เทพมังกรเหนือปฐพี

พอพวกของเย่ยี่จูจากไปแล้วเล้งปวยก็ไม่ได้รีบร้อนอันใดจึงเดินพาหลินซีเท่ียวชมสิ่งต่างไปเลื่อยเปื่อยในเวลากลางวัน  ส่วนในตอนกลางคืนก็จะเข้าฌาณอยู่ในเปลบนกิ่งไม้ใหญ่

      ตอนนี้ก็ยังคงเหลือเวลาอีกเพียงยี่สิบกว่าวันก็จะครบ3 เดือนตามกำหนด  หลังจากเขากินย่างเนื้อสัตว์อสูรแทบทุกวันจนเกือบครบ3 เดือนโดยเฉพาะเขาเลือกกินเพียงเนื้อสัตว์อสูรระดับ4 เท่านั้น  ประกอบกับพลังปราณธรรมชาติในป้าเร้นลับนี้กลับเข้มข้นเป็นพิเศษกว่าด้านนอก  ทำให้พลังสมสะสมในร่างกายเขาอัดแน่นจนเปี่ยมล้น  ดังนั้นเขาจึงคิดจะหาถ้ำสงบๆเพื่อนั่งบ่มเพาะในการเลื่อนระดับสักหลายวัน

     พอคิดดังนั้นเขาจึงรีบพุ่งไปทางเทือกเขาสูงที่อยู่ไกลสุดนั้นทันที่  ด้วยความเร็วของเขาในยามนี้เพียงหนึ่งชั่วยามก็มาถึงตีนเขาได้แล้ว 

     เขารีบลัดเลาะดูไปหลายถ้ำกระทั่งได้พบถ้ำที่ถูกใจเขาอย่างยิ่งแห่งหนึ่ง  เป็นถ้ำที่น่าอยู่คล้ายเคยเป็นที่อาศัยของสัตว์อสูรมาก่อนแต่เขาได้ตรวจสอบด้วยสัมผัสแห่งมิติแล้วนอกจากมีหินศิลาพลังปราณระดับสูงหนึ่งก้อนและระดับกลางจำนวนหนึ่งแล้วก็ไม่พบว่ามีสัตว์อสูรอยู่ในบริเวณใกล้เคียงเลย 

      เขาเลือกนั่งบนแท่นหินในถ้ำย่อยที่มีมุมหนึ่งสามารถบดบังสายตาได้ดีเป็นที่บ่มเพาะ  เริ่มโดยกลืนโอสถพลังแห่งมังกรระดับ7 ลงไปหนึ่งเม็ดไม่นานก็รู้สึกถึงการล้นทะลักออกมาของพลังปราณจากโอสถหลอมรวมเข้ากับของเดิมที่มีอยู่อย่างอัดแน่นจนกลายเป็นเต็มเปลี่ยมขอบเขตแห่งทะเลปราณของเขา 

      เขารีบชักนำมันเดินหมุนเวียนไปตามส่วนต่างๆเพื่อเติมเต็มให้กับกล้ามเนื้อ  กระดูกและเส้นเอนเพื่อเพราะสร้างให้มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม  ผ่านไปหลายชั่วยามเมื่อทุกอย่างเริ่มสงบลงตามภาวะปกติ  เขาจึงได้กลืนโอสถพลังแห่งมังกรลงไปอีก 1 เม็ดและทำการเดินพลังไปอีกหลายวันเช่นกับคราก่อน  จนกระทั่งมีเสียงของการเลื่อนระดับพลังดังออกมา

     ปง  !   เลื่อนระดับพลังปราณสู่ขั้นนภาจุติ  ระดับ  7

     ปง  !   เลื่อนระดับพลังปราณสู่ขั้นนภาจุติ  ระดับ  8

     ปง  !   เลื่อนระดับพลังปราณสู่ขั้นนภาจุติ  ระดับ  9

     ปง  !   เลื่อนระดับพลังปราณสู่ขั้นนภาจุติ  ระดับ  10

      ครานี้มีเสียงเลื่อนระดับเกิดเพียงแค่  4  ครั้งเท่านั้น  ต่างจากคราก่อนเพราะยิ่งระดับสูงขึ้นการเลื่อนระดับก็ยิ่งยากขึ้น  แต่เล้งปวยกลับพอใจอย่างยิ่งมากว่าการเลื่อนในคราก่อนอีก

      หลังจากนั้นเขาก็ยังนั่งบ่มเพาะเดินพลังปราณให้เกิดการเสถียรให้มากที่สุด  จนกระทั่งในราวๆวันที่ 7 ในขณะที่ยังจมอยู่ในห้วงแห่งภวังค์นั้น  เขาพลันรับรู้จากสัมผัสแห่งมังกรว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นในสภาวะบรรยากาศบริเวณรอบๆถ้ำนี้มวลอากาศพลันเปลี่ยนแปรไป  เพียงไม่รู้ว่าเกิดจากสิ่งได  และต่อมาปรากฏว่ามีการเคลื่อนไหวช้าๆของกลุ่มพลังที่มีปราณอันเข้มข้นอย่างยิ่งนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนหยุดลงอยู่กับที่เมื่อมาถึงในถ้ำ 

       เล้งปวยในภวังค์นั้นยังคงเดินลมปราณหมุนเวียนต่อไปมิสามารถหยุดลงได้  จนกระทั่งราวๆอีกหนึ่งชั่วยามผ่านไป  จึงพบว่ากลุ่มพลังก้อนใหญ่นั้นพลันได้แยกออกเป็นสองส่วนๆแรกที่ใหญ่กว่านั้นกำลังค่อยๆสลายลดลงไปเรื่อยๆ

       ส่วนกลุ่มที่สองที่ขนาดเล็กกว่าพลันเริ่มเคลื่อนไหวไปมาอยู่รอบๆกลุ่มแรกก่อน  จากนั้นค่อยๆเคลื่อนมาทางเขาเรื่อยๆ  เล้งปวยกำลังเดินพลังอยู่ในภวังค์หลับตาอยู่  ดังนั้นจึงปิดภาวะการมองเห็นทั้งหมดกระทั่งหลินซีก็ยังคงเป็นเช่นเดียวกันคือมองไม่เห็น  เพียงทราบจากสัมผัสแห่งมังกรเท่านั้น

       “เด็กน้อยเจ้าว่ามันเป็นสิ่งใดกันแน่  ที่เรารู้สึกคือ  ก้อนพลังอันมหาศาลแต่กลับเคลื่อนไหวเชื่องช้าเนิบนาบ  คล้ายดั่งเจ็บป่วยหรือยังไม่ค่อยแข็งแรงเจ้าว่าไหม”

     “ข้าก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน  ดูท่าเราคล้ายยังคงไม่มีอันตรายอันใด ข้าจะรอดูไปก่อนไม่กล้าเสี่ยงออกจากภวังค์แห่งการบ่มเพาะในตอนนี้เพราะใกล้จะสำเร็จลงแล้ว” ในห้วงคำนึงนั้นเล้งปวยคุยอยู่กับหลินซี

       สักครู่ใหญ่ๆปรากฏว่าก้นพลังแรกนั้นเหลืออยู่น้อยมาก  ส่วนอีกกลุ่มก้อนหนึ่งนั้นดูเหมือนมีขนาดที่ใหญ่เพิ่มขึ้นมา  และมันเคลื่อนมาทางเล้งปวยอีกคราอย่างช้าๆ

       “หลินซี  ถ้าจะว่าไปก็ดูจะไม่คล้ายคนย่องเข้ามาหรอกนะ  เพราะมันเคลื่อนมาอย่างสะเปะสะปะมากกว่า”  

        “นั่นสิดูท่าน่าจะไม่มีอันตรายหรอกนะ  เพราะถ้ามันมีเจตนาร้ายคงไม่รอนานจนให้เราตื่นขึ้นมาหรอกเจ้าว่าไหม”  หลินซีคิด  และในคราวนี้มันเคลื่อนมาจนถึงตัวของเล้งปวยเลยทีเดียว  มันนิ่งอยู่นานๆแล้วก็เคลื่อนกลับไปอีกทีและจากนั้นอีกสักครู่ใหญ่ๆก็มาอีกเป็นเช่นนี้อยู่ครึ่งค่อนวัน  จนในที่สุดเล้งปวยก็เสร็จสิ้นจากการบ่มเพาะออกจากภวังค์มา

          พอลืมตาขึ้นมามองเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าตอนนี้ทำให้เขาพลันตะลึงลานไปอีกครั้ง  เมื่อพบว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นก็คือ  ตัวทารกอ่อนของสัตว์อสูรราชสีห์ปีกทองซึ่งจัดเป็นสัตว์อสูรชั้นสูงที่บินได้ชนิดหนึ่ง  ที่มันพึ่งถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ๆพลังของมันยังอยู่ในระดับ 2 เท่านั้น 

           “เฮ้อ  มิน่าหละมันถึงเคลื่อนดั่งคนเจ็บป่วย”  เสียงหลินซีพูดขึ้น

          พอเขาลุกขึ้นมาแล้วเล้งปวยพลันเห็นเจ้าราชสีห์น้อยนั้นไม่ได้ตื่นกลัวหรือตระหนกตกใจต่อเขาอันใดเลย   แต่มันเดินออกไปทางด้านปากถ้ำอย่างช้าๆพลางมองมาที่เขาเป็นระยะคล้ายนำทางเขาไปสักที่

           เห็นเช่นนั้นเขาได้แต่เดินตามมันออกไปและเพียงอ้อมไปนิดเดียวสายตาของเล้งปวยพลันสดุจเข้ากับร่างของสัตว์อสูรราชสีห์ปีกทองตัวเขื่องที่นอนแผ่หราอยู่ที่พื้น  สังเกตเห็นมีโลหิตจำนวนมากไหลนองออกมาจากร่างของมันที่มีแผลเหวอะหวะคล้ายผ่านการต่อสู้กับสัตว์อสูรด้วยกันมา  แล้วพลันมาแท้งลูก

     “เจ้าตัวน้อยนั่นแม่ของเจ้าเหรอ  นางบาดเจ็บนี่”  เขาพึมพำเบาๆ  แต่ต่อมาก็ต้องสะดุ้งขึ้น

      “เจ้ามนุษย์หนุ่มน้อยเอ๋ย  เจ้ามาแล้วหรือข้ากำลังรอเจ้าอยู่ “  พลันมีเสียงดังออกมาจากร่างที่นอนแผ่อยู่บนพื้นนั่น

       “จ  ะ    เจ้า  พูดได้”  เล้งปวยพูดแทบไม่ออก แต่มันเคยได้ยินว่าสัตว์อสูรชั้นสูงนั้นพูดภาษามนุษย์ได้  แต่ก็ยังคงตกตะลึง

       “มนุษย์เอ๋ยเราย่อมพูดได้  แต่เราเจ็บหนักโดนทำร้ายมา” จากนั้นนางได้บอกคร่าวๆถึงเหตุการณ์ท่ีนางถูกทำร้ายจนถึงตอนก่อนที่นางจะมาแท้งบุตร  แต่เจ้าตัวน้อยกลับไม่ตาย

      “มนุษย์เอ๋ย  ดูท่าเจ้าตัวน้อยนั่นคล้ายชอบเจ้าเป็นพิเศษ  หรือนั่นเป็นโชคชะตาของมัน  เราคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว  จึงคิดจะขอร้องเจ้าสักเรื่องแม้ว่าการขอร้องของเราอาจจะดูไม่ค่อยเหมาะสมนักแต่ก็ขอรบกวน  ฝากฝังให้เจ้ารับมันไปด้วยจะได้หรือไม่”

       ขณะที่พูดน้ันเจ้าตัวน้อยคล้ายฟังรู้เรื่อง  มันมองเล้งปวยพลางทำตาปริบๆอย่างน่าสงสาร

     “เด็กน้อย  เราชอบมัน  เจ้ารีบรับปากสิ  รับมันไปด้วยนะ  นะ  นะ่”  อีกคนที่อยู่ในห้วงจิตวิญญาณรบเร้าเขาอย่างไม่ยอมหยุดเหมือนเด็กอยากได้ขนม

     “ได้ข้ารับปากเจ้า  ข้าจะดูแลมันให้ดี”  

      พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น  ล้วนมีแต่คนที่ดีอกดีใจกันแทบถ้วนหน้า

     “ให้ข้าขอตรวจดูเจ้าหน่อยเผื่อยังพอจะมีหนทางรักษาได้”เล้งปวยขยับเข้าไปหานางอสูร

       “น่าจะป่วยการเปล่าๆ  เพราะเราทั้งเจ็บหนักและเสียโลหิตจากการแท้งเจ้าตัวน้อยนั่นด้วย”

       เล้งปวยตรวจดูอยู่ครู่ใหญ่ๆ  มันพลันกล่าวว่า

        “เราจะให้โอสถด้านรักษาระดับ5 แก่เจ้าสัก 2 อย่างๆละเม็ดดูว่าจะพอช่วยเจ้าได้หรือไม่”  

…

/สงสารแม่ของเจ้าตัวเล็กนะ  นางน่าจะรอด