เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ

            อาจารย์ใหญ่หวังเรียกให้ไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีไปพบที่เรือนเมื่ออาจารย์หนุ่มทั้งสองไปถึงก็พบว่ามีอาจารย์หนุ่มแซ่ซุยอีกสองคนที่เคยไปร่วมบุกเขาไข่มังกรในครั้งก่อนยืนอยู่ก่อนแล้ว

            “บิดาของเจ้าน่าจะปลอดภัยแล้วตอนนี้ต่อให้บุกไปฆ่าเขาได้ก็ไม่เกิดประโยชน์อันใดดูเหมือนใต้เท้าชิงเจ้ากรมกลาโหมพอจะรู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องนี้อยู่”

            “อาจารย์ใหญ่หวังเรายังหาตัวพยัคฆ์ดำไม่เจอนะขอรับ”

            “นั่นล่ะที่ข้าเรียกเจ้ามาหารือไม่รู้ว่าพยัคฆ์ดำหายตัวไปที่ใด?ข้าสงสัยว่าเขาอาจจะถูกคนพวกนั้นจับตัวไปทารุณเพราะหาฆ่าไปแล้วก็คงเอาศพมาวางเพื่อข่มขู่ข้า”

            “การสืบหาพยัคฆ์ดำเราจะให้สำนักข่าวนกกระจิบช่วยหรือไม่ขอรับ?”

            “ไม่ได้เรื่องนี้ต้องทำให้เงียบที่สุด”

            สีหน้าของอาจารย์ใหญ่หวังแม้จะดูนิ่งแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความหนักใจไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีไม่กล้าเอ่ยถามได้แต่รับคำ

            “อาจารย์ใหญ่หวังจะให้พวกเราเพียงสี่คนทำงานนี้หรือขอรับ?”

            “ถูกต้องยิ่งคนรู้มาก เรื่องนี้จะยิ่งเป็นอันตราย”

            เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วคนทั้งห้าก็แยกย้ายกันไต้เส้าจวินยังคงมีสีหน้ากังวลจนจงกว้านซีรู้สึกได้ว่าสหายของตนยังคงมีสิ่งค้างคาใจ

            “เจ้าสงสัยสิ่งใดหรือ?”

            “กว้านซีข้ารู้สึกแปลกๆ ชอบกล แต่บอกไม่ได้ว่ารู้สึกแปลกที่ใด?”

            “เจ้าอาจจะคิดมากไปเอง”

            อาจารย์หนุ่มรูปงามสะบัดหน้าไปมา“ช่างเถอะ เรารีบหาตัวพยัคฆ์ดำให้เจอจะดีกว่า”

            “นั่นเป็นสิ่งที่เราควรทำเป็นอันดับแรกแต่เอาไว้ให้สอนเสร็จเย็นนี้ก่อนก็แล้วกัน”

            อาจารย์ทั้งสองเดินลับหัวมุมอาคารขึ้นไปข้างบนร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงชิงเว่ยเว่ยกับซิวลู่ฉิงก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ริมทาง

            “เจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่?”

            “เย็นนี้กลุ่มฉีหลินของเราต้องประชุมลับกันเสียแล้วล่ะ”

            “ฉิงเอ๋อร์ความจริงข้าสงสัยเกี่ยวกับตัวอาจารย์ใหญ่หวังอยู่เรื่องหนึ่งยังมิได้เล่าให้ผู้ใดฟัง”

            ซิวลู่ฉิงมีสีหน้าตื่นเต้น“เจ้าว่ามาสิ...ข้ายินดีเก็บเป็นความลับ”

            “เอาไว้ประชุมกันเย็นนี้ก็แล้วกัน”

            “เจ้าไม่รู้หรือไรว่าเกริ่นเอาไว้อย่างนี้แล้วจะทำให้ข้าพาลเรียนหนังสือไม่รู้เรื่องหึ! จะเล่าก็เล่าไม่หมดมาทิ้งไว้ครึ่งๆ กลางๆ อย่างนี้ข้าก็สงสัยตายกันพอดี” เด็กหญิงบ่นกระปอดกระแปดก่อนจะเดินตามหลังสหายขึ้นห้องเรียนไป

            ซิวลู่ฉิงเด็กเรียนประจำชั้นเอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมยกมือตอบคำถามตลอดคาบเรียนทั้งช่วงสายและช่วงบ่ายกระทั่งระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณเลิกเรียน เด็กหญิงก็มีสีหน้าร่าเริง

            “เลิกเรียนแล้วเย้ๆ ไปกันเถอะ เว่ยเว่ย” เด็กหญิงหันไปดึงแขนสหายผู้กุมความลับสำคัญเอาไว้แล้วหันไปหาพี่ชาย “หัวหน้าซิว ฉีเหยียน ไปจับกระต่ายกัน”

            เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ว่าพวกตนกำลังจะรวมหัวประชุมซิวลู่ฉิงจึงได้บังคับให้ทุกคนใช้ประโยค “ไปจับกระต่าย”แทนการประชุมลับที่หลังหอสมุด

            ซิวอี้เซิงผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มถึงกับหูผึ่งหลังจากที่เข้าร่วมแผนช่วยอาจารย์ใหญ่หวังลอบเข้าวังหลวงได้เขาก็อยากจะเข้าร่วมแผนการยิ่งใหญ่กว่าเดิม แต่ยังไม่มีโอกาส

            “ไปกันๆ”เด็กชายรีบร้อนเก็บของใส่เป้สะพายหลังแล้วหันไปคะยั้นคะยอฉีเหยียนเด็กเรียนที่เก็บตำราอย่างบรรจง

            “หัวหน้าซิวเจ้าโยนตำราใส่กระเป๋าไปเช่นนั้นเดี๋ยวก็ยับหมดหรอก”

            “เอาน่าเรื่องอื่นสำคัญกว่า เจ้ารีบสักหน่อยเถอะ ข้าร้อนใจแล้ว”หัวหน้าซิวมองตามหลังเด็กหญิงทั้งสองที่เดินตัวปลิวจากไป

            พวกเขาตกลงกันไว้แล้วว่าเวลาออกจากห้องเรียนห้ามเดินออกพร้อมกันเพราะจะเป็นที่สังเกตของผู้อื่นเด็กชายเฉียนกวนต๋าซึ่งคอยจับตามองซิวอี้เซิงกับฉีเหยียนอยู่แล้วได้ยินการพูดคุยของคนทั้งสี่ก็ลอบตามไปหลังหอสมุด

            กลุ่มฉีหลินนั่งหันหน้าเข้าหากันที่เกือบสุดระเบียงด้านหลังหอสมุดเพราะพวกเขาลดเสียงลงทำให้เฉียนกวนต๋าไม่ได้ยินว่าคนกลุ่มนั้นพูดกันเรื่องใดเด็กชายรู้สึกหงุดหงิดแต่ก็พยายามอดทนรอ

            “เรื่องสำคัญอย่างนี้เจ้าเพิ่งพูดให้เราฟังงั้นหรือ?”ซิวอี้เซิงถึงกับขมวดคิ้ว

            ชิงเว่ยเว่ยถอนหายใจ“ทีแรกข้าคิดจะหาคำตอบด้วยตนเองให้เจอก่อนแล้วค่อยเล่าให้พวกเจ้าฟังแต่หาเท่าใดก็ไม่พบจึงอยากให้พวกเจ้าช่วยเหลือ”

            ซิวอี้เซิงที่ชอบอ่านตำราวรยุทธ์และอาวุธถึงกับกุมขมับ“วิชาอย่างที่เจ้าว่าข้าไม่เคยอ่านเจอเลยสักครั้ง ดูเหมือนจะพิสดารอย่างที่คนชุดม่วงพูด”

            “ข้ารู้สึกว่าวิชาของอาจารย์ใหญ่หวังมีกลิ่นไอของวิชามารแฝงอยู่ควันดำที่พวยพุ่งเป็นสายอยู่ใต้สายควันสีขาวและร่างที่ยืนทะมึนอยู่ข้างหลังอาจารย์ใหญ่หวังข้าอยากรู้นักว่าคือผู้ใด?”

            ฉีเหยียนผู้นิยมอ่านตำราจึงได้เสนอ“เราไปหาตำราในหอสมุดดูกันดีกว่า เจ้าจำได้หรือไม่ว่าครั้งกระโน้นที่เจ้าไปหาประวัติจอมยุทธ์เซียวแต่หนังสือถูกติดกาวเอาไว้”

            ชิงเว่ยเว่ยพลันนึกได้“จริงด้วย ตำราเล่มนั้น”

            “ตำราที่แม้แต่หน้าปกก็ยังไม่เหลือชื่อข้าว่าต้องมีความลับสำคัญซุกซ่อนอยู่เป็นแน่” ซิวลู่ฉิงรู้สึกไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นลุกโชน“วันนี้ข้าจะต้องหาตำราเล่มนั้นออกมาอ่านให้ได้”

            “ถ้าอยากนั้นพวกเราไปกันเลย”ซิวอี้เซิงรีบสั่งการ

            ฉีเหยียนกระหยิ่มยิ้มย่อง“ข้าว่าเรื่องหาหนังสือพวกเจ้าคงต้องพึ่งพาข้า ผู้ที่ยืมตำราในหอสมุดบ่อยที่สุด”

            “ได้! ถ้าเช่นนั้นเรื่องนี้ยกให้เจ้าเป็นผู้นำ”ซิวอี้เซิงเอ่ยขึ้นอย่างใจกว้าง

            “ขอบคุณหัวหน้าซิวที่ไว้วางใจในตัวข้าถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าก็ตามข้ามาเถิด” ฉีเหยียนยืดอกเดินนำหน้าเพื่อน

            เด็กทั้งสี่ลุกขึ้นแล้วตามกันเข้าไปในหอสมุดเฉียนกวนต๋าที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้กำลังถูกมดกัดพอดี รีบกระโจนอย่างสุดกลั้นออกมา

            “โอ๊ย!”

            เคราะห์ดีที่กลุ่มฉีหลินเข้าหอสมุดไปหมดแล้วจึงไม่มีผู้ใดรู้ว่า                     เฉียนกวนต๋ามาลอบซุ่มดูเด็กชายรีบเดินตามเข้าไปเพื่อดูสิ่งที่คนทั้งสี่คิดจะหา?

*******************