพาไร้ขอบเขต ปราการกระแสน้ำ และความเย่อหยิ่งของครึ่งมังกร!

การเดินทางออกจากใจกลางมหาทวีปศูนย์กลางเซียนหยวน มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกอันไกลโพ้นนั้น มิใช่ระยะทางที่จะสามารถข้ามผ่านได้ในชั่วข้ามคืน แม้จะใช้สัตว์พาหนะระดับสูงอย่างราชสีห์เพลิง 'จินหลิน' ที่มีความรวดเร็วประดุจสายฟ้าฟาด ทว่าความกว้างใหญ่ของแผ่นดินนี้ก็ยังคงทำให้ผู้คนต้องทอดถอนใจ

ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็ม ซูหลงอวิ๋นใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนั่งขัดสมาธิอยู่บนแผ่นหลังของจินหลิน ปิดเปลือกตารับรู้ถึงกระแสลมที่พัดผ่าน และซึมซับปราณฟ้าดินเข้าสู่ร่างกายอย่างเงียบเชียบ

ในจุดตันเถียนของเขา 'แก่นแท้ทองคำหยินหยางเทวะ' ที่เพิ่งควบแน่นสำเร็จ กำลังหมุนวนอย่างเชื่องช้าทว่าทรงพลัง ลวดลายอักขระสีทองคำและสีขาวโพลนบนแก่นแท้ ส่องประกายสลับกันไปมา คอยกลั่นกรองพลังปราณที่สูบกลืนเข้ามาให้มีความบริสุทธิ์และหนักแน่นมากยิ่งขึ้น

"รากฐานแก่นแท้ทองคำขั้นต้นของข้า บัดนี้มั่นคงประดุจขุนเขาบรรพกาลแล้ว..."

ซูหลงอวิ๋นลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำล้ำลึกทอประกายแห่งความพึงพอใจ "การต่อสู้ในสุสานเทพบรรพกาล และการสกัดกลั่นพลังงานความตาย ทำให้เส้นชีพจรของข้าขยายตัวกว้างขึ้น การไหลเวียนของปราณยุทธ์หยินหยางไหลลื่นไร้สิ่งติดขัด หากต้องเผชิญหน้ากับศัตรูในขอบเขต 'วิญญาณก่อกำเนิด' ข้าก็สามารถใช้พลังของตนเองเข้าปะทะได้อย่างเต็มภาคภูมิ โดยมิต้องพึ่งพาค่ายกลหรืออาคมจารึกให้สิ้นเปลืองเหมือนยามที่ยังอยู่เพียงขั้นสร้างรากฐานอีกต่อไป"

เขากำหมัดเบาๆ สัมผัสถึงพละกำลังที่เอ่อล้น ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็ยังคงตระหนักถึง 'ขีดจำกัด' ของตนเองอย่างถ่องแท้

"ทว่า หากศัตรูอยู่ในขอบเขต 'ตัดวิญญาณ' (ขอบเขตที่ 5) ขึ้นไป ซึ่งห่างจากข้าถึงสองขอบเขตใหญ่ ข้าก็ยังคงต้องอาศัยกลยุทธ์และพลังจากภายนอกเข้าช่วย วิถีแห่งการฝึกตนมิใช่บทกวีชวนฝันที่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างจะสามารถใช้พลังใจบดขยี้ผู้ที่ช่ำชองสัจธรรมได้ กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินนั้นเด็ดขาดและโหดร้าย การรู้จักประเมินตนเอง คือกุญแจสำคัญที่ทำให้ข้ามีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้"

สายลมที่พัดมาปะทะใบหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนไป มันมิใช่สายลมที่หอบเอาความแห้งแล้งของพื้นดินมาด้วยอีกแล้ว ทว่ามันเจือปนไปด้วยกลิ่นอายของเกลือ ความชื้น และความเค็มของท้องทะเล

"นายท่าน... พวกเราเข้าสู่เขตแดนชายฝั่งตะวันออกแล้วขอรับ"

จินหลินเอ่ยขึ้นผ่านกระแสจิต มันลดระดับการบินลงต่ำ ทะลวงผ่านม่านเมฆหนาทึบ เผยให้เห็นทัศนียภาพเบื้องล่างที่ทำให้แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่เจนโลกยังต้องตื่นตะลึง

เบื้องหน้าของพวกเขา คือแผ่นน้ำสีครามเข้มที่กว้างใหญ่ไพศาลจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มันมิใช่มหาสมุทรที่เงียบสงบ ทว่าคือ 'มหาสมุทรบูรพาไร้ขอบเขต' ปราการธรรมชาติอันตรายยิ่งยวดที่ขวางกั้นระหว่างมหาทวีปศูนย์กลางและมหาทวีปบูรพามังกร!

เกลียวคลื่นขนาดยักษ์สูงนับสิบจั้งม้วนตัวซัดกระหน่ำกันเสียงดังกัมปนาท ท้องฟ้าเหนือผืนน้ำเต็มไปด้วยพายุหมุนและสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบ กลิ่นอายของสัตว์อสูรทะเลระดับสูงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำ แผ่ซ่านขึ้นมากระทบสัมผัสวิญญาณเป็นระลอกๆ

"กระแสลมปราณเหนือมหาสมุทรแห่งนี้ บิดเบี้ยวและปั่นป่วนอย่างรุนแรง ซ้ำยังมีแรงดึงดูดประหลาดที่พยายามจะฉุดรั้งผู้ที่บินอยู่บนฟ้าให้ร่วงหล่นลงสู่ก้นทะเล..."

ซูหลงอวิ๋นประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น "การขี่สัตว์พาหนะบินข้ามไปโดยตรง ย่อมเป็นการรนหาที่ตาย ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิด หากบินอยู่กลางอากาศและถูกสัตว์อสูรสมุทรซุ่มโจมตี พร้อมกับต้องต้านทานพายุมิติไปด้วย คงได้กลายเป็นอาหารปลาในเวลาไม่ถึงครึ่งวันเป็นแน่"

"แล้วพวกเราจะทำเยี่ยงไรดีขอรับนายท่าน?" จินหลินถามด้วยความกังวล แม้มันจะเป็นกิเลนอัคคี แต่การต้องเผชิญกับมหาสมุทรที่กว้างใหญ่เช่นนี้ก็มิใช่งานถนัดของมันนัก

"มนุษย์ย่อมมีวิธีดิ้นรนเพื่อเอาชนะธรรมชาติเสมอ..."

ซูหลงอวิ๋นทอดสายตาชี้ไปยังทิศทางทิศใต้ของชายฝั่ง "มองไปตรงนั้นสิ ที่นั่นมีศูนย์รวมของกระแสปราณวิญญาณและการก่อสร้างของมนุษย์ตั้งอยู่ เราจะไปที่นั่นกัน เพื่อหา 'เรือวิญญาณข้ามสมุทร' สักลำ"

จินหลินหันหัวพุ่งทะยานไปตามทิศทางที่ซูหลงอวิ๋นชี้นำ ไม่นานนัก ทัศนียภาพของเมืองท่าขนาดยักษ์ก็ปรากฏแก่สายตา

'เมืองปราการกระแสน้ำ' กำแพงเมืองหล่อหลอมขึ้นจากศิลาปะการังสีดำสนิทที่ต้านทานการกัดกร่อนของน้ำทะเล สูงตระหง่านเสียดฟ้าราวกับปราการเหล็กกล้าที่คอยปัดเป่าเกลียวคลื่นยักษ์ ค่ายกลพิทักษ์เมืองเปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อน ครอบคลุมท่าเรือวิญญาณที่มีเรือเหาะและเรือเดินสมุทรขนาดยักษ์จอดเทียบท่านับพันลำ

เมืองแห่งนี้คือจุดศูนย์กลางของการสัญจรทางน้ำ และเป็นสถานที่เดียวที่มีเรือทนทานพอจะฝ่าพายุแห่งมหาสมุทรบูรพาไปได้

ซูหลงอวิ๋นสั่งให้จินหลินร่อนลงจอดที่ชานเมือง และจำแลงกายเป็นราชสีห์เพลิงขนาดเท่าม้าศึกเพื่อไม่ให้สะดุดตาจนเกินไปนัก เขาเองก็จงใจใช้เคล็ดวิชากลืนนภา บิดเบือนกลิ่นอายพลังปราณของตนเองให้ดูเหมือนผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 'สร้างรากฐานขั้นสูงสุด'

"การทำตัวเงียบๆ และกลมกลืนกับฝูงชน ย่อมช่วยลดปัญหาจุกจิกได้มาก การเดินทางข้ามทวีปครั้งนี้ ข้าต้องการความสงบเพื่อศึกษาแผนที่ดาราจักรบรรพกาล" ซูหลงอวิ๋นคิดในใจ ขณะจูงจินหลินเดินปะปนเข้าไปในฝูงชนที่กำลังหลั่งไหลเข้าสู่ประตูเมือง

ภายในเมืองปราการกระแสน้ำเต็มไปด้วยความคึกคัก ผู้ฝึกยุทธ์จากหลากหลายภูมิภาคล้วนเดินทางมารวมตัวกันที่นี่ มีทั้งพ่อค้า ทหารรับจ้าง และอัจฉริยะที่ต้องการข้ามไปยังมหาทวีปบูรพามังกรเพื่อแสวงโชค กลิ่นอายของอาหารทะเล ปราณวิญญาณ และคาวเลือดจากการวิวาทปะปนกันอยู่ในอากาศ

ซูหลงอวิ๋นมุ่งหน้าตรงไปยังท่าเรือวิญญาณ ซึ่งเป็นสถานที่ติดต่อขอซื้อตั๋วโดยสารเรือข้ามทวีป

ท่าเรือวิญญาณนั้นกว้างใหญ่ไพศาล เรือสำเภาขนาดยักษ์ที่สร้างจากไม้หอมศักดิ์สิทธิ์และโครงกระดูกสัตว์อสูรสมุทร จอดเรียงรายอยู่อย่างโอ่อ่า ทว่า บรรยากาศบริเวณท่าเรือในยามนี้กลับมิได้ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น

เสียงฝูงชนมุงดูและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงอยู่ที่หน้าท่าเทียบเรือหมายเลขหนึ่ง ซึ่งเป็นที่จอดของเรือสำเภาลวดลายมังกรวารีขนาดยักษ์ที่ดูหรูหราที่สุดในท่าเรือ

ซูหลงอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไปดูเหตุการณ์

บนสะพานไม้ที่ทอดลงมาจากเรือสำเภาลำนั้น ปรากฏร่างของกลุ่มคนในชุดเกราะเกล็ดปลาสีน้ำเงินเข้มยืนขวางทางอยู่ ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าสุดคือชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าของมันหล่อเหลาทว่าติดจะเย่อหยิ่งและดุร้าย ที่หน้าผากของมันมี 'เขา' ขนาดเล็กสีครามงอกออกมาสองข้าง บ่งบอกถึงสายเลือดที่ไม่ใช่มนุษย์แท้!

กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มผู้นี้ อยู่ในขอบเขต 'วิญญาณก่อกำเนิดขั้นต้น' (ขอบเขตที่ 4)!

"สายเลือดลูกครึ่งเผ่ามังกรสมุทร..." ซูหลงอวิ๋นหรี่ตาประเมิน

"ฟังให้ดี! ไอ้พวกมนุษย์ชั้นต่ำทั้งหลาย!" ชายหนุ่มครึ่งมังกรตวาดก้อง เสียงของมันแฝงไปด้วยพลังปราณที่กระแทกโสตประสาทของผู้คน "ข้าคือ 'อ๋าวเจิน' คุณชายแห่งตระกูลอ๋าว ผู้เป็นตระกูลสาขาของวังบาดาลเผ่ามังกรแห่งทวีปบูรพา! เรือสำเภา 'มังกรทะลวงคลื่น' ลำนี้ เป็นเรือลำเดียวในเดือนนี้ที่จะออกเดินทางข้ามมหาสมุทร! หากพวกเจ้าต้องการโดยสารไปกับข้า ค่าผ่านทางมิใช่หินปราณธรรมดาอีกต่อไป!"

มันแสยะยิ้ม โชว์เขี้ยวที่แหลมคม "ค่าโดยสารคือ หินปราณระดับสูงหนึ่งพันก้อน ต่อหนึ่งคน! และสำหรับสตรีที่มีรูปโฉมงดงาม หากยอมมาเป็นทาสอุ่นเตียงรับใช้ข้าตลอดการเดินทาง ข้าจะอนุญาตให้ขึ้นเรือได้ฟรี!"

"หนึ่งพันก้อนหินปราณระดับสูง! นี่มันปล้นกันชัดๆ!"

"เรือของสมาคมการค้าอื่นๆ เล่า? เหตุใดถึงไม่ออกเดินทาง!" ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนตะโกนท้วงติงด้วยความโกรธแค้น

อ๋าวเจินหัวเราะร่วนอย่างโอหัง "ฮ่าฮ่าฮ่า! เรือของพวกมนุษย์สวะน่ะรึ? พวกมันถูกพายุห้วงสมุทรที่กำลังจะก่อตัวขึ้นข่มขวัญจนหัวหด มิกล้าเอาเรือออกจากฝั่งไปอีกสามเดือนแล้ว! มีเพียงเรือของเผ่ามังกรสมุทรอย่างข้า ที่มีค่ายกลระดับบรรพชนและสายเลือดเจ้าสมุทรคอยคุ้มครองเท่านั้น ที่สามารถฝ่าพายุไปได้! ในเมื่อมีเพียงทางเลือกเดียว หากไม่มีปัญญาจ่าย ก็ไสหัวกลับไปซะ!"

ความเย่อหยิ่งของเผ่าพันธุ์มังกรสมุทรนั้นเลื่องลือไปทั่วใต้หล้า พวกมันมองว่าท้องทะเลคืออาณาเขตของพวกมัน และมนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ

หลายคนที่จำเป็นต้องเดินทางด่วน จำใจต้องกัดฟันจ่ายหินปราณที่เก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิต ส่วนสตรีหลายคนที่รูปโฉมงดงามแต่ไร้ซึ่งทุนทรัพย์ ก็ถูกทหารของอ๋าวเจินฉุดกระชากลากถูขึ้นเรือไปท่ามกลางเสียงร้องไห้วิงวอน โดยไม่มีผู้ใดกล้าสอดมือเข้ายุ่งเกี่ยว เพราะการล่วงเกินเผ่ามังกรสมุทร ย่อมหมายถึงจุดจบของชีวิต

ซูหลงอวิ๋นยืนมองภาพนั้นด้วยความสงบนิ่ง นัยน์ตาสีดำสนิทดุจห้วงน้ำลึกมิได้ทอประกายความโกรธเกรี้ยว หรือความสงสารใดๆ วิถีเต๋าคือการแย่งชิงและการอยู่รอดของผู้ที่แข็งแกร่ง เขาหาได้สนใจชะตากรรมของผู้อื่นไม่

ทว่า สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือ 'เรือ' ลำนั้น

"เรือที่แข็งแกร่งพอจะฝ่าพายุมิติได้... เหมาะแก่การเป็นพาหนะของข้ายิ่งนัก"

มังกรหนุ่มพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากฝูงชน มุ่งหน้าตรงไปยังสะพานไม้ที่อ๋าวเจินและเหล่าทหารเกล็ดปลายืนคุมอยู่ จินหลินในร่างราชสีห์เพลิงก้าวเดินตามหลังมาอย่างเชื่องช้าทว่าสง่างาม

การปรากฏตัวของเด็กหนุ่มในชุดคลุมสีขาวขลิบทอง ที่แผ่กลิ่นอายเพียง 'สร้างรากฐานขั้นสูงสุด' ดึงดูดสายตาของทหารยามในทันที

"หยุดอยู่ตรงนั้นไอ้หนู! นำหินปราณระดับสูงหนึ่งพันก้อนออกมา มิเช่นนั้นก็ไสหัวไปต่อแถวด้านหลัง!" ทหารเกล็ดปลาขอบเขตแก่นแท้ทองคำผู้หนึ่งใช้หอกสกัดหน้าซูหลงอวิ๋นเอาไว้

ซูหลงอวิ๋นหยุดฝีเท้า เขามิได้ล้วงมือเข้าไปในแหวนมิติเพื่อหยิบหินปราณ ทว่ากลับเงยหน้าขึ้น สบตากับทหารผู้นั้นด้วยความเย็นชาประดุจมองดูซากศพ

"ข้าไม่มีหินปราณให้พวกเจ้าหรอก ทว่า... ข้าต้องการเรือลำนี้ จงไปบอกคุณชายครึ่งมังกรของพวกเจ้า ว่าให้สละเรือลำนี้ให้ข้าแต่โดยดี แล้วข้าจะเมตตาไว้ชีวิตพวกเจ้าทุกคน"

เสียงของซูหลงอวิ๋นไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับกังวานชัดเจนท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุมท่าเรือในทันที!

ฝูงชนนับพันอ้าปากค้าง! ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตสร้างรากฐานผู้นี้ เสียสติไปแล้วหรือไร! ถึงได้กล้าไปข่มขู่ขอเรือจากคุณชายเผ่ามังกรสมุทรที่มีระดับวิญญาณก่อกำเนิด!

อ๋าวเจินที่กำลังยืนกอดอกดูสตรีถูกลากขึ้นเรือ พลันชะงักงัน มันหันมามองซูหลงอวิ๋นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าหูฝาดไปหรือไม่! ไอ้สวะสร้างรากฐานมนุษย์ชั้นต่ำ กล้ามาข่มขู่ข้า? ช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าขันที่สุดในรอบร้อยปี!" อ๋าวเจินหรี่ตาลง รังสีสังหารปะทุขึ้น "พวกเจ้ามัวยืนบื้อทำไม! สับไอ้เด็กโง่นี่ให้เป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงทะเลไปเป็นอาหารปลาซะ! ส่วนสัตว์เดรัจฉานธาตุไฟตัวนั้น จับมันมาทำเป็นสัตว์ย่างเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารของข้าเย็นนี้!"

"รับคำสั่ง!"

ทหารเกล็ดปลาขอบเขตแก่นแท้ทองคำสองคน พุ่งทะยานเข้าหาซูหลงอวิ๋น หอกยาวที่แฝงไปด้วยปราณวารีอันดุดัน แทงทะลวงหมายจะเจาะทะลุหัวใจของเด็กหนุ่ม!

เผชิญหน้ากับการโจมตีของยอดฝีมือแก่นแท้ทองคำ ซูหลงอวิ๋นกลับยืนเอามือไพล่หลังเพียงข้างเดียว เขามิได้ถอยหนี และมิได้ใช้อาคมจารึกใดๆ เพราะในยามนี้ ศัตรูอยู่เพียงระดับแก่นแท้ทองคำ ซึ่งเทียบเท่ากับพลังที่แท้จริงของเขา!

"มดปลวกที่กล้าชูหอกใส่สวรรค์ ย่อมต้องถูกบดขยี้"

ซูหลงอวิ๋นยกมือขวาขึ้นมาเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางรวบชิดกัน ก่อเกิดเป็นประกายปราณกระบี่สีทองคำบริสุทธิ์! เขาเพียงแค่ตวัดนิ้ววาดออกไปในอากาศเป็นแนวขวาง!

ฉัวะ! ฉัวะ!

รังสีปราณกระบี่สีทองคำที่แฝงไปด้วยความคมกริบของเจตจำนงกระบี่บรรพกาล พุ่งตัดผ่านหอกวารีจนขาดสะบั้นราวกับกิ่งไม้แห้ง! ก่อนที่มันจะพุ่งทะลวงตัดผ่านลำคอของทหารเกล็ดปลาทั้งสองคนอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี!

เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูด ศีรษะของทหารทั้งสองหลุดกระเด็นออกจากบ่า ร่างไร้วิญญาณล้มตึงลงกับพื้นสะพานไม้ดังกึกก้อง!

ชั่วพริบตาเดียว! สร้างรากฐานขั้นสูงสุด (ที่แสร้งทำ) สังหารแก่นแท้ทองคำสองคนด้วยนิ้วเปล่า!

เสียงสูดลมหายใจด้วยความสยดสยองดังขึ้นทั่วทั้งท่าเรือ!

อ๋าวเจินหน้าถอดสี รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้ามลายหายไปจนสิ้น มันตระหนักได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มเบื้องหน้ามิใช่คนธรรมดา และกลิ่นอายพลังที่สัมผัสได้นั้นคือการตบตา!

"ซ่อนเร้นพลังงั้นรึ! ไอ้มนุษย์เจ้าเล่ห์! บังอาจสังหารคนของตระกูลอ๋าว เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"

อ๋าวเจินคำรามลั่น มันทะยานร่างพุ่งลงมาจากสะพานไม้ พลังปราณขอบเขต 'วิญญาณก่อกำเนิดขั้นต้น' ระเบิดออกอย่างเต็มพิกัด! เกล็ดสีน้ำเงินเข้มปูดโปนขึ้นตามผิวหนัง แขนขวาของมันขยายใหญ่ขึ้นและแปรสภาพเป็น 'กรงเล็บมังกรวารี' ที่แหลมคมประดุจศาสตราวิญญาณระดับปฐพี!

"กรงเล็บมังกรสมุทรฉีกสวรรค์!"

การโจมตีที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังทางกายภาพของเผ่าครึ่งมังกร ผสานกับปราณยุทธ์วิญญาณก่อกำเนิด พุ่งกระแทกเข้าหาซูหลงอวิ๋น! พลังของกระบวนท่านี้ มากพอที่จะทำให้ผู้ฝึกยุทธ์แก่นแท้ทองคำขั้นสูงสุดต้องร่างกายแหลกเหลวในพริบตา!

เผชิญหน้ากับศัตรูที่อยู่สูงกว่าตนเอง 'หนึ่งขอบเขตใหญ่' (แก่นแท้ทองคำขั้นต้น ปะทะ วิญญาณก่อกำเนิดขั้นต้น) ซูหลงอวิ๋นมิอาจประมาทประดุจตบแมลงวันได้อีกต่อไป ทว่า... เขาก็มิจำเป็นต้องพึ่งพาระเบิดโอสถหรือค่ายกลขนาดใหญ่ให้สิ้นเปลืองเช่นกัน!

เพราะในระยะห่างเพียงหนึ่งขอบเขตใหญ่นี้ 'รากฐานวิถีเทวะ' ของเขาสามารถถมช่องว่างนั้นได้อย่างสมบูรณ์!

"เผ่ามังกรสมุทร... ข้าอยากจะรู้จับใจนัก ว่าเกล็ดของเจ้า จะแข็งแกร่งกว่ากระบี่ของข้าหรือไม่!"

ชิ้งงงง!!!

เสียงชักกระบี่กังวานก้องสะท้านท่าเรือ! กระบี่กลืนเงาสีดำทมิฬพุ่งออกจากฝัก ซูหลงอวิ๋นเปิดจุดตันเถียน ปลดปล่อยพลัง 'แก่นแท้ทองคำหยินหยางเทวะ' ออกมาอย่างเต็มที่!

ครึ่งหนึ่งของร่างแผ่ไอเย็นเยียบของเพลิงปรโลก อีกครึ่งหนึ่งลุกโชนด้วยความร้อนแรงของเพลิงสุริยัน! รัศมีพลังที่แท้จริงของเขา ปะทุขึ้นจนเทียบเท่ากับวิญญาณก่อกำเนิด!

"วิถีกระบี่บรรพกาล... เคล็ดกระบี่กลืนดาราทำลายล้างสิบทิศ... กระบวนท่าที่หนึ่ง กลืนแสงดับดารา!"

ซูหลงอวิ๋นจับด้ามกระบี่ด้วยสองมือ ฟาดฟันสวนกลับการโจมตีของกรงเล็บมังกรอย่างตรงไปตรงมา!

เปรี้ยงงงงงง!!!!!

รังสีดาบสีดำทมิฬที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดของหลุมดำและเพลิงหยินหยาง ปะทะเข้ากับกรงเล็บมังกรสมุทรอย่างจัง! คลื่นกระแทกจากการปะทะกวาดล้างท่าเรือวิญญาณจนสะพานไม้แตกกระจาย น้ำทะเลรอบด้านระเบิดขึ้นเป็นเสาน้ำสูงนับสิบจั้ง!

ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างถูกสายลมกรรโชกพัดจนต้องกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว พวกเขาพยายามเบิกตามองผ่านม่านละอองน้ำ เพื่อดูผลลัพธ์ของการปะทะระหว่างมนุษย์และครึ่งมังกร!

และสิ่งที่พวกเขาได้เห็น ก็ทำให้พวกเขาต้องอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้!

ซูหลงอวิ๋นยืนหยัดอยู่ที่เดิม แผ่นหลังตั้งตรงดุจขุนเขา กระบี่กลืนเงาในมือยังคงมั่นคงไร้รอยบิ่น!

ในขณะที่ อ๋าวเจิน คุณชายครึ่งมังกรผู้เย่อหยิ่ง... กลับต้องถอยร่นไปถึงห้าก้าว! กรงเล็บมังกรที่มันภาคภูมิใจ มีรอยปริแตกและมีเลือดสีน้ำเงินเข้มไหลซึมออกมา! เกล็ดมังกรที่แข็งแกร่ง ถูกเพลิงเยือกแข็งแช่แข็งจนเปราะบาง และถูกรังสีดาบสีดำฟันจนปริร้าว!

"เป็นไปไม่ได้! เจ้า... เจ้าอยู่เพียงขอบเขตแก่นแท้ทองคำ! เหตุใดพละกำลังและปราณยุทธ์ของเจ้า ถึงสามารถต้านทานสายเลือดมังกรของข้าได้!" อ๋าวเจินเบิกตากว้างด้วยความสยดสยอง ความเจ็บปวดจากกรงเล็บที่ถูกฟันลึกถึงกระดูก ทำให้ความโอหังของมันสั่นคลอน

"สายเลือดมังกรของเจ้า มันก็แค่จิ้งเหลนที่ลอกคราบไม่สมบูรณ์เท่านั้น"

ซูหลงอวิ๋นแค่นเสียงเย้ยหยัน เขาไม่ปล่อยให้ศัตรูได้พักหายใจ ย่างก้าวเงามายาถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด ร่างของเด็กหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นเงาสีขาว พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวอ๋าวเจินในเสี้ยววินาที!

"รับกระบี่ที่สองของข้า!"

"เคล็ดกระบี่กลืนดารา... ทลายสวรรค์สะบั้นเอกภพ!"

ซูหลงอวิ๋นตวัดกระบี่ฟาดฟันลงมาเป็นแนวดิ่ง! รังสีดาบขนาดมหึมาที่อัดแน่นด้วยสัจธรรมแห่งการทำลายล้าง แหวกมิติและอากาศธาตุ มุ่งตรงเข้าผ่าร่างของอ๋าวเจินให้เป็นสองซีก!

"มังกรสมุทรพิทักษ์กาย!"

อ๋าวเจินคำรามลั่นด้วยความตื่นตระหนก มันรีบเค้นพลังวิญญาณก่อกำเนิดทั้งหมด สร้างเป็นม่านพลังรูปมังกรวารีขนาดยักษ์ขึ้นมาปัดป้องการโจมตีอย่างสุดชีวิต!

ตูมมมมม!!!

รังสีดาบสีดำทมิฬปะทะกับโล่มังกรวารี! การปะทะกันครั้งนี้มิใช่การสู้ข้ามระดับที่ห่างไกลประดุจฟ้ากับเหว ทว่ามันคือการต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อระหว่าง รากฐานเทวะขั้นสุดยอด และ สายเลือดสัตว์อสูรระดับสูง!

เพล้ง!

ภายใต้แรงกดดันของเจตจำนงกระบี่บรรพกาลและเพลิงหยินหยาง โล่มังกรวารีของอ๋าวเจินต้านทานได้เพียงสามลมหายใจ ก่อนจะปริแตกและระเบิดออก!

"อ๊ากกก!"

อ๋าวเจินกระอักเลือดคำโต ร่างของมันถูกกระบี่กลืนเงาฟาดเฉือนเข้าที่กลางหน้าอก ทะลวงผ่านเกล็ดมังกรจนเกิดแผลลึกเป็นทางยาว เลือดสีน้ำเงินสาดกระเซ็น ร่างของมันกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับกราบเรือสำเภาอย่างรุนแรงจนไม้หอมศักดิ์สิทธิ์แตกร้าว!

เพียงแค่สองกระบวนท่า! ซูหลงอวิ๋นสามารถต้อนยอดฝีมือวิญญาณก่อกำเนิดครึ่งมังกร ให้จนมุมและบาดเจ็บสาหัสได้อย่างงดงาม! นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของจักรพรรดิเทพยุทธ์ยามเมื่อต่อสู้ในระยะประชิด โดยมิต้องพึ่งพาระเบิดโอสถหรือค่ายกล!

เหล่าทหารยามเกล็ดปลาที่เหลืออยู่ต่างยืนตัวสั่นงันงก อาวุธหลุดร่วงจากมือ พวกมันไม่มีความกล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไปช่วยเจ้านายของตน

ซูหลงอวิ๋นค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นไปบนสะพานไม้ที่หักพัง มุ่งตรงไปยังร่างของอ๋าวเจินที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ปลายกระบี่สีดำทมิฬลากไปกับพื้นไม้ เกิดเสียงขูดขีดที่บีบคั้นหัวใจประดุจเสียงนับถอยหลังของยมทูต

"กะ... แก... อย่าเข้ามา! ข้าคือสายเลือดของวังบาดาล! หากเจ้าฆ่าข้า เผ่ามังกรสมุทรจะไล่ล่าเจ้าไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว! ในมหาสมุทรบูรพาแห่งนี้ ไม่มีมนุษย์คนใดรอดพ้นจากความโกรธเกรี้ยวของพวกเราได้!" อู๋เจินขู่ฟ่อ แม้ในยามใกล้ตายก็ยังไม่ยอมละทิ้งความเย่อหยิ่งของเผ่าพันธุ์

ซูหลงอวิ๋นหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ามัน ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่คอหอยของครึ่งมังกร

"เผ่ามังกรสมุทร... ข้าตั้งตารอที่จะได้เจอพวกมันอยู่พอดี"

เด็กหนุ่มยกยิ้มมุมปากที่ดูอำมหิตและเจ้าเล่ห์ "ข้าจะไว้ชีวิตสุนัขของเจ้าในวันนี้... มิใช่เพราะข้าหวาดกลัวเผ่าพันธุ์จิ้งเหลนของเจ้า ทว่า ข้าต้องการคนเดินเรือที่คุ้นเคยกับกระแสน้ำในมหาสมุทรบูรพา"

ซูหลงอวิ๋นเหยียบเท้าลงบนบาดแผลที่หน้าอกของอ๋าวเจิน ขยี้มันจนครึ่งมังกรต้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เรือสำเภาลำนี้เป็นของข้า... และเจ้า คือทาสรับใช้ของข้า จงนำทางข้าข้ามมหาสมุทรบูรพา มุ่งหน้าสู่วังบาดาลเผ่ามังกรแต่โดยดี หากเจ้ามีลูกไม้หรือเล่นแง่แม้แต่กระผีกริ้น ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้ปลากินเสีย!"

ความเย่อหยิ่งของอ๋าวเจินถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อเผชิญหน้ากับความตายและความอำมหิตที่เหนือกว่า มันจำต้องพยักหน้ารับคำอย่างน่าสมเพช

"ขะ... เข้าใจแล้ว... ข้าจะนำทางให้ท่าน..."

ซูหลงอวิ๋นเตะร่างของอ๋าวเจินออกไปให้พ้นทาง เขาหันกลับมามองฝูงชนที่ยังคงยืนตกตะลึงอยู่บนฝั่ง

"ผู้ใดที่จ่ายหินปราณให้สุนัขตัวนี้ไปแล้ว ก็จงขึ้นเรือมาเสีย ข้ามิใช่คนใจไม้ไส้ระกำที่จะปล้นชิงผู้ที่เดือดร้อน ทว่า... อย่าได้เข้ามารบกวนข้าในห้องพักส่วนตัวเด็ดขาด มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

กล่าวจบ มัจจุราชชุดขาวก็ก้าวเดินขึ้นไปบนเรือสำเภา 'มังกรทะลวงคลื่น' อย่างสง่าผ่าเผย ตามด้วยจินหลินที่กระโดดขึ้นเรือไปอย่างคล่องแคล่ว

เสียงโห่ร้องยินดีจากเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ดังขึ้นเบาๆ พวกเขารีบทยอยกันขึ้นเรือด้วยความเคารพยำเกรงต่อเด็กหนุ่มผู้สร้างปาฏิหาริย์

ไม่นานนัก ภายใต้การบังคับควบคุมของอ๋าวเจินที่บาดเจ็บ เรือสำเภาขนาดยักษ์ก็ถอนสมอ กางใบเรือที่สลักลวดลายอักขระวายุ พุ่งทะยานออกจากเมืองปราการกระแสน้ำ ฝ่าเกลียวคลื่นที่บ้าคลั่งเข้าสู่มหาสมุทรบูรพาไร้ขอบเขต

การเดินทางข้ามทวีปครั้งยิ่งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เบื้องหน้าของซูหลงอวิ๋น คือดินแดนของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกปุถุชน และความลับของแผนที่ดาราจักรชิ้นสุดท้ายที่รอคอยการค้นพบ!

(จบบทที่ 34)