''ทุกวัน เฟยหลงยังคง ตื่นขึ้นมาหาบน้ำที่บ้านเขาเเละ
เเล้วบ้านย่าหลี่ เเต่วันนี้ระหว่างที่กำลังหาบน้ำไปบ้านย่าหลี่ก็เจอ
จินเมิงที่หน้าบ้านเขา คงจะมาดักรอเขาสินะ
"จินเมิง พูด เ้า้าอะไร ทำเเบบนี้ไปเพื่ออะไร"
เฟยหลงเดินผ่านเขาไปเเล้วเติมน้ำใส่ถังเเล้วเดินออกมา
โดยไม่พูดอะไร ก่อนไปเฟยหลงหันมาพูดกับจินิว่า
ข้าไม่รู้ว่าจะพูดยังไง ข้ารู้ว่าข้าทำผิดกับเ้าไว้มาก ข้าเเค่อยาก
จะช่วยเหลือ ข้ารู้เ้าเกลียดข้า เเต่เ้าช่วยทนซักหน่อยเถอะ
เ้าทนเห็นย่าของเ้าไปหาบน้ำทุกวันได้งั้นหรือ ถ้าเ้าหายดีเมื่อไร
ข้าจะไม่มารบกวน
"เฟยหลงพูดเเล้วเดินจากไป ข้าขอโทษ"
จินเมิงยังคงยืนคิดถึงคำพูดของเขา เขารู้สึกว่าเหมือนคน
ตรงหน้าไม่ใช้ เฟยหลง ทั้งคำพูด เเววตา นี่มันไม่ใช่
ไอ้อันธพาลที่เขารู้จัก
ถึงบ้านเฟยหลงยังคงถางหญ้าที่ ที่ดินของเขาวันนี้เ้าหนูน้อย
ยังคงมาช่วยเหมือนเดิม
"สิ่งที่น่าดีใจที่สุดตั้งเเเต่มาโลกใบนี้คือ"
วันนี้ ท่านเเม่กับน้องสาวของเขาเรียกเขากินข้าว
นี่เป็ครั้งเเรกที่ได้ยินเฟยเซียนเรียก ท่านพี่
ครั้งเเรกที่อยู่มาเดือนกว่าๆปกติเฟยเซียนจะหลีกหนีเขาตลอด
เอาล่ะ ต้องเต็มที่หน่อยเเล้ว
วันนี้ถ้าเร่งหน่อย หน้าจะเสร็จก่อนมืด จะได้เริ่มเพราะปลูกซักที
หลังจากพักดื่มน้ำ เเม่ของเค้าก็เดินมากับน้องสาว
เพื่อเอาเมล็ดข้าวโพดมาให้
เเละในมือของท่านเเม่เเละเฟยเซียนนั้น มีเสียบมาด้วย
เหมือนเ้าตัวเล็กเห็น ก็รีบวิ่งไปอวดผลงานของตัวเองทันที
"ท่านเเม่ ท่านพี่ ดูตรงนั้นสิ ข้าเป็ถอนหญ้าเอง ข้าเก่งหรือไม่
เฟยหลง ...........
เก่งมาก ลูกเเม่ ชิงเซียงกล่างชมพร้อมลูบหัวเ้าตัวเล็ก
มาๆท่านเเม่ ท่านพี่ พวกท่านจะมาช่วยใช่หรือไม่ ทำตามข้านะ
เฟยหลง.............
เสียงเจี๊ยวจ๊าว ของเ้าตัวเล็กพูดไม่หยุด พรางทำไม้ทำมือประกอบ
ทำให้คนที่เห็น อมยิ้มได้ทันที
วันนี้ทุกคนช่วยกันพรวนดิน ถึงเเม้ จะไม่มีคำพูดใดใดออกมา
เเต่ทุกคนก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศในครอบครัวเริ่มเปลี่ยนไปเเล้ว
วันต่อมาเฟยหลงไม่ได้ลงเมล็ดข้าวโพด เขาตั้งใจจะพักดินไว้ซัก2วันก่อนเพื่อพลิกหน้าดิน วันนี้เลยว่าจะไปบนูเา เขาตั้งใจจะ
ไปที่เดิมเพิ่อจับไก่ป่า
เมื่อไปถึงเขาก็พบว่า พวกไก่ป่าไม่ได้ย้ายหนีไปไหน วันนี้เขาเลยใช้วิธีเดิม เเล้วก็ได้ไก่มา3ตัว
ถึงบ้านเเล้ว เฟยหลงนำไก่มัดไว้ก่อน เเล้วขึ้นเขาไปอีกรอบเพื่อ
ตัดไม้ไผ่ เขาคิดจะทำกรงไว้เลี้ยงไก่ เพื่อเอาไข่ของมัน
ได้ไก่มา3ตัว เอาไว้กิน1ตัว อีก2ตัวเลี้ยงไว้รอไข่
ตอนที่ทำกรงก็ได้เ้าตัวเล็กมาชี้ไม้ชี้มือ ถามโน้นนี่นั้นมันไม่หยุด
เเต่จริงจริงเเล้วก็เพื่อมานั่งเฝ้าตัวเขา เพื่อรอของเล่นนั้นเอง
มาๆน้องเล็ก ของเล่นที่พี่จะทำเรียกว่า"เเมลงปอไม้ไผ่"
"เฟยหลงเริ่มลงมือทำโดยมีเ้าตัวเล็กเดินวนรอบๆ
ทำมาได้2อัน มานี่เดี๋ยวพี่จะเล่นให้ดู
ทำเเบบนี้นะ เฟยหลงปั่นเเมลงปอไม้ไผ่ จนมันหมุนขึ้นไปสูงมาก
จนเ้าตัวน้อยตาค้าง หัวเราะชอบใจ ในสิ่งที่เห็น
ข้าขอลองบ้างท่านพี่ เฟยเทียนปั่นบ้างถึงจะไม่สูงมาก
เเต่ก็ทำให้เ้าหนูน้อย หัวเราะคิกคักจนหน้าเเดง
ตัวชิงเซียงกับเฟยเซียนเห็นดังนั้นก็อดที่จะยิ้มไม่ได้
ที่เป็ครั้งเเรกที่พวกนางได้เห็น เฟยเทียนสนุกสนานเช่นนี้
เฟยหลงเดินเข้าไปในบ้าน เเล้วส่งเเมลงปอไม้ไผ่อีกอันให้เฟยเซียน
'
'ไปเล่นเป็เพื่อนน้องชายเถ
อะ "
"ขอบคุณท่านพี่"
"เฟยหลงยิ้มเเล้วเดินเข้าห้องไป นอนฟังเสียงหัวเราะของสองพี่น้อง
ที่เล่นเเมลงปอไม้ไผ่อยู่หน้าบ้าน"
3K
