รักข้ามรั้ว

บ่าย3 ที่ร้านกาเเฟ

ทินพาพ่อมาที่ร้านกาเเฟเจอดรีมกับเเม่ปุณณ์

"ร้านสวยนะเนี่ย"

"เอ้าตาทิน"เเม่ปุณณ์เอ่ย

"หวัดดีครับเเม่นี่พ่อผมครับ พ่อครับนี่เเม่ปุณณ์"ทินรีบบอก

"หวัดดีครับร้านคุณสวยมาก"พ่อทินเอ่ย

"อ่อหวัดดีค่ะตามสบายนะค่ะรับอะไรดีลูก"เเม่ปุณณ์มองหน้าทินที่ยืนหน้าซีดก็รู้ว่าเจ้าตัวยังไม่ได้บอกชัวร์

"ผมเอาอเมริกาโน่ครับ ของพ่อเอามอคค่าร้อนครับ"

"จำได้ด้วย"

"เอ้าผมลูกพ่อ"

"งั้นเดี๋ยวสักครู่นะค่ะ"เเม่ปุณณ์เอ่ยเเล้วเดินไปทำตามออเดอร์ดรีมเป็นคนเสริ์ฟ

"เรียกเเม่เเกไปสนิทกับเเม่น้องมันตั้งเเต่เมื่อไหร่"

"ก็ผมก็ทำตามที่พ่อพูดงัยเป็นมิตรกับเพื่อนบ้าน"

"อ่อเหรอไม่ใช่เเกจีบเเม่เจ้าปุณณ์นะ"

"บ้าพ่อพูดไรเนี่ยรุ่นเเม่เลยนะพ่อ"

"เออก็ดีเเล้วพ่อต้องการลูกสะใภ้ไม่ใช่ผู้ปกครองอีกคน"

"ดูพ่อพูดเข้าเดี๋ยวเเม่ปุณณ์มาได้ยินถูกด่านะพ่อ"

"เออรู้เเล้วว่าเเต่บรรยากาศโออยู่นะคนก็เยอะ"

"ดื่มเสร็จพ่อจะกลับเลยมั้ย"

"ยังรอเจอเจ้าปุณณ์ เเล้วก็เพื่อนๆของเเก"

"รอทำไมครับ"

"เอ้าเรื่องของฉัน"พ่อทินไม่ยอมบอกทินถึงกับอึกอักเขาอยากรู้จะเเย่เเอบระเเวงว่าพ่อเขาจะถามอะไรผิดสำเเดงหรือเปล่าชักจะนั่งไม่ติด

เวลาผ่านไปเร็วมากด้วยอัธยาศัยของทุกคนทำให้คุยกันอย่างถูกคอเเต่ดรีมกับเเม่ปุณณ์ก็ไม่ได้หลุดอะไรออกมาเกี่ยวกับปุณณ์เเละทินเลยสักนิด

จนกระทั่งปุณณ์ คีย์ อินเเละธารเดินเข้ามาทั้ง4ดูหวั่นๆเมื่อเจอสายตาพ่อทิน

"เเม่หวัดดีครับ คุณลุงหวัดดีครับ"ปุณณ์เเละคีย์เอ่ย

"หวัดดีลูก"

"หวัดดีๆมานั่งนี่เจ้าปุณณ์"พ่อทินเอ่ยสายตาดูเอ็นดูมากไม่ต่างจากวันเเรก

"ครับคุณลุง

"หวัดดีครับคุณป้าคุณพ่อ"อินเเละธารเอ่ยพร้อมกัน

"เรา2คนด้วยพ่อมีเรื่องจะถาม"

ทุกคนถึงกับหน้าถอดสี

"ถามอะไรเหรอครับคุณพ่อ"อินเอ่ยถาม

"นั่นสิครับ"ธารเสริมต่างคนต่างวางสีหน้าให้ปกติ

"นั่งก่อนหมดนี่เลยวันนี้พ่อเลี้ยง"

"พ่อครับวันนี้ไม่งกเหรอครับ"

"ไม่งกเต็มที่เลยนะ"

ชายหนุ่มมองหน้ากันก่อนตัดสินใจนั่งลง ปุณณ์วางหน้านิ่งนั่งข้างๆทิน ด้านล่างใต้โต๊ะมือเย็นเฉียบของทินจับมือเล็กไว้ปุณณ์มองเขาเเล้วบีบมือให้กำลังใจ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทุกคนสั่งอะไรเพราะเเม่ปุณณ์จำได้เเม่นดรีมปุณณ์คีย์ช่วยกันยกเสร์ฟพร้อมของว่างที่ใช้ทานกับกาเเฟดูทุกคนต่างลั้นว่าเเจ๊กพอตจะจอดที่ใครพ่อของทินจะถามใคร

"สบายดีมั้ยเจ้าปุณณ์"หวยออกคนเเรกที่ปุณณ์

สบายดีครับคุณลุง"ปุณณ์เเละพ่อทินคุยกันเเตมีคนกระซิบกระซาบคุยกัน

"พ่อสัมมีเขาคุยกับลูกสะใภ้"

"เชี้ยอินอย่าพูด"

"ก็ดู"

"อิน"

"ครับ"อินตกใจอยู่ดีๆพ่อปุณณ์ก็เรียกนาง

"พ่อถามอะไรหน่อย อย่าปิดพ่อนะ"

"ไอ้อินมันไม่ปิดหรอกครับพ่อจะถามอะไรเหรอครับ"ธารรีบเสนอ

"พ่อถามอินไม่ได้ธาร"พ่อทินเอ่ยหน้าตึงจนธารนิ่งไปทำทุกคนนิ่งอึ้งไปด้วย

"พ่อครับ"

"เเกฟังเฉยๆไอ้ทิน"พ่อทินทำตาดุทำเอาทินถึงกับเงียบไป

"เจ้าทินมีเเฟนใช่มั้ย"ประเด็นเเรกเปิดมาถึงกับทำทุกคนอ้าปากค้าง

"เเฟน เออ.....คือ"เขาถึงกับอึกอัก

"มีครับ"ธารเห็นท่าไม่ดีรีบตอบ

"นั่นงัยเเบบนี้เอ่ยอินนี่ไม่ได้ใจพ่อเลย ต้องธารเลยไม่เบาคณะไหนธารบอกพ่อหน่อย"

"คณะ"ทินส่ายหัวไม่ให้พูด

"พูดมาไอ้ทินเเกไม่ต้องอาย"

"คณะวิศวะหนะครับพ่อ"ธารเอ่ยทุกคนนิ่งเเม่ปุณณ์เหลือบมองปุณณ์เเละทินสลับกัน ส่วนทินจับมือปุณณ์บีบไว้เเน่นมือเล็กเหงื่อออกต่างคนต่างเกร็ง

"นั่นงัยรักข้ามคณะด้วยรุ่นเดียวกันหรือรุ่นน้อง"พ่อทินยิ้มปลื้ม

"รุ่นน้องครับ"ธารเองก็เกร็งไปหมดเช่นกัน...ไอ้อินถ้ามึงไม่อ้ำอึ้งกูคงไม่ต้องมาหยุดที่กูหรอก....ธารคิดเหลือบมองทุกคนเเล้วมาหยุดที่ตาคมกริบของพ่อทิน

"สวยมั้ย"

"อันนี้เดี๋ยวพ่อก็รู้เองหละครับจริงมั้ยไอ้ทิน"ธารได้ทีโยนให้ทินที่ไม่ได้ตั้งตัวเขาถึงกับค้อนธาร

"จริ๊งครับเดี๋ยวพ่อก็รู้เองผมเเนะนำให้พ่อรู้เเน่"

"ดีพ่อจะรอเเกพามาละกันมากินต่อกันวันนี้เลี้ยงพ่ออารมณ์ดี"พ่อทินเอ่ยทุกคนเเอบถอนหายใจบางคยก็เป่าปากดูโล่งอกกันเป็นเเถวๆ

ไม่นานทุกคนก็เเยกย้ายกันกลับเเบบอยู่ห่างๆเเบบห่วงๆ

"ปุณณ์เดี๋ยวเราไปส่ง"

"ไม่ต้องหรอกไอ้คีย์ พ่อครับบ้านใกล้กันกลับด้วยกันเนอะ"

"เออใช่ๆไอ้หนุ่มเอ็งกลับไปเถอะ"

"ครับ หวัดดีครับลุง คุณเเม่หวัดดีครับ เราไปนะ"คีย์ยกมือไหว้รู้สึกเป็นห่วงเเต่ก็ต้องเเยกไป

"อืม"ปุณณ์พยักหน้า

ทินกับปุณณ์ช่วยกันปิดร้านส่วนผู้อาวุโสทั้ง2เดินมาที่รถ

"นี่ไม่กลัวพ่อบ้างเหรอมึงหนะ"

"กลัวดิพี่เเต่ผมเก็บอาการพอไหวพี่เหอะกลัวเหรอ"

"กลัวบ้านมึงดิรีบเดินไปประกบเเม่เลยพ่อกูพอสนิทเดี๋ยวหลอกถามเเม่เเกไม่ทันพ่อฉันหรอก"

"เเม่ผมไม่หลุดหรอก"ปุณณ์เอ่ยเดินนำหน้า

"ทำไมจะมีเเฟนทั้งทีมันบีบหัวใจเเบบนี้วะ"ปุณณ์เดินถอยหลังกลับมากระซิบกับเขา

"ก็มันป่าเดียวกันงัยครับ พี่จะถอยหรือพี่จะเดินหน้าหละ"

"เดินถอยไม่ทันเเล้วมะ"

"นึกว่าใจไม่สู้"

"เห็นเเบบนี้จริงจังนะเว้ย"

"หราผมจะคอยดู"ปุณณ์เอ่ยยักคิ้วเเล้วเดินนำไปทินยิ้มๆก่อนจะเดินตาม

ในรถ

ทินเป็นคนขับส่วนพ่อเขานั่งหน้าขากลับพ่อเขาชวนปุณณ์คุยตลอดทางดูเข้าขากันน่าดูทินต้องมองกระจกหลังมองเเม่ปุณณ์หญิงกลางคนยิ้มๆให้เหมือนจะบอกให้ทินวางใจเเละผ่อนคลายลงเขายิ้มตอบตลอดทางมีเเต่เสียงพ่อทินเเละปุณณ์คุยกันถูกคอจนทินอดจะเเซวไม่ได้

"สงสัยผมคงตกกระป๋อง"

"เออไอ้ลูกหมา"พ่อทินเอ่ยยิ้มๆ

"เอ้านี่ผมลูกหมาเหรอพ่อ"ทินย้อน

"ขับรถไป"

"พ่อผมเจ็บตบซะไม่พูดก็ได้"ทินเอ่ยมุมพ่อลูกดูน่ารักไม่ได้ตรึงเครียดอะไรเลย ปุณณ์ยิ้มที่มุมปากมองภาพตรงหน้าเเอบหวั่นใจกับผลที่จะตามมาไม่มากก็น้อย

ไม่นานก็ถึงบ้านพ่อทินเเละเเม่ปุณณ์เดินเข้าบ้านของตัวเองไปปล่อยให้ปุณณ์กับทินคุยกันอยู่หน้าบ้าน

"พ่อกูดูชอบมึงนะ"ทินเอ่ยมองดูว่าพ่อเข้าไปเเล้วจริงๆ

"ครับ"

"ดีเวลากูเอ่ยกับพ่อเรื่องมึงจะได้ง่ายขึ้น"

"ผมว่าเราเลิกกันดีมั้ย"

"อะไรของมึงเนี่ย"

"ก็ผมเป็นห่วงพ่อพี่เเล้วก็พี่นี่"

"กูไม่เลิกพูดเหี้ยอะไรเนี่ยไม่ต้องคิดมากเลย พ่อกูเเข็งเเรงจะตาย"

"เเต่ถ้าพี่บอกผมกลัวว่าพ่อพี่"

"มึงหยุดความคิดของมึงซะให้ใจไปเอาคืนกลับมามันไม่ได้ ไปนอนได้เเล้วไป"

"เฮ้อ....ครัง"ปุณณ์ถอนหายใจจะเดินเข้าบ้านเเต่ถูกทินดึงมากอดไว้เเล้วประทับริมฝีปากจูบเล็กนุ่มได้รูปจูบละมุนถูกส่งตามรสสัมผัสคนตัวเล็กหลับตาจูบตอบ

"เเค่ให้มึงรู้ไว้นี่คือความรู้สึกที่กูมีให้มึง"

"ปล่อยผมได้เเล้วเดี๋ยวพ่อพี่ออกมาเห็น"ปุณณ์ดันตัวออกเเล้วเดินเข้าบ้าน

"ฝันดี

มึง"ทินส่งยิ้มไปให้

"ครับ"ปุณณ์ยิ้มตอบก่อนจะเเยกกันเดินเข้าบ้าน