กำเนิดธิดาสวรรค์ผู้เหี้ยมโหด(Devil in the Goddess)

หลังจากได้พบกับโนอาและรับการรักษาจนอาการบาดเจ็บทุเลาลงอย่างน่าประหลาด ไท่เซวียนก็กลับเข้ามารวมกลุ่มกับพลทหารคนอื่นๆ ในค่ายศัตรูที่เขาแฝงตัวอยู่ บรรยากาศในค่ายยังคงคึกคักปนเปไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมและการเตรียมพร้อมรับมือการปะทะที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ 

เขานั่งเงียบๆ พยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด ดวงตาภายใต้หมวกเกราะกวาดมองไปรอบๆ เก็บรายละเอียดทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ทั้งผังค่าย การวางกำลังของทหาร และอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ 'ค่ายนี้มันใหญ่กว่าที่คิด และการป้องกันก็แน่นหนาพอสมควร หากจะหาทางหนีออกไปเฉยๆ คงไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องมีแผนที่ดีกว่านี้'

"เฮ้! พวกเจ้าได้ยินหรือไม่? คืนนี้ถึงเวรหน่วยเราออกลาดตระเวนแนวชายแดนฝั่งตะวันตกแล้วนะ" ทหารนายหนึ่งรูปร่างผอมสูงที่นั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้นกับสหายอีกสองสามคนที่กำลังทำความสะอาดอาวุธอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของเขาดูอิดโรยและเบื่อหน่าย 

"ข้าล่ะเบื่อจริงๆ ต้องไปตากน้ำค้างเฝ้าระวังพวกเมืองเอเลนอีกแล้ว เมื่อไหร่สงครามบ้าๆ นี่มันจะจบสิ้นเสียที ข้าอยากจะกลับไปนอนกอดเมียที่บ้านเต็มทน"

"เอาน่า...ก็ยังดีกว่าต้องไปประจำการที่ช่องเขามรณะนั่น ข้าได้ยินว่าหน่วยที่ไปก่อนหน้าโดนซุ่มโจมตีจากพวกนักฆ่าสวมหน้ากากจนแทบไม่เหลือรอดกลับมาเลยสักคน!" สหายอีกคนตอบด้วยน้ำเสียงกังวล เขาก้มหน้าขัดดาบของตนเองต่อไปอย่างเงียบงัน

 "ว่าแต่...เจ้าจำได้หรือไม่ว่าจุดที่เราต้องไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของหน่วยลาดตระเวนเอเลนมันอยู่ตรงไหนกันแน่? ข้าชักจะลืมๆ ไปแล้วสิ แผนที่ที่หัวหน้าหน่วยให้มามันก็ดูยากเหลือเกิน"

ไท่เซวียนได้ยินดังนั้นก็หูผึ่ง! 'หน่วยลาดตระเวนของเอเลนรึ? นี่อาจจะเป็นโอกาสทอง! หากข้าสามารถเข้าใกล้หน่วยลาดตระเวนของเอเลนได้ บางทีอาจจะหาทางติดต่อหรือส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้ หรืออย่างน้อย...ก็อาจจะใช้เป็นเส้นทางหลบหนีออกจากค่ายศัตรูนี้ได้!' เขารีบเดินเข้าไปสมทบกับกลุ่มทหารเหล่านั้นทันที พยายามทำตัวให้ดูเป็นมิตรและไม่เป็นพิษเป็นภัย

"สหาย...ข้าชื่อสาม เพิ่งจะถูกย้ายมาประจำหน่วยนี้ ข้าเองก็ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับเส้นทางแถบนี้เท่าใดนัก หากไม่เป็นการรบกวน ช่วยชี้แนะข้าด้วยเถิดว่าจุดที่เราต้องไปจับตาดูหน่วยลาดตระเวนของเอเลนนั้นอยู่ตรงส่วนใดของแผนที่" เขาเอ่ยถามด้วยท่าทีนอบน้อมและเป็นมิตร พยายามเลียนแบบกิริยาท่าทางของพลทหารทั่วไปให้แนบเนียนที่สุด

เหล่าพลทหารเมื่อเห็นไท่เซวียน (ในคราบพลทหาร "สาม") เข้ามาทักทายอย่างสุภาพ และด้วยความที่เป็นเรื่องปกติที่จะมีการสอบถามเส้นทางกันในหมู่ทหารใหม่หรือทหารที่เพิ่งถูกย้ายหน่วย จึงไม่ได้เอะใจสงสัยอันใด 

"โอ้! สหายใหม่รึ? ยินดีต้อนรับๆ" ทหารคนเดิมที่บ่นเรื่องเวรยามตอบ เขายิ้มอย่างเป็นมิตร 

"จุดที่เราจะไปคืนนี้มันอยู่ตรงบริเวณเนินเขาสูงทางปีกซ้ายของแนวรบน่ะ จากตรงนั้นจะมองเห็นความเคลื่อนไหวในเขตชายแดนของพวกเอเลนได้ แต่ก็ต้องระวังหน่อยนะ แถวนั้นพวกเอเลนมันชอบส่งหน่วยสอดแนมฝีมือดีออกมาป้วนเปี้ยนอยู่เรื่อย แถมยังมีกับดักซ่อนไว้อีกเพียบ"

"ใช่ๆ" ทหารอีกนายเสริม "ครั้งก่อนหน่วยของเราเกือบจะเหยียบกับดักระเบิดของพวกมัน ดีที่หัวหน้าหน่วยตาไวสังเกตเห็นเสียก่อน ไม่อย่างนั้นคงได้กลับมาไม่ครบสามสิบสองแน่ๆ พวกเอเลนมันเจ้าเล่ห์นัก"

"ขอบใจสหายมากที่ชี้แนะ" ไท่เซวียนกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับแย้มยิ้มอย่างเย็นชา 'โอกาสมาถึงแล้ว! 

เมื่อถึงเวลาออกลาดตระเวน ไท่เซวียนอาศัยจังหวะที่หัวหน้าหน่วยกำลังจัดแถวและมอบหมายหน้าที่ เขาก็เสนอตัวขอไปประจำการ ณ จุดสังเกตการณ์ที่ใกล้กับเขตแดนของเอเลนนั้นทันที โดยอ้างว่าตนเองสายตาดีและคุ้นเคยกับการซุ่มดูในเวลากลางคืนเป็นพิเศษ อีกทั้งยังเคยมีประสบการณ์ในการลาดตระเวนในพื้นที่คล้ายๆ กันนี้มาก่อน (ซึ่งเป็นเรื่องที่เขากุขึ้นทั้งหมด) 

แม้ปกติแล้วการเปลี่ยนตัวทหารในจุดสำคัญเช่นนี้จะไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก แต่ด้วยความที่ทหารนายเดิมที่ต้องไปประจำจุดนั้นเกิดอาการบาดเจ็บกะทันหัน (ซึ่งเป็นฝีมือของไท่เซวียนเอง) และไท่เซวียนก็แสดงความกระตือรือร้นที่จะรับหน้าที่นี้แทนอย่างเต็มอกเต็มใจ 

หัวหน้าหน่วยจึงอนุญาตอย่างไม่ลังเลนัก 'ไอ้หนุ่มนี่ดูท่าทางเอาการเอางานดี ไม่เหมือนพวกที่อู้งานไปวันๆ' หัวหน้าหน่วยคิดในใจ

ระหว่างการเดินทางไปยังจุดสังเกตการณ์นั้นเอง ไท่เซวียนก็พบกับสิ่งที่เขากำลัง "คาดหวัง" และ "ภาวนา" ให้เกิดขึ้น! หน่วยสอดแนมของเมืองเอเลนกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนที่เข้ามาในทิศทางเดียวกัน! พวกมันมีจำนวนประมาณสิบกว่านาย แต่ละคนสวมชุดเกราะที่ดูดีกว่าและอาวุธที่ดูทันสมัยกว่าทหารของค่ายที่เขาแฝงตัวอยู่อย่างเห็นได้ชัด 

และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ...ผู้นำของหน่วยสอดแนมนั้นมิใช่ใครอื่น! แต่เป็น "จินอู" บุตรชายของรองแม่ทัพ! คู่ปรับเก่าที่เพิ่งจะหาเรื่องเขาก่อนที่จะหนีมา! รอยยิ้มเย้ยหยันและท่าทางอวดดีของมันยังคงติดตาตรึงใจเขาไม่หาย!

ไท่เซวียนแสยะยิ้มอย่างเย็นชาภายใต้หน้ากากโลหะ 'หึ...สวรรค์ช่างมีตาเสียจริง! ส่งเจ้ามาให้ข้าได้ชำระแค้นถึงที่นี่เลยรึ! คราวนี้แหละ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งถึงคำว่านรกบนดิน!' แผนการของเขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในใจ 'ข้าจะใช้หน่วยลาดตระเวนของศัตรูนี้เป็นทางผ่าน...และระหว่างทาง...ก็ถือโอกาสสั่งสอนเจ้าคนอวดดีนี่เสียหน่อย!'

หน่วยลาดตระเวนของเอเลนซึ่งมีกำลังพลและอาวุธที่ดีกว่า เริ่มได้เปรียบในการปะทะกับหน่วยลาดตระเวนของค่ายศัตรูที่ไท่เซวียนแฝงตัวอยู่ทันที เสียงดาบกระทบกันและเสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นเป็นระยะ 

ทหารฝ่ายค่ายศัตรูเริ่มล้มตายและบาดเจ็บไปทีละคนสองคน ไท่เซวียนเห็นว่าหน่วยของเอเลนกำลังคุมสถานการณ์ได้ เขาจึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปช่วยเหลือหน่วยของ "ฝ่ายเอเลน" 

จินอูซึ่งกำลังบัญชาการลูกน้องอย่างฮึกเหิมและสนุกสนานกับการไล่ต้อนศัตรู ไม่ได้ทันสังเกตเห็นนักฆ่าสวมหน้ากาก (ไท่เซวียนในคราบพลทหาร "สาม") ที่พุ่งเข้ามาจู่โจมเขาจากด้านข้างอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ มันคิดว่าเขาเป็นเพียงทหารฝ่ายตรงข้ามคนหนึ่งที่หลงเข้ามาในวงล้อมและกำลังจะสิ้นท่าเท่านั้น

"บังอาจ! ตายซะเถอะเจ้าทหารเลว!" จินอูตวาดลั่นด้วยความรำคาญ มันเป็นถึงจอมเวทย์ทวิลักษณ์ระดับสองดาว บุตรชายของรองแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ ย่อมไม่คิดว่าทหารกระจอกเช่นนี้จะกล้ามาต่อกรกับมันโดยตรง มันตวัดดาบในมือเข้าใส่ไท่เซวียนด้วยเพลงดาบแห่งเอเลน "คมเขี้ยวมังกรผยอง" กระบวนท่าที่เคยใช้รังแกเขามาก่อนอย่างเต็มกำลัง หมายจะสังหารศัตรูตรงหน้าให้สิ้นซากในดาบเดียว!

แต่ไท่เซวียนในยามนี้หาใช่คนเดิมอีกต่อไป! ประสบการณ์จากการต่อสู้และการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงทำให้เขากลายเป็นคนละคน! เขาหลบหลีกเพลงดาบของจินอูได้อย่างง่ายดายราวกับผู้ใหญ่หยอกเย้าเด็กเล็ก 

'เริ่มตั้งท่าแบบนี้...ต้องสกัดตั้งแต่ต้นธาร!'อาญาตัดศูนย์ วรรคที่หนึ่ง สกัดกั้นการโจมตีของมันอย่างแม่นยำ! ดาบของเขากระทบเข้ากับดาบของจินอูอย่างจัง ทำลายจังหวะและแรงส่งของมันจนเสียหลัก!

"อะไรกัน!?" จินอูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าทหารฝ่ายตรงข้ามคนนี้จะสามารถรับเพลงดาบอันภาคภูมิใจของมันได้! มันรีบรวบรวมพลัง ปลดปล่อยทักษะจากลูกแก้ววิญญาณลูกแรกออกมาทันที! "ทักษะอัญเชิญ! อาชาศึกทะยานฟ้า!"

พลันบังเกิดวงเวทย์สีทองอร่ามขึ้นเบื้องหน้ามัน ก่อนที่ร่างของอาชาศึกสีดำทมิฬตัวมหึมาจะปรากฏกายขึ้น! ดวงตาของมันลุกโชนด้วยเปลวไฟ! มันส่งเสียงร้องก้องกังวาน ก่อนจะทะยานเข้าใส่ไท่เซวียนอย่างรวดเร็ว! จินอูผู้ซึ่งกระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังอาชาศึก ตวัดดาบเข้าใส่ไท่เซวียนอย่างต่อเนื่อง หมายจะใช้ความได้เปรียบจากความสูงและความเร็วของอาชาศึกบดขยี้ศัตรู!

ไท่เซวียนมิได้ตื่นตระหนก เขายังคงเยือกเย็นและสุขุม เขาสังเกตการเคลื่อนไหวของอาชาศึกและเพลงดาบของจินอูอย่างละเอียด 'มันอาศัยความเร็วของม้าศึกเข้าโจมตี หากจัดการม้าได้ มันก็หมดพิษสง!' อาศัยจังหวะที่อาชาศึกกำลังจะยกขาหน้าขึ้นกระทืบ 

'จังหวะนี้แหละ! ทลายจุดศูนย์ถ่วงมันซะ!' อาญาตัดศูนย์ วรรคที่สอง ดาบของเขาตวัดเข้าที่ข้อเท้าของอาชาศึกอย่างแม่นยำ!

"ฮี้!!!" อาชาศึกร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มันเสียหลักล้มคะมำลงกับพื้นอย่างแรง! ร่างของจินอูปลิวกระเด็นตกจากหลังม้ากลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า! ฝุ่นดินตลบอบอวล!

"บัดซบ! เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่!?" จินอูคำรามอย่างหัวเสีย มันไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ทหารธรรมดาเช่นนี้มาก่อน! มันรีบรวบรวมพลังอีกครั้ง ปลดปล่อยทักษะจากลูกแก้ววิญญาณลูกที่สองออกมา! "ทักษะแปลงกาย! กายาอาชาทมิฬ!"

ร่างของจินอูพลันขยายใหญ่ขึ้น! กล้ามเนื้อปูดโปน! ผิวหนังของมันกลายเป็นสีดำทมิฬดุจเดียวกับอาชาศึก! พลังและความเร็วของมันเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล! มันคำรามลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ไท่เซวียนอีกครั้งด้วยความบ้าคลั่ง! หมัดอันหนักหน่วงของมันหมายจะทุบไท่เซวียนให้แหลกเป็นชิ้นๆ!

ไท่เซวียนยังคงรับมืออย่างใจเย็น เขาหลบหลีกการโจมตีอันหนักหน่วงของจินอูในร่างอาชาทมิฬได้อย่างคล่องแคล่ว อาศัยเพลงดาบ "อาญาตัดศูนย์" คอยทำลายจังหวะและสร้างโอกาสในการตอบโต้ เขารู้ดีว่าจินอูในตอนนี้แข็งแกร่งกว่าเดิมมากนัก และการโจมตีของมันก็รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า แต่เขาก็ยังคงมองเห็นช่องโหว่ในการโจมตีของมันอยู่! 'มันโจมตีด้วยพละกำลังเป็นหลัก ท่าทางยังคงเก้งก้างอยู่บ้าง!'

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด! เสียงดาบปะทะกับหมัดที่หุ้มด้วยพลังงานสีดำดังกึกก้อง! ไท่เซวียนแม้จะเสียเปรียบด้านพลัง แต่เขาก็อาศัยไหวพริบและความพลิกแพลงของเพลงดาบเข้าต่อกรได้อย่างสูสี! เขาหลอกล่อให้จินอูโจมตีพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า ปล่อยให้มันใช้พลังงานไปอย่างสิ้นเปลือง 

 'ต้องกดดันมัน! ไม่ให้มันมีโอกาสได้ตั้งหลัก!' อาญาตัดศูนย์ วรรคที่สี่ โจมตีเข้าที่จุดอ่อนบริเวณข้อต่อต่างๆ ของจินอูอย่างต่อเนื่อง!

"อ๊ากกก! เป็นไปไม่ได้! ข้าไม่แพ้เจ้าทหารชั้นต่ำ!" จินอูคำรามอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ยอมรับความพ่ายแพ้! มันรวบรวมพลังทั้งหมดเข้าที่หมัด หมายจะปิดฉากการต่อสู้ครั้งนี้! ไอพลังสีดำทมิฬควบแน่นอยู่ที่หมัดของมันจนมองเห็นเป็นรูปร่าง!

แต่ไท่เซวียนอ่านการเคลื่อนไหวของมันออก! 'มันกำลังจะใช้พลังทั้งหมดในหมัดเดียว! นี่คือโอกาสสุดท้ายของมัน! ต้องหยุดมันตั้งแต่ความคิด!' เขาตัดสินใจใช้ อาญาตัดศูนย์ วรรคที่ห้า! ดาบในมือของเขาเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ เขารอจังหวะที่จินอูกำลังจะปลดปล่อยพลัง ก่อนจะตวัดดาบออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ! ดาบของเขามิได้มุ่งไปที่ร่างของจินอู! หากแต่เป็นการชี้ไปยังดวงตาของมัน! สร้างแรงกดดันทางจิตใจอย่างรุนแรง!

วินาทีนั้น! จินอูที่กำลังจะปลดปล่อยพลังอย่างเต็มที่ พลันชะงักงันไปชั่วขณะ! ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความสับสนและหวาดหวั่น! ราวกับเห็นภาพมายาอันน่าสะพรึงกลัว! จิตใจของมันสั่นคลอน!

ไท่เซวียนไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป! เขาพุ่งเข้าประชิดตัวจินอูด้วยความเร็วสูงสุด! ดาบในมือแทงทะลวงเข้าสู่หัวใจของมันอย่างสุดแรง!

"อึ่ก..." ร่างเสมือนของจินอูเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสง หายไปจากโลกมิติแห่งนี้! ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความตกตะลึง!

ในจังหวะนั้นเอง ทหารฝ่ายเอเลนที่เหลือก็สามารถเอาชนะหน่วยลาดตระเวนของค่ายศัตรูได้สำเร็จพอดี พวกมันกำลังจะเข้ามาตรวจสอบบริเวณที่จินอูเพิ่งต่อสู้ ไท่เซวียนเห็นเป็นโอกาส เขารีบถอดหน้ากากและเครื่องแบบของทหารฝ่ายศัตรูออก เผยให้เห็นอาภรณ์ของตนเอง ก่อนจะเดินเข้าไปสมทบกับทหารเอเลนกลุ่มนั้น แสร้งทำเป็นว่าเพิ่งจะตามมาถึงและได้ช่วยเหลือในการจัดการ "ผู้บุกรุก" (ซึ่งก็คือตัวเขาเองในคราบทหาร "สาม")

"พวกเจ้าปลอดภัยดีหรือไม่!?" ไท่เซวียนเอ่ยถามทหารเอเลนด้วยน้ำเสียงห่วงใย "ข้าเห็นเหตุการณ์ปะทะกันแต่ไกล เกรงว่าพวกเจ้าจะเสียที จึงรีบตามมาดู"

เหล่าทหารเอเลนเมื่อเห็นว่าเป็นองค์ชายไท่เซวียน (แม้จะยังคงแปลกใจในรูปโฉมที่เปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย) ก็รีบทำความเคารพและรายงานสถานการณ์ ไท่เซวียนรับฟังอย่างใจเย็น ก่อนจะสั่งการให้พวกเขากลับค่ายเอเลนเพื่อรายงานผลการลาดตระเวน โดยที่ตัวเขาเองก็ขอติดตามกลับไปด้วยในฐานะ "ผู้ช่วยเหลือหน่วยสอดแนมให้คว้าชัย"