ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        จริง ๆแล้วประคบด้วยน้ำแข็งจะดีที่สุด แต่ในยุคนี้แทบไม่มีบ้านไหนมีตู้เย็นจะเอาน้ำแข็งมาจากไหน?

        ต่อให้มีตู้เย็นก็ไม่แน่ว่าจะมีน้ำแข็งอยู่เลยได้แต่ใช้ผ้าขนหนูเย็น ๆ ประคบไปก่อน

        ลู่ฉี่เสียนเพิ่งเคยเห็นคนห้ามเลือดกำเดาแบบนี้เป็นครั้งแรกเขาจึงถามว่า "แบบนี้ได้ผลเหรอ?"

        "แน่นอนค่ะหนังสือการแพทย์ก็เขียนไว้แบบนี้"

        มือของสวี่ฮุ่ยเบาและอ่อนโยนมากทุกการเคลื่อนไหวทำให้ใจลู่ฉี่เสียนอ่อนยวบ

        ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าหากไม่มีเถาเถา เขาคงรับรักหญิงสาวคนนี้ไปนานแล้ว

        ไม่กี่นาทีต่อมาเลือดกำเดาก็หยุดไหล

        สวี่ฮุ่ยถาม"พี่ลู่ ทำไมถึงอยู่บ้านล่ะคะ?"

        "คุณย่าบอกว่าความดันโลหิตของท่านไม่คงที่ให้ฉันกลับบ้านหลังจากเลิกกะดึก"

        ลู่ฉี่เสียนรู้ทันทีที่เห็นสวี่ฮุ่ยว่าคุณย่าแกล้งป่วยหลอกให้เขากลับบ้านเพราะอยากให้เขาได้ใกล้ชิดกับสวี่ฮุ่ยมากขึ้น

        สวี่ฮุ่ยกล่าวด้วยความเป็นห่วง"เพิ่งเลิกกะดึก คงเหนื่อยมากสินะคะ"

        "ฉันไม่ต้องใช้ห้องนอนของพี่แล้วพี่รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ"

        แม้ลู่ฉี่เสียนจะเหนื่อยและง่วงมากแต่เขาอยากอาบน้ำมากกว่า

        ทำงานหนักมาทั้งคืนเสื้อผ้าเปียกเหงื่อไปหมด เหนียวตัว แถมยังใส่ไม่สบายอีก

        ลู่ฉี่เสียนรู้สึกว่ามีคนจ้องมองพวกเขาอยู่เขาหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ

        คุณย่าลู่กับสามพี่น้องลู่ฉี่โหย่วกำลังเกาะขอบหน้าต่างฉลุลายในห้องนั่งเล่นแอบมองเขาและสวี่ฮุ่ยอยู่

        ทันใดนั้นหัวทั้งสี่ก็หายวับไปพร้อมกัน

        ลู่ฉี่เสียนไม่ได้ใส่ใจอะไรเดินไปที่ห้องของตัวเอง

        สวี่ฮุ่ยรอลู่ฉี่เสียนออกไปก่อนแป๊บหนึ่งจู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้

        เสื้อชั้นในกางเกงชั้นในและกระโปรงที่เธอเปลี่ยนหลังจากอาบน้ำเมื่อคืนแขวนไว้บนตะขอในห้องน้ำทั้งหมดโดยเฉพาะชุดชั้นในที่แกว่งไปมาเมื่อลมพัด

        ถ้าพี่ลู่เห็นเข้าคงไม่งามแน่!

        สวี่ฮุ่ยรีบวิ่งตาลีตาเหลือกกลับไปที่ห้อง

        เมื่อผลักประตูเข้าไปเธอก็ตรงไปที่หน้าห้องน้ำแล้วเปิดประตูบานเลื่อนกระจกฝ้าโดยไม่ทันได้มองว่ามีคนนอนอยู่บนเตียงหรือไม่

        ความงามพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าลู่ฉี่เสียนสวมเพียงกางเกงขาสั้น หันหลังให้เธอ

        กล้ามเนื้อแข็งแรงกำยำไหล่กว้างเอวคอด ผิวสีแทน... ทำให้สวี่ฮุ่ยแทบจะเลือดกำเดาพุ่งกระฉูด

        "มีอะไรรึเปล่า?"ลู่ฉี่เสียนถามหญิงสาวที่บุกเข้ามากะทันหัน

        ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของสวี่ฮุ่ยมองไปยังที่แขวนเสื้อชั้นในกางเกงชั้นใน และกระโปรง มันว่างเปล่า

        ป้าแม่บ้านน่าจะเก็บไปซักให้แล้ว

        สวี่ฮุ่ยรู้สึกอับอายขายหน้าถ้าพี่ลู่เข้าใจผิดคิดว่าเธอถ้ำมองเขา เธอจบเห่แน่ ๆ

        เธอพูดด้วยหน้าแดงก่ำ"ฉันนึกว่าพี่หลับอยู่เลยวิ่งมาเอาเสื้อผ้าที่เปลี่ยนไว้ในห้องน้ำ แต่กลับไม่มี"

        จากนั้นก็พูดว่า"ขอโทษค่ะ" แล้วปิดประตูห้องน้ำสงบสติอยู่นานถึงเดินไปที่ห้องนั่งเล่น

        เมื่อลู่ฉี่เสียนอาบน้ำเสร็จเขาก็เดินมาที่ห้องอาหารอย่างสดชื่น ป้าแม่บ้านจัดเตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว

        อาหารเช้าอุดมสมบูรณ์มีทั้งโจ๊กข้าวฟ่าง ปาท่องโก๋ เกี๊ยวทอดและอื่น  ๆอีกหลายอย่าง

        สวี่ฮุ่ยแค่เหลือบมองเกี๊ยวทอดคุณย่าลู่ก็สั่งให้ลู่ฉี่เสียนคีบเกี๊ยวทอดให้สวี่ฮุ่ยทันที

        การกระทำของคุณย่าลู่ทำให้สวี่ฮุ่ยไม่กล้ามองไปรอบๆ อีก

        หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จสวี่ฮุ่ยก็ขอตัวกลับ

        คุณย่าลู่พูดว่า"ให้พี่ลู่ขับรถไปส่งเถอะ ยังไงเขาก็ว่าง"

        สวี่ฮุ่ยชะงักไปเล็กน้อย"พี่ลู่เพิ่งเลิกกะดึก ปล่อยให้เขานอนพักเถอะค่ะขับรถตอนเหนื่อย ๆ อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้"

        แม้เธอจะอยากอยู่กับลู่ฉี่เสียนมากแค่ไหนแต่ก็ปล่อยเขาเหนื่อยไม่ลง

        คุณย่าลู่พยักหน้า"หนูพูดถูกงั้นให้ฉี่โหย่วเป็นคนขับรถไปส่งที่บ้านแล้วกัน"

        คราวนี้ใครๆ ก็รู้ทันความคิดของคุณย่า

        ทั้งสามคนขับรถไปที่ร้านบะหมี่ปลาไหล"ห่าวไจ้ไหล" ก่อน

        สวี่ฮุ่ยขอโทษลุงจางที่วันนี้เธอไม่สามารถส่งปลาไหลให้เขาได้

        ลุงจางยิ้มแล้วพูดว่า"เธอส่งปลาไหลมาเกินจำนวนทุกวันอยู่แล้วปลาไหลที่เหลือฉันเลี้ยงไว้ในบ้าน พอใช้ได้หลายวัน วันนี้เธอไม่ส่งของก็ไม่เป็นไร"

        สวี่ฮุ่ยจึงเบาใจ

        ลู่ฉี่โหย่วขับรถตู้พาสวี่ฮุ่ยกับพี่ชายมาถึงบ้านพักพนักงานโรงงานผลิตอาหารอย่างรวดเร็ว

        สวี่ฮุ่ยเพิ่งลงจากรถเพื่อนบ้านคนหนึ่งก็พูดด้วยความโล่งอกว่า "ฮุ่ยฮุ่ยเธอกลับมาแล้ว!"

        สวี่ฮุ่ยถามอย่างตื่นตัวทันที"เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่บ้านเหรอคะ?"

        เพื่อนบ้านหลายคนมารุมล้อมเธอบอกเธออย่างร้อนรนว่าสวี่ต้าซานพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อคืนนี้

        เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไปสวี่ฮุ่ยสมองขาวโพลน รีบถามว่า "พ่อฉันประสบอุบัติเหตุได้ยังไงคะ?"

        เพื่อนบ้านแย่งกันเล่าเรื่องราวให้เธอฟัง

        เมื่อคืนนี้สวี่ต้าซานกับกู่ซิ่วไปตกปลาที่นอกเมืองจนถึงสี่ทุ่มกว่าจึงกลับบ้าน

        ระหว่างทางจู่ ๆก็มีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งเสียหลักพุ่งเข้าชนพวกเขาสองสามีภรรยาจนสวี่ต้าซานกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร

        สวี่ต้าซานหมดสติไปในทันทีกู่ซิ่วร้องตะโกนขอความช่วยเหลือและได้จากความช่วยเหลือของคนแถวนั้นพาเขาส่งโรงพยาบาลอำเภอ

        สวี่ฮุ่ยไม่มีกะใจจะถามว่าจับคนร้ายได้หรือไม่รีบขอให้ลู่ฉี่โหย่วพาเธอไปโรงพยาบาลอำเภอ

        ลู่ฉี่เสียนง่วงนอนมาตั้งแต่ขึ้นรถตอนนี้กลับตื่นเต็มตาทันที

        เขาเห็นสวี่ฮุ่ยไม่พูดไม่จามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้ากังวล ก็เดาว่าคงเป็นห่วงสวี่ต้าซาน

        จึงปลอบใจ"อย่าตกใจไปเลย คุณลุงสวี่เป็นคนดี ฟ้าคุ้มครองเขาไม่เป็นไรหรอก"

        ลู่ฉี่โหย่วมองพี่ชายผ่านกระจกมองหลังเจ้าหมอนี่ก็ไม่ได้เย็นชาขนาดนั้นนี่ ยังรู้จักปลอบใจคนอื่น ยังพอมีความหวังอยู่

        สวี่ฮุ่ยขมวดคิ้วไม่พูดอะไร

        แม้เธอจะเป็นห่วงความปลอดภัยของสวี่ต้าซานแต่ไม่ได้ถึงขั้นเจ็บปวดจนแทบขาดใจ

        ถึงสวี่ต้าซานจะดีกับเธอที่สุดในครอบครัวแต่ก็แค่ตอนที่เปรียบเทียบกับกู่ซิ่วและคนอื่น ๆ เท่านั้น

        ความรักที่สวี่ต้าซานมอบให้เธอมีอยู่แค่นั้นถ้าเขาเป็นอะไรไปจริง ๆ เธอก็ทำใจยอมรับได้

        สิ่งที่เธอครุ่นคิดคือสายตาที่เพื่อนบ้านมองเธอเมื่อกี้ดูแปลก ๆ เหมือนมีอะไรจะพูดกับเธอ

        พวกเขาแปลกใจอะไร?อยากจะพูดอะไรกับเธอกันแน่?