กระบี่ฟ้าสังหาร

ชิงหยางเดินร่อนเร่ไปยังถ้ำแห่งหนึ่ง แลหาหินก้อนใหญ่ปิดปากถ้ำไว้ 

เขาทิ้งร่างลงนั่งยังพิ้นแลกลืนโอสถรวมปราณลงไปยี่สิบเม็ด " อืม " 

ชิงหยางคำรามออกมาในลำคอ เมื่อพลังฟ้าดินแผ่กำจายออกทั่วร่าง แลเร่งฟื้นฟูอาการที่เหนื่อยล้า

" วู๊ม " เคล็ดวิชาชิงสวรรค์หมุนวนดูดกลืนพลังฟ้าดิน แลไหลเวียนไปยังจุดชีพจรต่างๆทั่วร่าง

" คล้ายกับว่าพร้อมทะลวงขั้นพลัง " ชิงหยางพึมพำ เพราะเขารู้สึกว่าจุดชีพจรจะใหญ่กว่าเดิม นั่นเป็นสัญญาณที่พร้อมทะลวงขั้นพลัง

ชิงหยางนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา เขาเตะศีรษะของศิษย์สำนักลงไปยังหลุมกับดัก 

เขาหย่อนร่างไร้ศีรษะของศิษย์สำนักลงไปเพื่อใช้เป็นบันไดปีนขึ้นมา แต่เขากลับขุดหลุมฝังร่างของไอ้หน้าแก่ 

การกระทำเหล่านี้ ส่งผลต่อจิตใจของเด็กหนุ่มอย่างมากมาย 

" เวลานั้นข้ามิเข้าใจว่าทำไปเพื่อสิ่งใดทั้งในใจเวลานั้น มีแต่ความดูหมิ่นดูแคลน " ชิงหยางพึมพำ

" แต่กลับมีความสุขเมื่อได้ประมือกับไอ้หน้าแก่ " ชิงหยางพึมพำ เขาครุ่นคิด

" ข้าเองในเวลานั้นกลับดูหมิ่นดูแคลนผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่ข้ากลับรู้สึกยินดีกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่า " ชิงหยางพึมพำ

" มันเป็นวิถีแห่งยุทธ " เสียงลึกลับดังขึ้น 

ชิงหยางกวาดตามองทั่วถ้ำ แต่ก็มิพบพานสิ่งใด 

" มันเป็นวิถีแห่งยุทธ " ชิงหยางพึมพำ 

" ข้าเป็นสุขแลอยากจะสู้ อยากจะแข็งแกร่ง " ชิงหยางพึมพำ 

" เจ้ามิอาจดูหมิ่นดูแคลนเหยียดหยามคู่ต่อสู้ เพราะมันจะทำให้เจ้าเป็นเหมือนคนที่เกลียดชัง " เสียงเดิมเอ่ยออกมา

เด็กหนุ่มครุ่นคิด พลางพยักหน้า

" ข้าต้องเลิกดูหมิ่น ดูแคลน ข้าต้องเลิกเหยียดหยามผู้ที่อ่อนแอกว่า หาไม่แล้วข้าก็มิต่างอันใดกับไอ้สาระเลวเถียนปี้เหลา " ชิงหยางเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น

" ดี ให้เจ้าหนักแน่นเช่นนี้ แลเจ้าจะข้ามผ่านมันไปได้ " เสียงลึกลับเดิมดังขึ้น 

" ขอบคุณ " ชิงหยางเอ่ยออกมา มิว่าเสียงนั้นจะเป็นเสียงของผู้ใดแต่ก็ถือว่าเสียงนั้นชี้แนะแนวทางให้แก่เขา

" จิตใจที่วุ่นวายสับสน จิตใจที่มิคงมั่น " ชิงหยางพึมพำ 

" มันคือเจตจำนง " เสียงลึกลับดังก้องอยู่ในห้วของเด็กหนุ่ม 

" เจตจำนง " ชิงหยางพึมพำ เขาจดจำวันที่เดินเข้าไปในหอแห่งเจตจำนงได้ 

เขาเหม่อลอยไร้สติ ในสมองมีแต่เรื่องราวที่เจ็บปวด การถูกย่ำยี่ การเสียสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีที่ต้องก้มห้วโขกให้กับเถียนปี้เหลา

การไร้ความรักความเมตตาจากบิดามารดา การต้องอยู่เพียงลำพัง การต้องต่อสู้ชีวิตเพียงผู้เดียวตั้งแต่ยังเล็ก 

ทุกอย่างถาโถมเข้ามาหาเขา นั่นจึงทำให้จิตใจของเขาตกต่ำ 

" สักวันข้าต้องข้ามผ่านมันไปให้ได้ " ชิงหยางพึมพำ สองหมัดของเขากำแน่น 

" ข้าต้องฝึกฝนจิตใจให้กล้าแกร่งกว่านี้ จึงจะสามารถเข้าไปในหอแห่งเจตจำนงได้ " ชิงหยางพึมพำ 

" พักผ่อนก่อน เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน " ชิงหยางพึมพำ 

เด็กหนุ่มกางผ้านวมลงแลทิ้งร่างลงนอน เพียงมินานเข้าก็เข้าสู่การหลับไหล 

" นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้น " นายพรานล่าสัตว์ถึงกับแตกตื่นเมื่อมาพบกับร่างไร้วิญญาณของศิษย์สำนักตะวัน

" ต้องเร่งแจ้งข่าว " นายพรานหยิบพลุสัญญาณออกมาแลจุด

" ฟิ้ว " พลุสัญญาณพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา 

" ตูมมม " พลุสัญญาณระเบิดออก อักษรตัวใหญ่พลันปรากฎกลางนภา 

ชายชราผู้หนึ่งมองไปยังต้นเสียงกลางเวหา " ตะวัน " ชายชราพึมพำ

พลุสัญญาณนี้เหล่าสำนักทั้งหลายได้ส่งมอบให้แก่เหล่านายพราณ เพื่อให้เหล่านายพรานช่วยเป็นหูเป็นตาให้กับสำนัก

ทั้งเมื่อพลุถูกจุดขึ้นเพื่อแจ้งเรื่อง นายพรานผู้นั้นจะได้รับรางวัลในการแจ้งข่าว

" ไปเร็ว " ชายชราเร่งทะยานไปยังทิศทางของพลุสัญญาณอย่างรวดเร็ว

เพียงมินานชายชราแลเหล่าศิษย์สายในมาถึงหลุมกับดัก 

" ฮื่อห์ " ชายชราร้องคำรามในลำคอ สองหมัดกำแน่น สองตาของชายชราพลันแดงก่ำ 

ชายชรามองไปยังนายพราน เพื่อค้นหาคำตอบ 

" ข้ามิรู้ ข้ามาดูหลุมดักสัตว์อสูรของข้า ข้าก็พบศิษย์ของท่านในสภาพเช่นนี้แล้ว " นายพรานเอ่ยออกมา

" อืม " ชายชราพยักหน้าอย่างช้าๆ 

" เจ้าไปได้แล้ว " ศิษย์สายในผู้หนึ่งโบกมือไล่ 

" ผู้อาวุโส ท่านลืมอะไรไปรึไม่ " นายพรานเอ่ยออกมา พลางถูมือ

" เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่ เห็นกันอยู่ว่าศิษย์น้องของพวกเราตายไปมากมายเช่นนี้ เจ้ายังคิดต้องการเงินค่าส่งข่าวอีกรึ " ศิษย์สายในผู้นั้นเอ่ยออกมา

" น้องชาย มันเป็นข้อตกลงที่นายพรานทุกคนได้ทำไว้กับทุกสำนัก " นายพรานเอ่ย

" ผู้อาวุโส หากท่านมิจ่ายก็มิเป็นไร ข้าก็จะไปบอกกับนายพรานทุกคนว่า มิต้องจุดสัญญาณพลุให้กับสำนักตะวันแล้ว " นายพรานเอ่ยออกมา

" ฮื่อห์ " ชายชราถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางโยนเหรียญทองให้สิบเหรียญ 

" ขอบพระคุณผู้อาวุโส " นายพรานรับเอาเหรียญทองแลฉีกยิ้มหน้าบาน 

" ข้าขอตัว " นายพรานเร่งทะยานร่างจากไปอย่างรวดเร็ว

" นำศพขึ้นมา " ชายชราเอ่ย

" ขอรับ " ศิษย์สายในทั้งห้ากระโจนลงไปยังก้นหลุม พลางดึงร่างที่เสียบคากับไม้ไผ่ออก

ราวหนึ่งเค่อร่างไร้วิญญาณทั้งเก้าถูกนำมาเรียงรายยังพื้นดิน 

ชายชรากวาดตามองยังสามศพแรก " ศิษย์สายนอกสามคนนี้ตกลงไปในหลุมดักสัตว์อสูร แลตกตายในทันใด " ชายชราเอ่ย

" หกคนนี้ถูกกระบี่เดียวปลิดชีพ ตกตายทันที " ชายชราเอ่ย 

" กระบี่เดียวปลิดชีพ " ชายชราพึมพำ 

" มันกลับมาแล้วรึ " ชายชราพึมพำ 

" นำศพของทั้งหกกลับยังสำนัก ภาระกิจครานี้ยกเลิกก่อน ไว้เรื่องราวต่างๆแล้วเสร็จค่อยมาใหม่ " ชายชราเอ่ยออกมา

ชายชรานำผ้าขาวออกมาแลห่อศพทั้งเก้าไว้ แลนำศพทั้งเก้าเข้าในแหวนมิติ

" ไป " ชายชราเอ่ยออกมา แลทะยานร่างออกจากหลุมดักสัตว์อสูร 

" ผู้อาวุโส กระบี่เดียวปลิดชีพคือผู้ใดขอรับ " ศิษย์สายในผู้หนึ่งเอ่ยถาม

" ก่อนนี้มันเป็นศิษย์หลักของสำนักกระบี่สวรรค์ ช่วงเวลาที่มันเฉิดฉายนั้นราวเมื่อสิบสองปีที่แล้ว " ชายชราเอ่ย

" มันที่เวลานั้นอยู่ที่เขตแดนผสานวิญญาณระดับเก้า ทั้งเหลือเพียงก้าวเดียวมันก็จะกลายเป็นศิษย์คนแรกในสำนักกระบี่สวรรค์ ที่ก้าวขึ้นเป็นผู้สัมผัสฟ้าดิน " ชายชราเอ่ย

" แต่มิรู้เกิดส่งใดขึ้นมันออกไล่ล่าสังหารผู้คนไปมากมายนับมิถ้วน แล้วกลับหายตัวไปอย่างลึกลับ " ชายชราเอ่ยออกมา

" เช่นนี้แล้วเวลานี้กระบี่เดียวปลิดชีพผู้นี้ สมควรที่จะเป็นผู้สัมผัสฟ้าดินแล้ว " ศิษย์สายในผู้หนึ่งเอ่ยออกมา

" ข้ามิรู้ " ชายชราชราส่ายหน้า

" แต่ดูจากคมกระบี่แล้ว อาจเป็นได้ " ชายชราเอ่ย

" ผู้อาวุโสท่านเพียงดูบาดแผลก็ดูออกแล้วรึ " ศิษย์สายในผู้หนึ่งเอ่ยออกมา

" หากเจ้าอยู่ระดับที่สูงกว่าข้า แลเข้าใจในวิถีกระบี่ เจ้าก็จะดูออก " ชายชราเอ่ยออกมา

" เอ่อ " ศิษย์ผู้นั้นพลับใบ้กิน เพราะคำพูดของตนเมื่อครู่แฝงความเหยียดหยามลงไปอย่างมาก 

" พวกเจ้าอายุยังน้อย ไร้ประสบการณ์ จึงต้องพึ่งพาข้าเหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายให้คอยสอนสั่ง " ชายชราเอ่ย

" ผู้อาวุโสข้าต้องขออภัย หากคำพูดของข้าทำร้ายจิตใจของท่าน " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา

" ช่างมันเถิด " ชายชราโบกมือไปมา 

" ผู้อาวุโสต้องดูที่ใดขอรับ " ศิษย์อีกคนเอ่ยออกมา

" บาดแผลของศพทั้งหกนั้นเรียบเนียน ราวกับว่าใช้กระบี่ที่บางเฉียบตัดขาดในคราเดียว " ชายชราเอ่ย

" ทั้งกระบี่ที่ใช้ออกนั้นก็ยังมิมีพลังวิญญาณแฝงอยู่ด้วย ซึ่งมันตรงกันกับกระบี่เดียวปลิดชีพเมื่อวันวาน " ชายชราเอ่ย

" อืม " เหล่าศิษย์ต่างพยักหน้า

" ผู้อาวุโสหากผสานพลังวิญญาณเข้าไปด้วยจะเป็นเช่นใดขอรับ " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยถาม

" บาดแผลจะกินลึกแลมิเรียบเนียบ " ชายชราเอ่ยออกมา 

" อืม " ศิษย์ผู้นั้นพยักหน้า

" ต้องเก่งกาจระดับใดขอรับจึงสามารถใช้กระบี่เดียวปลิดชีพได้ " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยถาม

" มิต้องเก่งกาจมาก เพียงเจ้าเข้าใจวิถีแห่งกระบี่ ก็เพียงพอแล้ว " ชายชราเอ่ย

" ทุกอาวุธนั้นมีวิถีของมัน หากเจ้าสามารถเข้าใจในวิถีของอาวุธ แลหลอมรวมเป็นหนึ่งกับมัน " ชายชรามองยังเหล่าศิษย์

" เมื่อถึงวันนั้น เจ้าจะรู้ว่า ขั้นฝึกที่มีมากมายนั้นไร้ซึ่งความหมาย " ชายชราเอ่ย

ชายชรารั้งร่างของตนไว้พลางกำหมัดแลชูสองนิ้วออกมา ชายชราสะบัดแขนออกสุดแรง

" ฟิ้ว " คมกระบี่บางเฉียบพุ่งทะยานเข้าหาต้นไม้ใหญ่ 

" ฝึด " คมกระบี่ตัดโค่นต้นไม้ใหญ่ล้มตึง

" ไปดูที่แผลตัดขาด " ชายชราเอ่ยออกมา

เหล่าศิษย์เร่งทะยานร่างไปยังต้นไม้ที่เหลือแต่ตอ พวกเขาถึงกับเบิกตากว้าง

" เรียบเนียนไร้เสี้ยน " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ย

" ผู้อาวุโสนี่คือวิถีกระบี่ใช่รึไม่ขอรับ " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยถาม 

" ใช่ นั่นคือวิถีกระบี่ " ชายชราตอบ 

" พวกเจ้าลองใช้กระบี่ฟันดู " ชายชราเอ่ยออกมา 

เหล่าศิษย์พยักหน้า แลเรียกกระบี่ของตนออกมา พลางหมุนควงกระบี่แลระเบิดพลังวิญญาณ 

" เปรี้ยงง " ปราณผสานวิญญาณฟันฉับไปยังต้นไม้ที่นอนที่พื้น 

ศิษย์ผู้หนึ่งเร่งเข้าไปดู " ผิวขุรขระแลมีรอยระเบิดเล็กๆอยู่ที่ส่วนปราณผสานวิญญาณฟันลง "