ในวินาทีที่ฤาษีเกตุตัดสินใจทุ่มสุดตัวเพื่อปลุกกองทัพอมตะของมัน ทั้งโถงถ้ำก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับจะถล่มทลายลงมา!
หินงอกหินย้อยบนเพดานถ้ำเริ่มปริแตกและร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน พื้นดินสั่นไหวจนยากที่จะยืนหยัดอยู่ได้ แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด คือการเปลี่ยนแปลงของ "บ่อโลหิต" ที่อยู่ใจกลางโถง
ของเหลวสีดำข้นที่เคยเดือดปุดๆ บัดนี้กลับปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟใต้น้ำ! มันระเบิดออกเป็นน้ำพุแห่งความชั่วร้าย ส่งไอพลังงานสีดำแดงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณ!
ฤาษีเกตุยืนอยู่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างกายของมันส่องสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีแดงก่ำ มันกำลังทำหน้าที่เป็นสื่อกลางเป็นตัวนำเพื่อดึงเอาพลังงานดิบจากบ่อโลหิตแล้วส่งผ่านไปยังร่างไร้วิญญาณของเหล่าชาวบ้านที่นอนเรียงรายอยู่รอบๆ!
"จงตื่นขึ้น...จงตื่นขึ้นมา...เหล่าทหารหาญของข้า!" มันคำรามลั่นเสียงของมันก้องกังวานและบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ "จงลุกขึ้นมา...แล้วจงทำลายทุกชีวิตที่ขวางหน้า!"
และแล้ว...ร่างของเหล่าผีดิบก็เริ่มกระตุก!
พวกมันค่อยๆ พยุงร่างที่แข็งทื่อของตนเองลุกขึ้นยืน การเคลื่อนไหวของพวกมันยังคงงุ่มง่ามและผิดธรรมชาติ
ดวงตาที่เคยกลวงโบ๋ บัดนี้กลับลุกโชนขึ้นพร้อมกันด้วยแสงสีแดงอันอำมหิต! พวกมันทั้งหมดหันมามองยังสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงยืนหยัดอยู่...ลุงมี!
"หนอย...ไอ้เฒ่าวิปริต!" ลุงมีสบถออกมา แกตระหนักได้ในทันทีว่า การจะฝ่ากองทัพผีดิบที่กำลังจะตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์นี้เข้าไปเพื่อสังหารฤาษีเกตุนั้น
เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!
เขาไม่สามารถสู้กับกองทัพได้ เขาต้องหยุด "ผู้สร้าง" กองทัพ!
แต่เขาจะหยุดได้อย่างไร ในเมื่อจอมอาคมเฒ่าตนนั้นก็ยืนอยู่หลังกำแพงเนื้อหนังของเหล่าผีดิบ!
วินาทีนั้น...ประสบการณ์ที่สั่งสมมาโชกโชนของจิ้งจอกเฒ่าก็ทำงาน แกมองข้ามปัญหาเบื้องหน้าแล้วมองไปยัง "ต้นตอ" ของปัญหาทั้งหมด
ไม่ใช่ฤาษีเกตุแต่คือ "บ่อโลหิต" นั่นเอง!
ตราบใดที่บ่อโลหิตยังคงส่งพลังงานให้ ฤาษีเกตุและกองทัพของมันก็จะไม่มีวันหยุด!
เมื่อคิดได้ดังนั้นลุงมีก็ไม่รอช้า! แกต้องหยุดยั้งพิธีกรรมนี้ให้ได้ ก่อนที่ผีดิบทุกตนจะตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์!
แกล้วงเข้าไปในย่ามอีกครั้ง แต่ครั้งนีสิ่งที่แกหยิบออกมาไม่ใช่เครื่องรางที่ดูตลกขบขันแต่เป็นวัตถุอาคมที่ทรงพลังอย่างแท้จริง!
มันคือถุงหนังใบเล็กๆ ที่บรรจุไว้ด้วย "เกลือมนตรา" ที่ผ่านการปลุกเสกมาเจ็ดวัด และ "ผงเงินบริสุทธิ์" ที่ได้มาจากการหลอมดาบโบราณ!
ลุงมีไม่ได้วิ่งเข้าใส่ฝูงผีดิบแต่กลับเริ่มวิ่งวนไปรอบๆ โถงถ้ำ พลางสวดมนต์บทหนึ่งที่เก่าแก่และทรงพลัง
มันคือมนต์ "ชำระปฐพี" เป็นอาคมสายขาวที่ใช้ในการขับไล่และลบล้างมนต์ดำคุณไสยโดยเฉพาะ!
แกโปรยเกลือมนตราและผงเงินบริสุทธิ์นั้นไปทั่วพื้นถ้ำ! มันเกิดเป็นม่านหมอกสีทองอร่ามที่เรืองรองและศักดิ์สิทธิ์ ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปทั่วทั้งบริเวณ!
เหล่าผีดิบที่เพิ่งจะเริ่มขยับตัวได้ เมื่อย่างเท้าเข้ามาสัมผัสกับม่านหมอกสีทองนั้น ก็พลันส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา! ผิวหนังที่เน่าเปื่อยของพวกมันเกิดเป็นควันสีดำฉุย ราวกับถูกกรดกัดกร่อน! การเคลื่อนไหวของพวกมันช้าลงอย่างเห็นได้ชัด!
มนต์ชำระปฐพีของลุงมีได้สร้างเป็น "เขตอาคมศักดิ์สิทธิ์" ที่คอยกัดกร่อนและหน่วงเหนี่ยวกองทัพผีดิบเอาไว้! ซื้อเวลาอันแสนล้ำค่าให้แก่แก!
ฤาษีเกตุเมื่อเห็นว่าพิธีกรรมของตนกำลังถูกขัดขวาง มันก็คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว! มันเบนกระแสพลังส่วนหนึ่งจากบ่อโลหิต ส่งมาเป็นคลื่นกระแทกหมายจะทำลายอาคมของลุงมี!
ช่วงเวลานี้มันได้กลายเป็นการต่อสู้กันระหว่างพิธีกรรมของจอมอาคมทั้งสอง!
คลื่นพลังสีดำแดงอันชั่วร้าย พุ่งเข้าปะทะกับม่านหมอกสีทองอันศักดิ์สิทธิ์!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เกิดเสียงระเบิดของพลังงานที่มองไม่เห็นดังขึ้นต่อเนื่อง! ทั้งโถงถ้ำสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม!
ลุงมีต้องยืนหยัดต้านทานแรงกระแทกนั้นอย่างสุดความสามารถ! เหงื่อเม็ดโตไหลท่วมใบหน้า ร่างกายของแกเริ่มสั่นเทา
พลังของฤาษีเกตุที่ได้รับการเสริมจากบ่อโลหิตนั้น มันแข็งแกร่งเกินไป! อาคมชำระปฐพีของแก กำลังจะต้านทานไม่ไหวแล้ว!
แกต้องการพลังที่มากกว่านี้ พลังที่บริสุทธิ์และยิ่งใหญ่กว่านี้ เพื่อที่จะพลิกสถานการณ์!
แล้วสายตาของแกก็พลันเหลือบไปเห็น ร่างของคำอินทร์ที่นอนหมดสติอยู่ไม่ไกล
แกมองเห็นแสงสีทองจางๆ ที่ยังคงส่องประกายออกมาจากร่างของเด็กหนุ่ม แสงแห่งแก่นอาคมแผ่นดิน แสงแห่งพลังชีวิตที่บริสุทธิ์ที่สุด!
ลุงมีตัดสินใจเดิมพันครั้งสุดท้าย!
แกไม่สามารถปลุกคำอินทร์ให้ฟื้นขึ้นมาได้ แต่บางทีแกอาจจะ "ขอยืม" พลังของเขาได้!
จิ้งจอกเฒ่าร่ายมนต์บทหนึ่งที่ซับซ้อนและอันตรายที่สุด มันคือ "มนต์เชื่อมกระแส" เป็นวิชาที่ใช้ในการเชื่อมต่อแก่นพลังของตนเองเข้ากับผู้อื่นชั่วขณะ! หากทำพลาดพลังงานที่ปะทะกันอาจจะทำให้ร่างของทั้งสองคนแหลกละเอียด!
แต่ในยามนี้...แกไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว!
เส้นใยพลังงานสีเงินเส้นหนึ่งพุ่งออกจากร่างของลุงมี...แล้วเชื่อมต่อเข้ากับกลางทรวงอกของคำอินทร์ที่นอนอยู่!
วูบบบบบบบบบบบบบบ!
พลังงานอันบริสุทธิ์และไพศาลของแก่นอาคมแผ่นดิน...ได้ไหลทะลักผ่านเส้นใยนั้น เข้ามาสู่ร่างของลุงมี!
"อ๊าคคคคคคคคคคค!"
ลุงมีร้องลั่น! มันคือความรู้สึกที่ทั้งทรงพลังและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน! ร่างกายของแกแทบจะทนรับพลังงานที่มหาศาลขนาดนี้ไม่ไหว!
แต่แกก็ยังคงยืนหยัดต่อไป!
แกถ่ายทอดพลังงานสีทองทั้งหมดที่ได้รับมา เข้าสู่อาคมชำระปฐพี!
และในวินาทีนั้นเอง...ปาฏิหาริย์ก็ได้บังเกิด!
ม่านหมอกสีทองที่เคยเจือจาง บัดนี้กลับระเบิดออกเป็น "คลื่นพลังสีทอง" ที่เจิดจ้าและยิ่งใหญ่! มันโหมกระหน่ำราวกับสึนามิแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์! เข้ากลืนกินทุกสรรพสิ่ง!
คลื่นพลังสีทองนั้น พุ่งเข้าปะทะกับบ่อโลหิตอย่างจัง!
มันไม่ได้ทำให้เกิดการระเบิด แต่กลับทำให้เกิดการ "ชำระล้าง"!
ของเหลวสีดำข้นที่เคยเดือดพล่าน...พลันหยุดนิ่ง! แล้วไอสีดำที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายจำนวนมหาศาลก็พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนก่อนจะสลายหายไปจนหมดสิ้น!
บ่อโลหิตได้ถูกทำให้กลายเป็นเพียงบ่อโคลนธรรมดาๆ ไปแล้ว!
"ไม่!!!!!!!!"
ฤาษีเกตุกรีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย! เมื่อแหล่งพลังงานหลักของมันถูกทำลาย
พิธีกรรมก็เกิดการย้อนกลับอย่างรุนแรง! พลังมนต์ดำทั้งหมดที่มันเคยควบคุม บัดนี้ได้ไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างของมันเอง!
ร่างของมันบิดเบี้ยว กระตุกอย่างรุนแรงมีควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากทุกทวาร! มันล้มลงไปกองกับพื้น บาดเจ็บสาหัสปางตาย!
และเหล่าผีดิบ เมื่อสายใยที่ควบคุมพวกมันอยู่ได้ขาดสะบั้นลง...พวกมันทั้งหมดก็พลันหยุดนิ่งแล้วล้มลงไปกองกับพื้น กลับคืนสู่สภาพของซากศพที่ไร้ชีวิตอีกครั้ง
ความเงียบ...ได้กลับคืนสู่โถงถ้ำมรณะแห่งนี้
ลุงมียืนหอบหายใจอย่างหนัก เข่าของแกทรุดลงกับพื้น พลังทั้งหมดของแกถูกใช้ไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่แกก็ทำสำเร็จ แกสามารถหยุดยั้งหายนะครั้งใหญ่ไว้ได้
แต่ในขณะที่แกกำลังจะหมดสติไปนั้นเอง...แกก็เห็น...
ร่างของฤาษีเกตุที่นอนอยู่บนพื้น แม้จะบาดเจ็บสาหัสแต่ในแววตาของมันยังคงเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นอย่างถึงที่สุด
มันใช้แรงเฮือกสุดท้าย หยิบเอากริชอาบยาพิษที่ซ่อนไว้ออกมา แล้วเริ่มคลานอย่างเชื่องช้า มุ่งหน้าไปยังร่างของคำอินทร์ที่ยังคงนอนหมดสติอยู่
มันตั้งใจจะสังหารต้นเหตุของความพ่ายแพ้ทั้งหมด ก่อนที่ตัวมันจะตาย...
ลุงมีเบิกตากว้าง แกพยายามจะลุกขึ้น พยายามจะตะโกน แต่ร่างกายกลับไม่ขยับตามที่คิด
787K
