“เอ่อ...ขอโทษนะคะมีใครพอจะเคยเล่นเกมนี้มาก่อนไหมคะ คือฉันไม่รู้จักเกมนี้เลย...”
ผ่านไปครู่หนึ่งหญิงสาวร่างเล็กในชุดยูนิฟอร์มสไตล์อนิเมะญี่ปุ่นดูน่ารักก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเหนือศีรษะของเธอคือหมายเลขสีแดงฉาน4568
เอ๊ะ!ยัยเด็กนี่... หนึ่งในลูกสมุนของฉันนี่นา’ ฉันแอบคิดในใจ ดูท่าทางเปิดตัวแสนซื่อแบบนั้นคงกะจะเนียนเป็ชาวเมืองละสิการแสดงใช้ได้เลยแฮะ
“เกมนี้คล้ายๆกับเกมหมาป่า (Werewolf) ที่นิยมเล่นกันทั่วโลกนั่นแหละครับ”
ชายหนุ่มผิวขาวร่างสูงใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอธิบายขึ้นเสียงของเขาฟังกังวานและเข้าใจง่าย คาดว่าระบบน่าจะช่วยปรับเสียงและแปลภาษาให้โดยอัตโนมัติ
“เกมจะแบ่งเป็ฝ่ายคนดีกับฝ่ายคนร้ายฝ่ายคนดีต้องหาตัวปีศาจให้เจอและโหวตฆ่าให้หมด ส่วนฝ่ายร้ายต้องฆ่าฝ่ายคนดีให้เหลือจำนวนเท่ากับหรือน้อยกว่าฝ่ายตัวเองแต่จุดเด่นของเกมนี้คือคนตายยังเล่นต่อและพูดคุยกับผู้เล่นที่รอดชีวิตคนอื่น ๆ ได้ตามปกติและยังมีสิทธิ์โหวตเหลืออยู่คนละหนึ่งครั้ง แต่จะใช้ได้เพียงหนึ่งครั้งต่อเกมเท่านั้นนอกจากนี้ยังมีบทบาทอย่าง ‘คนเมา’ หรือ ‘คนโดนวางยา’ที่ระบบจะให้ข้อมูลปลอม โดยที่เ้าตัวไม่มีทางรู้ตัวด้วย”
พอเริ่มมีคนอธิบายกติกาเปิดเผยบรรยากาศก็เริ่มคึกคักขึ้น ผู้เล่นคนอื่น ๆ เริ่มกล้าออกความคิดเห็น
“ถ้าอย่างนั้นเช้าวันนี้ยังไม่มีใครตาย เรายังไม่ต้องโหวตใครออกดีไหม?” ผู้เล่นคนหนึ่งเสนอ
“คุณดูแปลกๆ นะ อยู่ฝ่ายร้ายหรือเปล่า? ทำไมถึงไมยากให้โหวตั้แ่เช้าวันแรก”ผู้เล่นด้านข้างเขาแย้งขึ้นมาทันที
“ก็พวกเรายังไม่มีข้อมูลอะไรเลยนี่นาจะรู้ได้ไงว่าใครเป็ฝ่ายไหน”
“ก็จริงอย่างที่คุณพูดนะคะ...ถ้าไม่มีใครเริ่มเปิดเผยข้อมูลเลยเราก็เดาไม่ถูกอืม... คือว่า ฉันมาคิด ๆ ดูแล้วถ้าพวกเราเรียกกันเป็ตัวเลขมันดูไม่ค่อยให้เกียรติกันเท่าไหร่แถมยังชวนสับสนอีกด้วย ฉันว่าเรามาแนะนำชื่อเล่นกันดีไหมคะ ฉันชื่อ...”
ปิ๊บๆ!
ระหว่างที่หญิงสาวฝั่งตรงข้ามกำลังจะเอ่ยชื่อตัวเองเสียงสัญญาณเตือนจากระบบก็ขัดจังหวะขึ้นมาทันควัน
‘ระบบขอจำกัดสิทธิ์ห้ามผู้เล่นทุกคนเปิดเผยชื่อจริงหรือข้อมูลระบุตัวตนในโลกความจริง โดยให้ใช้การเรียกเป็หมายเลขยูสเซอร์แทนทั้งนี้เพื่อความปลอดภัยของข้อมูลส่วนบุคคล และเพื่ออรรถรสสูงสุดในการเล่นเกมครับ’
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะไม่เห็นจำเป็ต้องรู้จักชื่อกันเลย ยังไงที่นี่ก็เป็แค่โลกเสมือนจริง จบเกมไปก็แยกย้ายเจอหน้ากันก็แทบจะจำกันไม่ได้ ดูบางคนแต่งตัวสิหลุดโลกกันสุด ๆ”
ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นพลางจิกกัดพวกที่แต่งตัวคอสเพลย์ ซึ่งผู้เล่นส่วนใหญ่ก็เริ่มพยักหน้าเห็นด้วยบางคนเริ่มหันไปกระซิบกระซาบคุยกับคนข้างๆ แทน ส่วนเหล่านักคอสเพลย์ก็ได้แต่มองตาขวางใส่ชายหนุ่มคนนั้น
“ฉันเห็นด้วยเื่เรียกหมายเลขยูสเซอร์นะ...แต่ฉันไม่เห็นด้วยที่จะปล่อยผ่านไม่โหวตในเช้าวันนี้!”
หญิงสาวในชุดเดรสยาวหรูหราแบบชนชั้นสูงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจเหนือหัวเธอคือหมายเลข 4032
“ที่จริงฉันเป็สัปเหร่อ(Undertaker) ถ้าเช้านี้เราโหวตใครออกไป ตอนกลางคืนระบบจะแจ้งฉันทันทีว่าคนคนนั้นมีบทบาทอะไรข้อมูลนี้จะช่วยยืนยันฝ่ายได้ง่ายขึ้นมาก!”
‘ชิบหายล่ะ...สัปเหร่องั้นเหรอ!’บทบาทนี้อันตรายเกินไปสำหรับฝ่ายร้ายอย่างพวกเรา ทางที่ดีควรกำจัดเธอผ่านการโหวตก่อนจะดีกว่าฉันเริ่มก้มหน้าก้มตาครุ่นคิด
“แล้วพวกเราจะเชื่อคุณได้ยังไง? คุณอาจจะเป็พวกฝ่ายร้ายมาเนียน หรือไม่ก็อาจจะเป็ ‘คนเมา’ ที่ระบบแจกข้อมูลหลอกก็ได้นะ!”
ชายหนุ่มที่ยืนถัดจากฉันไปสามคนะโสวนขึ้นมาทันที...อ๊ะ! นั่นมันยูสเซอร์ 4187ลูกสมุนอีกคนของฉันนี่นาหมอนี่เปิดฉากปั่นหัวฝั่งคนดีได้ดีมาก!
“นั่นสิเกมนี้มีทั้งคนเมาทั้งคนโดนวางยา ข้อมูลวันแรกเชื่อถือไม่ได้หรอก” ผู้เล่นคนอื่นเริ่มลังเลตาม
“ถ้าอย่างนั้นผมขอเปิดเผยข้อมูลเลยแล้วกัน!”
ชายหนุ่มที่ยืนข้างๆ ฉันก้าวออกมาข้างหน้าพลางประกาศกร้าว “ผมเป็ สาวซักผ้า (Washerwoman)ในคืนแรกระบบแจ้งข้อมูลผมว่าระหว่างยูสเซอร์ 4269 กับ 4359 มีหนึ่งคนที่เป็ชาวเมืองแน่นอน!”
“คุณมั่นใจข้อมูลนี้จริงๆ ใช่ไหม เพราะคืนแรกเราไม่รู้เลยว่าใครคือคนเมา ใครคือคนที่ถูกวางยา” ฉันเริ่มพูดเสริมทัพเพื่อปั่นกระแสความระแวง
“ผมมั่นใจในระดับหนึ่งเพื่อเป็การพิสูจน์ คุณลองถามพวกเขาดูก็ได้” ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวทั้งสองคน
“ใช่!ฉันเป็ชาวเมือง บทบาทที่ได้รับคือ นายกเทศมนตรี!” ยูสเซอร์4359 รีบขานรับ “ทุกคนต้องเชื่อฉันนะ ช่วยโหวตคนอื่นเถอะ อย่ามาโหวตฉันถ้าฝั่งคนดีขาดฉันไปเกมจะยากขึ้นมาก”
“เฮ้ย!อย่ามาเนียน ยัยนั่นโกหก! ฉันต่างหากที่เป็นายกฯ!” ยูสเซอร์ 4269 ะโแย้งขึ้นมาทันที
“แล้วเธอพิสูจน์ตัวเองได้ไหมล่ะ”
“ถ้าคนที่รับบทบาทแม่หมอเช็คที่ฉันก็ถือว่าพิสูจน์ได้”
“ในเช้าวันแรกใครกันจะยอมบอกว่าตัวเองเป็แม่หมอ บอกไปก็โดนเล็งเป้าเปล่า ๆ”
ลานกว้างเริ่มระงับความวุ่นวายไว้ไม่อยู่ฝั่งชาวเมืองเริ่มแตกแยกและเถียงกันนัวเนียว่าใครพูดจริงใครพูดเท็จ
ติ๊ง!‘เหลือเวลาอีก 1 นาทีจะเข้าสู่เวลากลางคืน หากยังไม่มีการเสนอชื่อปะาชีวิตอย่างเป็ทางการในเช้าวันแรกระบบจะทำการข้ามขั้นตอนการโหวตของวันนี้ทันที’
“นี่!รีบเสนอชื่อโหวตใครสักคนเถอะน่า เกิดคืนนี้ฉันโดนปีศาจฆ่าตายขึ้นมา ความสามารถสัปเหร่อของฉันจะเสียเปล่าข้ามวันเลยนะ!”หญิงสาวชุดชนชั้นสูงพยายามเร่งเร้า
ทว่าผู้เล่นรอบวงต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความสับสนและระแวงขีดสุดจนไม่มีใครกล้าออกตัวเป็คนเสนอชื่อใครอย่างเป็ทางการ
“ฉันขอเสนอหมายเลข4359เพราะเธอเนียนมาแย่งบทบาทของฉัน” 4269 รีบกล่าวขึ้น
“ทุกคนอย่าโหวตนะฉันเป็นายกฯ จริง ๆ ถ้าฉันตายไป บทบาทฉันจะทำให้ตอนท้ายฝ่ายดีเสียเปรียบสุด ๆ” 4359 เริ่มแย้งขึ้นอย่างร้อนรน
“4269 แย่งบทของฉันไปจริง ๆ...” 4359 เริ่มพูดเสียงสั่น หยาดน้ำตาเริ่มไหลพรากออกมานองหน้ายิ่งทำให้ผู้เล่นคนอื่น ๆ เริ่มใจอ่อนและปักใจเชื่อฝั่งเธอแทน
‘หึ...นี่มันการละครชั้นดีเลยนี่นา’ฉันคิดในใจพลางดูฉากเด็ดตรงหน้าอย่างนึกสนุก
ติ๊ง!‘ระบบทำการปิดโหวต... อยู่ระหว่างการคำนวณคะแนนเสียง...’
‘ยูสเซอร์4269ได้รับ 17 คะแนนโหวต’
‘ยูสเซอร์4359ได้รับ 3 คะแนนโหวต’
‘ยูสเซอร์4611ได้รับ 1 คะแนนโหวต’
“ผมขอประกาศ...ผมเป็มือปืน (Gunslinger) ขอสังหารหมายเลข 4032ครับ!” ยูสเซอร์ 4611 ประกาศขึ้นเสียงดังลั่น
“อะไรนะ!บ้าไปแล้วเหรอ ทุกคน... มือปืนเป็ฝั่งร้ายแน่นอน!”
“ผมขออธิบายเหตุผลสั้นๆ”ชายหนุ่มผู้ถือสิทธิ์มือปืนเอ่ยเรียบ ๆ “ผมคิดว่าการที่ผู้เล่นอยู่ ๆ ก็ประกาศบทบาทของตัวเองออกมาเป็คนแรกๆ แสดงว่าเขาอาจจะเป็ปีศาจที่รู้ว่าบทบาทสัปเหร่อไม่ได้ถูกกำหนดเข้ามาในเกมนี้ ถ้าเรากำจัดปีศาจออกไปได้เกมก็อาจจะจบลงอย่างรวดเร็ว หรือไม่ก็มีลูกสมุนที่สืบทอดต่อได้แต่ถึงอย่างไรก็ช่วยลดฝ่ายร้ายลงไปได้”
ตอนนี้ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเขาอยู่ฝ่ายเดียวกับฉันแน่นอนฉันแอบสบตาและพยักหน้าให้เขาอย่างเบา ๆ ในมุมมืด
‘เนื่องจากยูสเซอร์4611ได้ประกาศเปิดใช้สกิลมือปืน เลือกสังหารยูสเซอร์ 4032...ระบบขอสรุปผลปะาชีวิตในเช้าวันนี้...’
‘มีผู้เล่นถูกกำจัดออกจากเกมทั้งหมด2คน ได้แก่ ยูสเซอร์ 4032 และ ยูสเซอร์ 4056ปัจจุบันเหลือผู้รอดชีวิตทั้งหมด 18 คน...นอกเหนือจากนี้จะทำการสลับตำแหน่งที่นั่งบ้านพักของยูสเซอร์ตามกลไกเกมขณะนี้ระบบกำลังนำทุกท่านเข้าสู่่ค่ำคืนถัดไป’
สิ้นเสียงไร้อารมณ์ของระบบยังไม่ทันที่ผู้เล่นจะหายสงสัยว่าทำไมผู้ที่มีคะแนนโหวตสูงสุดอย่าง 4359 ถึงไม่ถูกโหวตออก แต่กลายสภาพเป็ยูสเซอร์ 4056ลึกลับคนนั้นที่ต้องรับเคราะห์และตายแทนไปหน้าตาเฉย...
แสงสว่างสีขาววาบก็พุ่งขึ้นมาจากวงกลมเรืองแสงใต้เท้าร่างของผู้เล่นรอบวงค่อย ๆ เลือนหายวับไปทีละคน...
รวมถึงตัวฉันด้วยที่กำลังจะถูกส่งกลับเข้ากระท่อมไม้เพื่อเริ่ม ‘ล่า’ ในฐานะปีศาจเป็คืนแรก!