ข้ามมิติมาเลี้ยงน้องพร้อมกับระบบสุ่มสุดกวน

          ยามโฉ่ว (01.00 น.) เฟิ่งเทียนเสี่ยวเฮย เสี่ยวหู่ และครอบครัวของเสี่ยวเฉินออกมาจากมิติปรากฏกายอยู่ที่หน้าบ้านหลังน้อย ในอ้อมกอดของเฟิ่งเทียนมีไข่อสูรปราณนภาที่มีน้ำหนักประมาณห้ากิโลกรัม เสี่ยวเฉิงกับครอบครัวแยกย้ายกันไปนอนในบ้านของพวกมัน เฟิ่งเทียนยืดเส้นยืดสายก่อนที่จะอุ้มไข่ใบใหญ่เข้าบ้านพร้อมกับเสี่ยวเฮยและเสี่ยวหู่ที่กระโดดขึ้นบนไหล่ตัวละข้างตามไปด้วย

        เฟิ่งเทียนนำไข่อสูรปราณนภามาวางไว้บนผ้าห่มผืนนุ่มแล้วจัดวางไว้ด้านในของเตียง จากนั้นเขาจึงเตรียมเสื้อผ้าเพื่อที่จะไปอาบน้ำ หลังจากที่ไม่ได้อาบน้ำมานานเกือบสองปีที่อยู่ในมิติเมื่อเฟิ่งเทียนเดินออกจากห้องนอน เสี่ยวเฮยพาเสี่ยวหู่ลูกสมุนของตนกระโดดขึ้นบนที่นอน  สักพักเสี่ยวเฮยก็กลายร่างเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในอาภรณ์สีดำนั่งอยู่ใกล้กับไข่อสูรปราณนภา เสี่ยวเฮยเอามือลูบบนเปลือกไข่พร้อมกับพูดเย้าแหย่กับมัน ซึ่งไข่อสูรปราณนภาก็เปล่งแสงสีรุ้งวูบวาบพร้อมกับสั่นไข่ทั้งใบตอบโต้กับเฮยหู่ ส่วนไป๋หู่นั้นถึงแม้ว่ามันเป็นสัตว์เทพแต่มันก็ยังด้อยกว่านายท่านเฮยหู่และไข่อสรูปราณนภา มันจึงหามุมนอนได้ที่ปลายเตียงแล้วหลับตานอนปิดการรับรู้ใด ๆ 

        “ไง ไข่น้อย ในที่สุดเจ้าก็เลือกเจ้าของของเจ้าได้สักที ข้าคงต้องขอบใจเจ้าสินะที่ทำให้ข้าสามารถกลับมาแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้”

        “วิ้ง  ๆ ”

        “หึ เจ้าอารมณ์ดีใหญ่เชียวนะ เอาหล่ะเจ้าก็อย่าไปดื้อกับนายท่านหล่ะรู้หรือไม่ เมื่อนายท่านแลกเปลี่ยนพลังปราณกับเจ้า เจ้าต้องให้ความร่วมมือผสานปราณให้เป็นหนึ่งเดียวกัน ปราณฟ้าดินของเจ้าจะช่วยเหลือนายท่านให้มีโอกาสในการเลื่อนระดับได้มากขึ้น อีกอย่างยามเจ้าอยู่คนเดียวเจ้าอย่าซุกซนกลิ้งไปมาไม่เช่นนั้นข้าจะนำหีบทองคำออกมาให้นายท่านใส่เจ้าไว้เช่นเดิม เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดใช่หรือไม่”

        “วู้! วิ้ง  ๆ ”

        “เอาหล่ะ เจ้าไม่ต้องมาเถียงข้า นายท่านใกล้จะอาบน้ำเสร็จแล้วเจ้าก็ทำตัวนิ่งเข้าไว้ ข้าก็จะนอนพักผ่อนเช่นกัน”

        เฮยหู่กลายร่างเป็นลูกแมวดำอีกครั้งประจวบกับเฟิ่งเทียนที่เดินเช็ดผมเข้ามาในห้อง เมื่อเขาแต่งตัวเสร็จจึงแวะมาดูเสี่ยวเฮยกับไข่ปราณอสูรอีกครั้ง เขาก็ได้แต่ยิ้มเพราะตอนนี้เขากำลังจะกลายเป็นแม่ไก่ที่ฟักไข่อสูรไปซะแล้ว ไม่รู้ว่าข้างในจะเป็นตัวอะไรกันแน่ หรือว่าจะให้เสี่ยวเป่าสแกนให้รู้กันไปเลย

        “เสี่ยวเป่า เจ้าลองสแกนไข่ปราณให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่ ว่าไข่อสูรตัวนี้ข้างในเป็นอะไร”

        [เปิดระบบสแกน…….ระบบไม่สามารถสแกนสิ่งที่อยู่ภายในไข่ได้ คล้ายจะถูกปิดบังไว้อย่างมิดชิดจากสิ่งที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้]

        “ขนาดระบบจากโลกอนาคตยังสแกนไม่ได้ มิน่าหล่ะทั้งสามภพต้องการมันมากขนาดที่เง็กเซียนยังต้องเอามาฝากไว้ในมิติของเสี่ยวเฮย จะว่าไปเสี่ยวเฮยนี่ก็ไม่ธรรมดาสินะรู้จักแม้กระทั่งเง็กเซียนแห่งสวรรค์ มิน่าหล่ะในมิติถึงมีแต่ของวิเศษทั้งนั้น เอาหล่ะเสี่ยวเป่าขอบใจเจ้ามากเจ้าพักผ่อนเถอะข้าก็จะงีบนอนสักสองสามชั่วยามเหมือนกัน”

        เฟิ่งเทียนปีนขึ้นเตียงนอนเอนตัวนอนใกล้กับเสี่ยวเฮย เฟิ่งเทียนอุ้มไข่ปราณอสูรเข้าสู่อ้อมกอดใช้มือลูบเปลือกส่งพลังปราณเข้าไปเข้าไปอย่างต่อเนื่อง มือของเขาลูบเปลือกไข่คล้ายจะกล่อมให้มันนอนหลับไปด้วยเวลาผ่านไปสักพักเฟิ่งเทียนก็หลับตานอนเข้าสู่นิทราโดยที่ในอ้อมแขนของเขายังมีไข่อสูรอยู่ด้วย

        “วิ้ง  ๆ ”

        ไข่อสูรปราณนภาส่องแสงสีรุ้งส่งพลังปราณฟ้าดินสีรุ้งเข้าครอบร่างของเฟิ่งเทียนที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง ไข่อสูรปราณนภาใบน้อยขยับตัวดุ๊กดิ๊กในอ้อมกอดคล้ายจะหามุมนอน เมื่อมันพอใจแล้วมันก็นอนนิ่งภายใต้อ้อมกอดของเจ้านายของมัน เสี่ยวเฮยลืมตาขึ้นมามองเจ้าไข่ใบน้อยที่ขยับดุ๊กดิ๊กจนมันนอนนิ่งเสี่ยวเฮยจึงหลับตาพักผ่อนบ้าง

        รุ่งเช้าเฟิ่งเทียนตื่นขึ้นมาด้วยความเต็มอิ่มคล้ายกับว่าความเหนื่อยล้าเมื่อคืนก่อนนอนนั้นหายเป็นปลิดทิ้ง เฟิ่งเทียนอารมณ์ดีเอ่ยทักทายไข่ใบน้อยในอ้อมกอดพร้อมกับจูบอรุณสวัสดิ์มันหนึ่งครั้ง เฟิ่งเทียนหันมามองเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหู่ที่ยังหลับไม่ยอมตื่นก็ไม่คิดจะปลุกพวกมัน เขาจึงนำไข่อสูรปราณนภาวางไว้บนผ้าห่มอีกครั้งก่อนที่จะออกจากห้องไปทำอาหารให้กับน้อง ๆ ของเขาที่เขาไม่ได้เจอหน้ามาสองปี เช้านี้เขาต้องทำอาหารอร่อย ๆ ให้น้องรอง น้องเล็กกินจนพุงกางอย่างแน่นอน

        เฟิ่งเทียนนำข้องใส่ปลาที่สานไว้พร้อมกับขุดไส้เดือนบริเวณริมลำธารหลังบ้าน จากนั้นจึงหยดน้ำทิพย์วารีสวรรค์ลงไปหนึ่งหยดในไส้เดือนสับ เฟิ่งเทียนนำเหยื่อลงไปใส่ในข้องแล้ววางไว้ริมน้ำ ไม่นานเกินรอฝูงปลาน้อยใหญ่ต่างยื้อแย่งกันว่ายกรูเข้าไปในข้อง เฟิ่งเทียนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดียกข้องใส่ปลาเทลงในถังไม้ได้หลายครั้ง ก่อนที่จะเข้าบ้าน เฟิ่งเทียนคัดปลาตัวเล็กโยนลงไปในลำธารเพื่อให้มันตัวโตกว่านี้ ก้นถังไม้ยังมีกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ติดมาสิบกว่าตัว

        กลับเข้าครัวเฟิ่งเทียนลงมือทำเมนูปลานึ่งซีอิ๊ว ไข่ตุ๋นกุ้งสูตรเนื้อเนียนนุ่ม ต้มจืดผักกาดขาวหมูสับ กินกับข้าวสวยร้อน ๆ จากนั้นเขาจึงเดินไปที่คอกวัวเพื่อรีดนมวัวของแม่วัวเสี่ยวหน่ายที่ตอนนี้ตั้งท้องอ่อนๆได้เดือนกว่าแล้ว เมื่อได้นมสดมาเฟิ่งเทียนจึงนำมาต้มกับใบเตยเพื่อดับกลิ่น จากนั้นจึงตักใส่แก้วไม้ไผ่เติมน้ำผึ้งหยกพฤกษาเพิ่มความหวานเล็กน้อย ส่วนนมที่เหลือในหม้อเฟิ่งเทียนแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งนำเก็บไว้ในมิติเพื่อยืดอายุไม่ให้มันบูด อีกส่วนเฟิ่งเที่ยนนำมาต้มเคี่ยวกับน้ำตาลทราย เฟิ่งเทียนใช้เวลาเคี่ยวนมไปเรื่อย ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้นมไหม้ก้นกระทะจนนมระเหยเริ่มงวดเหนียวหนืดได้ที่เฟิ่งเทียนก็ได้นมข้นหวานมาหนึ่งถ้วยใหญ่จากนั้นก็นำเก็บเข้ามิติ

        เด็ก ๆ ตื่นกันแล้วต่างก็แยกย้ายกันทำหน้าที่ของตนก่อนที่จะกลับมาช่วยกันให้อาหารเจ้าเทา เสี่ยวหนิว เสี่ยวหน่าย และบรรดาแม่ไก่กับลูกไก่ เมื่อทำหน้าที่ของตนเองเสร็จเด็กแฝดทั้งสองก็พากันไปล้างมือก่อนที่จะเดินตามกลิ่นหอมหวานที่พวกเขาไม่รู้จักเข้าไปหาพี่ชายในห้องครัว

        “อรุณสวัสดิ์ขอรับพี่ใหญ่X2”

        “พี่ใหญ่ทำอะไรกินขอรับ กลิ่นหอมลอยออกไปถึงคอกเจ้าเทาเลยขอรับ” เฟิ่งหลง

        “อรุณสวัสดิ์น้องรอง น้องเล็ก ไหนทั้งสองคนมาให้พี่ใหญ่กอดหน่อยซิไม่เจอกันคืนเดียวพี่ใหญ่คิดถึงพวกเจ้ามากเลย”

        “ฮิ ฮิ สงสัยพี่ใหญ่ต้องนอนไม่หลับเพราะคิดถึงพวกข้าแน่ ๆ เลยใช่ไหมขอรับ” เฟิ่งจิน

        “ใช่แล้วหล่ะน้องเล็ก ดูสิพี่ใหญ่คิดถึงพวกเจ้าขนาดไหน เช้านี้พี่ใหญ่ทำแต่ของอร่อยให้พวกเจ้ากินไม่รู้ว่าพุงน้อย ๆ ของพวกเจ้าจะรับไหวหรือไม่”

        “ของอร่อยพวกเราสู้ตายขอรับพี่ใหญ่”

        “จ้า พี่ใหญ่เชื่อพวกเจ้า เอาหล่ะเรามาช่วยกันถือออกไป ถ้ากินอิ่มแล้วพวกเราขึ้นไปดูสวนผลไม้บนภูเขากัน”

        “ขอรับพี่ใหญ่!X2”

        ในระหว่างที่สามคนพี่น้องบ้านหวังกำลังอิ่มอร่อยกับมื้อเช้า เสี่ยวเฮยก็พาเสี่ยวหู่ออกมาจากห้องนอน เมื่อเด็ก ๆ เห็นลูกแมวตัวสีขาวมีลวดลายสีดำพาดผ่านไปตามลำตัวป้อมสั้นของมัน ทั้งเฟิ่งหลง เฟิ่งจินก็ถึงกับตื่นเต้นที่ได้เห็นลูกแมวอีกตัวภายในบ้าน

        “แง๊ววววว!”

        “เมี๊ยววว!”

        “พี่ใหญ่ขอรับมีลูกแมวอยู่ในบ้านเราอีกตัวขอรับ”

        “หรือว่าเสี่ยวเฮยจะพาเพื่อนมันมาเที่ยวบ้านเราขอรับ”

        “ฮ่า ฮ่า น้องรอง น้องเล็ก นี่คือเสี่ยวหู่มันเป็นลูกสมุนของเสี่ยวเฮย ต่อจากนี้ไปมันจะเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านเรา พี่ใหญ่ฝากน้อง ๆ ช่วยดูแลมันอีกตัวด้วยหล่ะ”

        “โอ้โห! บ้านเรามีสัตว์เลี้ยงหลายตัวเลยพี่ใหญ่ พวกข้าจะช่วยพี่ใหญ่ดูแลพวกมันเองขอรับ”

        “เด็กดี อย่างนี้ตอนบ่ายพี่ใหญ่จะให้รางวัลกับพวกเจ้ารับรองต้องสนุกและอร่อยถูกใจอย่างแน่นอน”

        “เย้ ๆ ”

        “เสี่ยวเฮย เสี่ยวหู่ ข้าย่างปลาให้พวกเจ้าแล้ว พวกเจ้ารอสักครู่เดี๋ยวข้าจะจัดใส่จานมาให้”

        “แง๊ววววว!”

        “เมี๊ยววว!”

        เมื่ออิ่มอร่อยกับมื้ออาหารเช้า เฟิ่งเทียนพาน้อง ๆ กับเหล่าคนงานที่ถูกจัดสรรให้มาดูแลสวนผลไม้ก็พากันขึ้นมารดน้ำ ต้นโกโก้ที่ถูกรดด้วยน้ำทิพย์วารีสวรรค์ลำต้นเริ่มสูงขึ้นหลายเมตรจากที่ปลูกได้ไม่กี่วัน จนคนงานของไร่ไม่แปลกใจกับความแปลกประหลาดนี้แล้ว เพราะสิ่งประหลาดอัศจรรย์ใจทั้งหลายได้ไปรวมอยู่กับนายท่านผู้เก่งกาจของพวกเขาแล้ว ไม่ใช่เพียงนายท่านผู้เก่งกาจเท่านั้น เหล่าคนงานต่างพากันชี้ชวนมองดูบรรดาสัตว์อสูรสี่ขาทั้งหลายต่างสวมสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่สะท้อนสายตากันทุกตัว แม้แต่ลูกแมวตัวใหม่ที่เดินตามเจ้าเสี่ยวเฮยต้อย ๆ ก็ยังมีสร้อยคอทองคำเส้นเล็กแขวนกับเขาด้วย มีเพียงเสี่ยวเฮยตัวเดียวนี่แหละที่ไม่ใส่สร้อยคอ สงสัยมันจะเก็บเอาไว้ในมิติของมัน

        ยามบ่ายท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุของฤดูร้อน เฟิ่งเทียนพาเด็ก ๆ ทั้งสี่คนรวมถึงจางหู่และจางซื่อมาทำกิจกรรมแสนสนุก โดยเริ่มจากเฟิ่งเทียนแอบใช้ลูกแก้วเหมันต์สร้างน้ำแข็งในอ่างไม้ แล้วทุบน้ำแข็งให้เป็นก้อนเล็กก้อนน้อย จากนั้นจึงนำอ่างไม้ที่มีน้ำแข็งออกมาโรยด้วยเกลืออีกสามกำมืออย่างไม่เสียดายเพราะในมิติยังมีเกลืออีกเยอะ เฟิ่งเทียนนำนมสดที่เก็บไว้ในมิติมาใส่กะละมังเหล็กขนาดกลางแล้วนำมาวางบนถังน้ำแข็งที่เตรียมไว้ แล้วนำเฉ่าเหม่ยสดมาขยี้กับน้ำนมเพื่อเพิ่มรสชาติและสีสัน เฟิ่งเทียนสาธิตวิธีกวนน้ำนมในกะละมังเหล็กจากนั้นจึงให้เด็ก ๆ ช่วยกันใช้ไม้ไผ่กวนน้ำนมให้แข็งตัวจับกัน เด็ก ๆ ตื่นเต้นสนุกสนานเป็นอย่างมาก เมื่อเนื้อไอศกรีมจับตัวกันดีแล้ว เฟิ่งเทียนจึงใช้ช้อนตักเนื้อไอศกรีมนมสดเฉาเหม่ยใส่ถ้วยใบเล็กให้เด็ก ๆ คนละสามลูกจากนั้นจึงนำนมข้นที่เก็บไว้มาราดลงไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความหวานมัน เมื่อเด็ก ๆ ทั้งหลายรวมถึงเฟิ่งเทียนตักไอศกรีมเข้าในปาก ความเย็น ความหอมหวานอร่อยของเนื้อไอศกรีมก็ทำเอาเด็ก ๆ กินอย่างเอร็ดอร่อย เด็ก ๆ พากันส่งเสียงอู้ อ้า กับความเย็นและรสชาติอร่อยที่อยู่ในปาก

        “งื้อ! พี่ใหญ่ ขนมนี่มันเย็นมากเลยขอรับ”

        “ใช่ขอรับ มันทั้งเย็น ทั้งหวาน ทั้งอร่อย เนื้อของมันดูคล้ายกับหิมะเลยขอรับ”

        “อืม ขนมชนิดนี้เรียกว่าไอศกรีมนมสดเฉาเหม่ย ขั้นตอนการทำอาจจะยุ่งยากเล็กน้อยแต่ก็อร่อยถูกใจพวกเจ้าทั้งหลายใช่ไหมหล่ะ ขนมชนิดนี้เหมาะกับฤดูร้อนแบบนี้ แต่มันก็มีข้อจำกัดอยู่เหมือนกันว่าหากกินมากเกินไปก็จะทำให้กระเพาะของพวกเจ้าเย็นจนไม่สบายเอาได้ ดังนั้นขนมชนิดนี้นาน ๆ ที่พี่ใหญ่ถึงจะทำให้กิน หากพวกเจ้าอยากกินอีกเมื่อไหร่พี่ใหญ่จะทำให้กินแต่ก็ต้องดูก่อนว่าพวกเจ้าจะเป็นเด็กดีหรือไม่ ถ้าเป็นเด็กดีพี่ใหญ่จะทำให้กินอีกแน่นอน”

        "พวกข้าจะเป็นเด็กดีช่วยพี่ใหญ่ทำงานขอรับ"

        “ใช่ ๆ พวกเราจะตั้งใจศึกษาตำราด้วยขอรับ”

        “ดีมาก หากพวกน้อง ๆ เป็นเด็กดี ขยันขันแข็ง ตั้งใจศึกษาตำรา พี่ใหญ่สัญญาว่าจะทำอาหารกับขนมอร่อย ๆ ให้พวกเจ้าได้กินอย่างแน่นอน”

        “เย้ ๆ พี่ใหญ่ดูพวกเสี่ยวเฮย เสี่ยวหู่สิขอรับ ทำไมพวกมันเลียไอศกรีมเฉาเหม่ยแล้วพวกมันต้องทำตาโต พองขนตัวสั่นระริกแบบนั้นหล่ะขอรับ”

        “ฮ่า ฮ่า สงสัยพวกมันจะเย็นจนเข้าเส้นประสาทหละมั้ง เอาหล่ะในเมื่อทุกคนกินเสร็จแล้วก็ไปดื่มน้ำล้างปาก แล้วเดี๋ยวยามเว่ยเราจะได้ไปศึกษาตำรากัน”

        “ขอรับพี่ใหญ่”

        “ขอรับนายท่าน”

        ในขณะที่เฟิ่งเทียนกับเด็ก ๆ กำลังศึกษาตำราในห้องนั่งเล่นอยู่นั้นไข่อสูรปราณนภาก็เริ่มเปล่งแสงสีรุ้ง มันค่อย ๆ ขยับตัวกลมรีของมันเคลื่อนตัวออกมาจากกองผ้าห่มตะแคงตัวกลิ้งออกมาที่ริมเตียง จากนั้นมันจึงลอยตัวอย่างช้า ๆ แตะลงพื้นแล้วมันก็กลิ้งตัวไปที่ประตูห้องของเฟิ่งเทียน มันใช้พลังแง้มประตูส่องดูนายท่านที่กำลังสอนตำราให้กับเด็ก ๆ ทั้งสี่คน ไข่ใบน้อยเปล่งแสงสีรุ้งดิ้นดุ๊กดิ๊กคล้ายจะอ่านออกเสียงตามเด็ก ๆ ที่กำลังอ่านตำราให้กับนายท่านฟัง เมื่อมันเบื่อมันก็กลิ้งตัวบ้างลอยตัวบ้างไปรอบ ๆ ห้องนอน บางครั้งมันก็ลอยตัวไปอยู่บนโต๊ะริมหน้าต่างห้องส่งจิตสัมผัสไปสำรวจสิ่งแวดล้อมทั่ว ๆ ไร่แห่งนี้ เมื่อเช้าที่นายท่านทำอาหารแสนอร่อยรสชาติหอมฟุ้งตลบเต็มบ้าน มันที่ตื่นขึ้นมาก็เกิดความหิวทั้งที่ตั้งแต่มันถือกำเนิดจากปราณฟ้าดิิน มันไม่เคยรู้สึกหิวใด ๆ เลย แต่เมื่อมันได้ทำสัญญารับนายท่านเป็นเจ้านายของตนและทำการแลกเปลี่ยนปราณ

        ไข่อสูรปราณนภากลับพบว่ามันมีความรู้สึกนึกคิด รู้สึกหิว รู้สึกสนุกที่ได้เห็นสิ่งแปลกใหม่ บางครั้งมันก็รู้สึกเสียใจที่มันยังไม่ฟักออกจากไข่ใบนี้สักที ถ้ามันออกไปได้มันจะขอนายท่านทำอาหารกับขนมอร่อย ๆ ให้มันทำดังเช่นมนุษย์ตัวน้อยเหล่านั้น  แม้แต่ท่านเฮยหู่ กับไป๋หู่ก็ได้กินกับพวกเขาด้วย มันอิจฉามาก ๆ เลย  ไข่อสูรปราณนภาได้แต่คร่ำครวญในใจด้วยความเศร้าสร้อย

        "วี๊ ๆ วิ้ง  ๆ ทำอย่างไรดี ข้าอยากจะฟักออกจากไข่ใบนี้จะแย่อยู่แล้ว!”

****************************