ราชันย์ลมปราณอนันต์

ตอนที่ 22: เกมของฝ่ายจักรพรรดินี

การล่มสลายขององค์ชายรอง เฟิงหลง ทำให้สมดุลอำนาจในราชสำนักเทียนหลงพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง บัดนี้ฝ่ายขององค์ชายสี่ เฟิงเยว่ ที่มีพระจักรพรรดินีและตระกูลเว่ยอันทรงอำนาจหนุนหลัง ได้กลายเป็๞ขั้วอำนาจที่ใหญ่ที่สุดเพียงหนึ่งเดียวอย่างไม่มีใครเทียบได้

เพื่อเป็๞การ "เฉลิมฉลอง" ที่ความสงบสุขกลับคืนสู่ราชวงศ์ พระจักรพรรดินีได้จัดงานเลี้ยงใหญ่ขึ้นในวังของพระนาง ในงานเลี้ยงนั้น พระนางได้ทรงประทานรางวัลและกล่าวชมเชยองค์หญิงเจ็ด เฟิงหลวน ต่อหน้าขุนนางทุกคนว่าเป็๞ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมและจงรักภักดีอย่างยิ่ง เป็๞ทั้งการยกย่องและเป็๞การเตือนไปในตัวว่าอย่าได้คิดทำอะไรเกินหน้าเกินตา

เมื่อก้างขวางคอชิ้นใหญ่ถูกกำจัดไปแล้ว เป้าหมายต่อไปของฝ่ายจักรพรรดินีก็คือการเก็บกวาดตัวแปรที่เหลือให้หมดสิ้น
ไม่กี่วันต่อมา ราชโองการฉบับใหม่ก็ถูกประกาศออกมาอีกครั้ง สร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคน
ราชโองการฉบับนี้คือ "ราชโองการสมรสพระราชทาน"!
ฉบับแรก คือการพระราชทานสมรสระหว่าง องค์หญิงเจ็ด เฟิงหลวน กับ 'ซ่างกวนอี้' บุตรชายของท่านแม่ทัพใหญ่ซ่างกวน ซึ่งเป็๞พันธมิตรคนสำคัญของตระกูลเว่ย เป็๞การผูกมัดทางการเมืองที่ชัดเจนเพื่อควบคุมองค์หญิงเจ็ดไม่ให้กลายเป็๞ภัยคุกคามได้ในอนาคต

ฉบับที่สอง...ซึ่งน่าประหลาดใจยิ่งกว่า คือการพระราชทานสมรสให้แก่ อ๋องสันติ เฟิงหวง!
"ด้วยเห็นว่าอ๋องสันติร่างกายอ่อนแอและต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในตำหนักเมฆาคล้อย จึงพระราชทาน 'เว่ยจื่อหลาน' คุณหนูสามจากตระกูลเว่ยสาขารอง ให้เป็๞พระชายา เพื่อคอยปรนนิบัติดูแลข้างกาย"
ข่าวนี้ทำให้ลุงจงที่นำข่าวมาแจ้งแทบจะล้มทั้งยืน "องค์ชาย! นี่มัน...นี่มันคือการส่งคนของตระกูลเว่ยมาควบคุมและจับตาดูท่านอย่างใกล้ชิดชัดๆ พ่ะย่ะค่ะ!"

ทว่าเฟิงหวงที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขายังคงรดน้ำต่อไปอย่างใจเย็น ก่อนจะวางบัวรดน้ำลงและยิ้มออกมาบางๆ
"ส่งหมากเข้ามาเดินในบ้านของข้างั้นรึ? ช่างกล้านัก" เขากล่าวกับตัวเอง "ดูเหมือนว่าในสายตาของพวกเขา ข้าคงจะเป็๞คนที่ไร้พิษสงถึงขนาดที่แค่ส่งผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งมาก็ควบคุมได้แล้วสินะ"
นี่ไม่ใช่ภัยคุกคาม...แต่มันคือโอกาส!

"ข้าปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว" เฟิงหวงหันมาพูดกับลุงจง "การปฏิเสธคือการสร้างความสงสัย...จงไปเตรียมการรับราชโองการเถิด"
หลังจากนั้น เขาก็ได้เรียกอาหยินเข้ามาพบเป็๞การส่วนตัว
"อาหยิน ข้า๻้๪๫๷า๹ข้อมูลทั้งหมดของผู้หญิงที่ชื่อ 'เว่ยจื่อหลาน' คนนี้ นางเป็๞ใคร นิสัยเป็๞อย่างไร มีความสามารถอะไร...ข้า๻้๪๫๷า๹รู้ทุกอย่าง"

ข้อมูลจากเครือข่ายเนตรทิพย์ถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว
เว่ยจื่อหลาน เป็๞เพียงบุตรสาวของขุนนางเล็กๆ ในตระกูลเว่ยสาขารอง ว่ากันว่านางเป็๞คนเงียบขรึม หน้าตาธรรมดา ไม่มีความสามารถด้านวรยุทธ์ และมักจะถูกมองข้ามจากคนในตระกูลเสมอ การถูกเลือกให้มาแต่งกับ "อ๋องพิการ" เช่นนี้ ในสายตาคนนอกจึงมองว่าเป็๞การส่งตัวไร้ค่ามาอยู่กับคนไร้ค่า

แต่เฟิงหวงกลับไม่คิดเช่นนั้น...ฝ่ายจักรพรรดินีที่รอบคอบจะส่งคนที่ "ไม่มีอะไรเลย" มาจริงๆ หรือ?
"สตรีที่ถูกมองข้าม...บางครั้งก็เป็๞คนที่อันตรายที่สุด" เขาพึมพำ
ราชโองการถูกประกาศออกมาอย่างเป็๞ทางการ เฟิงหวงคุกเข่ารับราชโองการด้วยท่าที "ซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ" ขณะที่ข่าวจากอีกฝั่งแจ้งมาว่าองค์หญิงเจ็ดได้ทูลขอเวลาในการ "เตรียมตัว" และอ้างเหตุผลต่างๆ นานาเพื่อเลื่อน งานแต่งของนางออกไปอย่างชาญฉลาด แสดงให้เห็นว่านางไม่ยอมถูกควบคุมง่ายๆ
เมื่อทุกอย่างจบลง เฟิงหวงได้เรียกเหลียงเข้ามาพบในห้องลับ

"เหลียง ข้ามีภารกิจใหม่ให้เ๯้า" ดวงตาของเขาทอประกายเย็นเยียบ "ข้าไม่๻้๪๫๷า๹ให้คนของเราเข้าใกล้จวนของตระกูลเว่ยสาขานั้นจนเกินไป แต่ข้า๻้๪๫๷า๹ให้เ๯้า...จับตาดู 'เว่ยจื่อหลาน' ผู้นี้ให้ดี"
"จับตาดูนางในเวลาที่ไม่มีใครมอง...ดูว่านางทำอะไร อ่านอะไร พบปะกับใครบ้าง...ข้า๻้๪๫๷า๹รู้ตัวตนที่แท้จริงของนาง ก่อนที่นางจะก้าวเท้าเข้ามาในตำหนักของข้า"

ศึกครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...แต่ครั้งนี้ สนามรบไม่ใช่ราชสำนักที่โอ่อ่า แต่เป็๞ตำหนักเมฆาคล้อยที่เงียบสงบของเขาเอง และศัตรูที่เขาต้องรับมือ ก็คือพระชายาในอนาคตของเขาเอง