[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

ชายหนุ่มทั้งสองได้ตกตายอย่างน่าเศร้า พวกเขาไม่ได้ตกตายโดยศัตรู  พวกเขาได้พาร่างไร้วิญญาณของหลี่ชางหมิงลงมาจากเขา พวกเขาได้ลงจากเขาเรียบร้อย พวกเขาทั้งหมดต่างรู้สึกเหมือนหนีความตายพ้นแล้ว ทว่าเมื่อคิดว่าชีวิตของตนปลอดภัย พวกเขากลับถูกสังหารโดยพวกเดียวกันเอง

"เจียงเฉินมันแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร เขาสามารถสังหารผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ได้โดยที่เป็นเพียงฉีไห่ขั้นกลาง ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะมองพลาดไป"

เฉินซวงขมวดคิ้ว เขากำลังคิดถึงชายหนุ่มที่สวมชุดคลุมสีขาวที่เข้าไปยังภูเขาก่อนหน้า ก่อนที่จะขึ้นเขาไป ทุกๆคนต่างรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมที่หลี่ชางหมิงเข้าไปด้วยและจะมีผู้ใดคาดคิดว่าผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดกลับมาจะเป็นศพ

"หลี่ชางเย่ว์ เจ้าช่างโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก สังหารกระทั่งคนของตัวเอง ดูเหมือนว่าตระกูลที่ขึ้นตรงกับเจ้าคงผิดหวังน่าดู"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นหัวเราะเสียงดัง เขาไม่ลืมโอกาสที่จะได้เยาะเย้ยหลี่ชางเย่ว์ คนอื่นๆอาจกลัวหลี่ชางเย่ว์บันดาลโทสะแต่เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นหาได้สนใจไม่

"เยี่ยนเจิ้นอวิ๋น!"

หลี่ชางเย่ว์ตะโกนออกมาเขาได้ซัดฝ่ามือใส่เยี่ยนเจิ้นอวิ๋น ตอนนี้เขาได้ปลดปล่อยความกราดเกรี้ยวออกมา บุตรคนสุดท้ายของเขา ที่เขาปลาบปลื้มมาก ทว่าในตอนนี้ได้ตกตายแล้ว เขาได้เป็นดั่งภูเขาไฟที่กำลังปะทุ การเยาะเย้ยของเยี่ยนเจิ้นอวิ๋น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการทำให้ภูเขาไฟปะทุออกมา

"เฮอะ...!"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นแค่นเสียงเย็นชา เขาได้ปลดปล่อยพลังออกมาและซัดฝ่ามือใส่หลี่ชางเย่ว์ ทั้งคู่ต่างคนต่างถอยไปคนละก้าว เสมอกัน ทั้งคู่เคยปะทะกันมากว่าสิบปีและไม่มีผู้ใดที่เหนือกว่า

"หลี่ชางเย่ว์ เจ้าเก็บความโศกเศร้าจากการตายของบุตรชายไว้เถอะ แต่ทำไมเจ้าถึงไม่ให้ผู้อื่นมีความสุขได้ล่ะ? ฮ่าฮ่า... บิดามีความสุขยิ่งนัก อารมณ์บิดาดีสุดๆ ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าคิดว่าตระกูลเยี่ยนของข้าถูกคนของเจ้าสังหารหมดสิ้นในภูเขาหรอกรึ อย่าบอกนะว่ามีเพียงแค่คนของหลี่ชางหมิงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ฆ่าคนของข้าได้ แต่เขาตายไม่ได้น่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นหัวเราะดังลั่นอีกครั้ง เขาพูดออกมาอย่างโจ่งแจ้งพยายามจะทำให้หลี่ชางเย่ว์โกรธจนแทบกระอักเลือด

ว้ากกกก!

หลี่ชางเย่ว์คำรามออกมาก่อนกระโจนใส่เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นดั่งพญาราชสีห์ ปากของเขาแทบจะพ่นเปลวเพลิงออกมาได้

ไม่นานนัก ผู้ทรงอำนาจแห่งเมืองชื่อทั้งสองก็ได้เริ่มต่อสู้กัน

เฉินซวงและศิษย์อีกสองคนส่ายหัว การต่อสู้ของทั้งสองคนนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขา การต่อสู้ระหว่างคนจากเมืองชื่อไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาเลย ทั้งสองคนนี้อยู่ระดับแก่นแท้มนุษย์ขั้นปลายและหลี่ชางเย่ว์เกรี้ยวกราดถึงที่สุด เฉินซวงและพวกไม่มีกำลังมากพอที่จะสอดมือเข้าไปยุ่ง

ในขณะเดียวกันตระกูลเยี่ยนเองก็ได้ลงจากเขา แม้พวกเขาจะสะบักสะบอมแต่ไม่มีผู้ใดสูญหายไป ทุกๆคนกลับมาอย่างฮึกเหิม ราวกับพวกเขาเพิ่งได้รับชัยชนะจากการต่อสู้มา

เมื่อเยี่ยนหยางและคนอื่นๆออกมา พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ของหลี่ชางเย่ว์และเยี่ยนเจิ้นอวิ๋น และได้มองไปยังศพทั้งสามที่อยู่ด้านข้าง ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความ พวกเขารู้ว่าทั้งสองสู้กันเพราะเหตุใด

"พี่ใหญ่เจียงเฉิน ท่านรู้ได้เช่นไรว่าทั้งสองคนจะไม่รอดหลังจากออกมา?"

เยี่ยนจงมองไปยังเจียงเฉินด้วยความชื่นชมและนับถือ

เจียงเฉินยิ้มเล็กน้อย 

"นั่นเพราะว่าหลี่ชางหมิงตาย และพวกเขายังรอดมาได้ เขาได้เห็นศพของหลี่ชางหมิง นั่นหมายความว่าบุตรชายทั้งสามของเขาตายหมดแล้ว  เขาก็จะเสียสติและลงมือสังหารพวกนั้นยังไงล่ะ"

"พี่ใหญ่เจียงเฉินช่างหลักแหลมยิ่งนัก"

เยี่ยนจงรู้สึกเคารพเทิดทูนเจียงเฉินมากขึ้นอีก

"เจียงเฉิน เจ้าสารเลว มารับความตายซะ!"

เมื่อหลี่ชางเย่ว์เห็นเจียงเฉินเดินออกจากภูเขา เปลวเพลิงได้ลุกโชนออกจากดวงตาของเขา บุตรชายทั้งสามของเขาได้โดนชายหนุ่มผู้นี้สังหาร หลี่ชางเย่ว์ต้องการที่จะฉีกเนื้อเจียงเฉินกินทั้งเป็น

หลี่ชางเย่ว์ไม่สนใจเยี่ยนเจิ้นอวิ๋นทันที และกระโจนใส่เจียงเฉิน

"หลี่ชางเย่ว์ เจ้าต้องการจะฆ่าใครนั้นถามข้าแล้วหรือยัง"

แน่นอนว่าเยี่ยนเจิ้นอวิ๋นไม่ปล่อยให้หลี่ชางเย่ว์สมความปรารถนา เขาได้ขวางหลี่ชางเย่ว์อีกครั้ง ถึงแม้เขาจะไม่ได้เข้าไปในภูเขาด้วย แต่ด้วยความหลักแหลมของเขาทำให้พอคาดเดาได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ชัดเจนว่าเจียงเฉินได้ช่วยชีวิตทุกคนจากตระกูลเยี่ยนเอาไว้ หากไม่มีเจียงเฉินล่ะก็คงไม่ใช่หลี่ชางหมิงและคนตระกูลหลี่ที่ตาย แต่จะเป็นเยี่ยนหยางและคนของเขาที่ตาย

เจียงเฉินเริ่มแรกได้ช่วยคนของเขาไว้ และช่วยเยี่ยนเฉินหยวี่และช่วยเหลือนางเรื่องชีพจรเก้าหยิน ตอนนี้เขาได้ช่วยชีวิตเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทุกๆคนไว้อีกจากการบุกจู่โจมอย่างโหดเหี้ยมของตระกูลหลี่ในตอนนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจียงเฉินคือผู้มีพระคุณของตระกูลเยี่ยน แม้เขาจะต้องสละชีพของเขา เขาก็จะต้องปกป้องเจียงเฉินไว้ให้ได้

"เจ้ามันหมาสีเหลืองตัวนั้นนี่"

ทันใดนั้น เสียงตะลึงงันได้ออกมาจากปากของหรวนหลิงจากนิกายเทียนเจี้ยน นางได้กระโดดออกมาจากกลุ่ม ดวงตาสวยงามจับจ้องไปยังหวงต้าที่ยืนข้างๆเจียงเฉิน เหมือนเปลวไฟปะทุออกจากตานาง

"มันเป็นเจ้าหมาระยำตัวนั้นจริงๆด้วย! ทำให้พวกเราต้องมาใส่รองเท้าเหล็กในตอนที่ล่ามัน"

เซียวหัวดึงดาบออกมาพร้อมปลดปล่อยพลังออกมา

"พวกเราจะลงมือพร้อมกัน ถลกหนังมันทั้งเป็น อย่าให้เจ้าหมาบ้านี่มันหนีไปได้อีกครั้ง"

เฉินซวงคำราม ทั้งสามได้พุ่งโจมตีพร้อมกันขณะที่กำลังกัดฟันแน่น พวกเขาพุ่งมาราวกับพายุไปยังหวงต้า

บัดซบ!นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ในขณะนั้นทุกคนต่างตื่นตระหนก แม้แต่เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นและหลี่ชางเย่ว์ที่กำลังสู้กันอย่างรุนแรงก็ยังหยุดสู้ ทุกๆคนมองไปยังทั้งสามจากนิกายเทียนเจี้ยนที่กำลังกราดเกรี้ยว พวกเขาทั้งสุภาพอ่อนโยนในช่วงก่อนหน้านี้ เมื่อพบหมาเหตุใดถึงโกรธเกรี้ยวซะขนาดนั้นเล่า

ในที่สุดคนจากตระกูลเยี่ยนก็นึกขึ้นได้ ไม่แปลกที่พวกเขาจะรู้สึกคุ้นๆเพราะมันเป็นหมาที่ศิษย์จากนิกายเทียนเจี้ยนกำลังตามหาอยู่

ดูจากท่าทางของทั้งสามคนคงไม่สามารถรอที่จะทรมานเจ้าหมาตัวนี้และแผดเผามันให้เป็นเถ้าถ่าน ทุกคนต่างมีคำถามในใจว่าหมาตัวนี้ไปทำอะไรให้พวกเขาเกลียดเสียขนาดนี้?

"บัดซบ!เจ้าสามคนนี้มันไล่ตามมาถึงที่นี่ได้อย่างไร?"

หวงต้าบ่นอุบทันที จากนั้นมันทำในสิ่งที่ทำให้เจียงเฉินพูดไม่ออก มันรีบวิ่งไปซ่อนหลังเจียงเฉินทันที และมันไม่ลืมที่จะแลบลิ้นเยาะเย้ยแก่ทั้งสามคนที่กำลังโกรธจัดและส่งสายตาหยาดเยิ้มไปยังหรวนหลิง

"เฮ้... คนสวย ขนาดของเจ้าช่างเล็กเหลือเกิน เหตุใดเจ้าไม่มาเป็นสัตว์เลี้ยงมนุษย์ของนายท่านผู้นี้ซะล่ะ ข้าจะช่วยแก้ไขมันให้เจ้าเอง"

แม้ว่าหวงต้าจะถูกทั้งสามตามล่า แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้กลัวพวกเขาเลย มันไม่ลืมที่จะเกี้ยวหญิงสาวที่มีรูปโฉมงดงาม

ในความเป็นจริงนั้นหวงต้ามีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกับเจียงเฉิน มันสามารถที่จะสังหารผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นต้นได้อย่างง่ายดาย แต่มันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลาง แต่ด้วยความรวดเร็วของมัน ทำให้ทั้งสามยากที่จะจับมันได้

เมื่อได้ยินหวงต้าพูดว่าของขนาดของนางเล็ก ระดับความโกรธของหรวนหลิงพุ่งทะยาน

"ส่วนไหนของท่านย่าที่เล็กกันหา!? เจ้าหมาระยำ ข้าจะถลกหนังเจ้าทั้งเป็น!"

หรวนหลิงเหวี่ยงดาบใส่เจียงเฉิน

"หวงต้า บัดซบเอ๊ย!!"

เจียงเฉินแทบกระอักเลือดออกมา เขาไม่รู้ว่าหวงต้าได้ไปก่อเรื่องอะไรในนิกายเทียนเจี้ยน พวกเขาถึงได้ไล่ตามมาขนาดนี้ หมาตัวนี้สามารถหลบการโจมตีพวกนั้นได้ง่ายดายแต่มันดันหลบหลังเขา นี่มันชัดเจนว่าจะให้เขารับหน้าให้มิใช่หรือ?

นี่ช่างไม่ยุติธรรมเสียจริง แต่เมื่อการโจมตีของหรวนหลิงมาถึง เขาได้โบกมือของเขาปลดปล่อยพลังแสงออกมาป้องกันตัว

"เจ้าหนุ่มหลบไป เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า"

เฉินซวงจ้องมองเจียงเฉินอย่างเย็นยะเยือก

"ได้"

เจียงเฉินผงกหัว จริงๆมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา เขาเคลื่อนหลบไปอีกด้านทันที

"บัดซบ! นี่ข้าเสียเวลาตามเจ้ามานะ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะแล้งน้ำใจเช่นนี้"

หวงต้านั้นยืดหยุ่นและรวดเร็วยิ่งนัก มันรีบไปซ่อนหลังเจียงเฉินอีกครั้ง

"ไปให้พ้น เจ้าหมาโง่"

เจียงเฉินหลบข้างอีกครั้ง หวงต้าก็ไปซ่อนหลังเขาอีกครั้ง หมาตัวนี้เหมือนกาวเหนียวติดหนึบ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็สลัดมันไปไม่ได้

"ศิษย์พี่เฉิน เห็นชัดเจนว่าไอ้หนุ่มนี่มันเป็นพวกเดียวกับเจ้าหมาตัวนี้ สังหารมันไปด้วยเลยก็แล้วกัน"

หรวนหลิงพูดออกมาอย่างเดือดดาล

"ดี ฆ่าพวกมันทั้งคู่!"

เฉินซวงพูดออกมาชัดเจน ทั้งสามได้ปลดปล่อยพลังออกมาและลงมือจู่โจมพร้อมกัน ดาบที่เปล่งประกายทั้งสามเล่มได้ฟาดฟันใส่เจียงเฉิน

"มารดามันเถอะ!"

เจียงเฉินก่นด่าออกมา และแทบกระอักเลือดใส่หวงต้า อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาได้โดนหาเรื่อง ในฐานะที่เคยเป็นนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด ทั้งสามคนนี้กล่าวโทษเขาโดยที่ไม่ถามไถ่อะไรเขาแม้แต่น้อย และตอนนี้ทั้งสามต้องการที่จะฆ่าเขา โดยที่เขาไม่รู้ว่าหวงต้ามันทำอะไรไว้ จะไม่ให้เขาโมโหได้อย่างไร

เปรี้ยง!

เจียงเฉินปลดปล่อยหนึ่งดัชนีสุริยันออกมา และหวงต้าพ่นลำแสงสีทองออกมาจากปาก ทั้งสองได้โจมตีใส่ดาบของทั้งสาม

เปรี้ยง!

ผลกระทบจากการปะทะทำให้เกิดคลื่นพลังขึ้นอย่างรุนแรง ผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลางแข็งแกร่งยิ่งกว่าหลี่ชางหมิงมากนัก เจียงเฉินและหวงต้าได้โดนคลื่นพลังทำให้พวกเขาถอยหลังไป

"พวกเจ้าทั้งสามจงฟัง อย่าได้มาตอแยข้า!"

เจียงเฉินนั้นโกรธมากและชี้นิ้วไปที่ทั้งสาม นี่เป็นการเตือนครั้งสุดท้าย ต่อให้เป็นนิกายเทียนเจี้ยนงั้นรึ เหอะ เขาก็ไม่สนใจ

"ฮึ่ม!เป็นพวกเดียวกับเจ้าหมาปากเสีย รนหาที่ตาย!"

หรวนหลิงแค่นเสียงเย็นชา จิตสังหารแผ่พุ่งออกมาจากพวกเขาทั้งสาม พวกเขาได้คิดว่าเจียงเฉินเป็นสหายกับหวงต้า นั้นเป็นเหตุที่พวกเขาต้องสังหารเจียงเฉินด้วย

"พวกเจ้าทั้งสาม มีอะไรเข้าใจผิดหรือไม่?"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นรีบถาม ทำไมมันลงเอยเช่นนี้ ทำไมเขาต้องสู้กับนิกายเทียนเจี้ยนเพราะเจ้าหมานี่รึ?

"เข้าใจผิด?ท่านผู้นำตระกูลเยี่ยน เหตุผลที่พวกเรามาไกลเพราะไล่ล่าเจ้าหมาตัวนี้ และเจียงเฉินได้เกี่ยวข้องกับหมาตัวนี้ มันสมควรตายแล้ว ท่านผู้นำตระกูลเยี่ยน คนจากนิกายเทียนเจี้ยนต้องการที่จะสังหารพวกมัน ตระกูลของท่านกล้าที่จะปกป้องพวกมันงั้นรึ?"

เฉินซวงมองไปที่เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นอย่างเย็นชา

"ผู้นำตระกูลเยี่ยน กรุณาหลบไปเถิด นี่เป็นเรื่องระหว่างข้าและนิกายเทียนเจี้ยนไม่ได้เกี่ยวข้องกับตระกูลเยี่ยน จะไม่มีผู้ใดในตระกูลเยี่ยนเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้"

ภายในดวงตาเจียงเฉินเผยประกายเย็นยะเยือก จิตสังหารได้แผ่ออกมาจากร่างของเขา เจ้าสารเลวทั้งสามนี่ทำให้เขาโกรธแล้ว

เมื่อมีใครบางคนได้ตัดสินใจแล้วว่าจะสังหารเขา ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก ใครก็ตามที่ต้องการสังหารเขามันคือศัตรู นี่เป็นคติของเจียงเฉิน

หลี่ชางเย่ว์ผู้ที่ยืนอยู่ทางด้านข้าง ได้รู้สึกปิติยินดีขึ้นมาทันใด เขาไม่เคยคาดคิดว่าเจียงเฉินจะไปล่วงเกินนิกายเทียนเจี้ยน ทุกอย่างมันเริ่มง่ายขึ้นแล้ว เขาต้องการที่จะเห็นเยี่ยนเจิ้นอวิ๋นจะสามารถปกป้องเจียงเฉินได้ไหม

"ดี ในเมื่อเจ้ายอมรับมันงั้นเจ้าก็ตายไปพร้อมกับเจ้าหมานี่ซะ"

เซียวหัวพูดก่อนที่จะโจมตีเจียงเฉินอีกครั้ง เขาไม่ใช่หลี่ชางหมิงที่เพิ่งจะทะลวงเข้าสู่แก่นแท้มนุษย์ เขาได้อยู่ขั้นแก่นแท้มนุษย์ขั้นต้นมาสักพักแล้ว เขาไม่เคยเห็นเจียงเฉินที่อยู่ขั้นฉีไห่ระดับกลางอยู่ในสายตา

"หวงต้า เจ้าไปทำอะไรให้พวกนี้กัน?"

เจียงเฉินถามขึ้น

"อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ มีสมาธิป้องกันตัวก่อนเถอะ"

หวงต้าได้เตือนเจียงเฉิน

ฝุุ่บ!

เซียวหัวเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง เขามาถึงด้านหน้าเจียงเฉินทันที

"ตาย!"

เจียงเฉินลงมือพร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารออกมา เขาได้ปลดปล่อยลำแสงสีเขียวออกจากฝ่ามือเขา

****************************************

โปรดติดตามตอนต่อไป...