ตกดึก...
บ้านพักหลังน้อยที่ท่านปลัดย้ายมาใหม่เงียบสนิท ภรรยายาที่นอนอยู่ข้างๆแน่นิ่งไม่ไหวติงราวกับคนไร้ิญญา ั้แ่ที่เดชาขับรถมาถึงบ้านเขาก็ยังไม่ได้จัดการปลดปล่อยของเหลว มือหนาลูบไปตามเรือนร่างของภรรยาก่อนจะเริ่มจับเธอแก้ผ้าทีละชิ้น
“หยุดเลยนะคุณ”
“ไม่เอาน่า เราไม่ได้จู่จี๋กันมานานแล้วนะ”
“หึ…พอไม่มีผู้หญิงสวยๆอยู่ข้างๆ ก็นึกถึงฉันขึ้นมาเชียว”
“ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย”
สันจมูกโด่งพรมจูบไปตามแขน แรงกระหายของท่านปลัดรุนแรงจนเริ่มเคลื่อนไหว คราวนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่อยู่ข้างกาย แต่เป็เด็กหนุ่มหน้ามนที่บีบขย้ำแก่นกายของเขาแทน เดชาอยากจะบอกเื่นี้กับภรรยาเพื่อจะได้เปลี่ยนผู้ช่วยคนใหม่ แต่ถ้าขืนบอกไป...มีหวังอาจจะต้องย้ายที่ทำงานใหม่ที่แย่กว่าเดิมแน่ๆ
“ไม่เอา ฉันเหนื่อย”
“เถอะน่า”
“พรุ่งนี้คุณไม่มีงานทำหรือไง”
“ก็มี แต่…”
“ไม่มีแต่…นอนได้แล้วก่อนที่ฉันจะโกรธ”
สิ้นเสียงของภรรยา ร่างหนาของชายวัยกลางคนก็พลิกตัวหันหน้าพ่นลมหายใจ ลำเอ็นใต้กางเกงขาสั้นยังคงแข็งเป็ลำตั้งโด่ อยู่ๆใบหน้าจิ้มลิ้มของผู้ช่วยก็ฉายเข้ามาในหัว ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูคงจะหวานไม่เบา ผิวขาวๆตามลำคอส่งกลิ่นหอมตลอดตอนที่อยู่ใกล้ๆ มือเรียวที่ขย้ำลำเอ็นแท่งใหญ่ใต้กางเกงมันทำให้ท่านปลัดต้องสะบัดหัวไปมา
มันเป็เพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น...
เขาไม่ได้ชื่นชอบเพศเดียวกัน...แต่ยิ่งแก่...อารมณ์อยากรู้อยากลองอะไรหลายๆอย่างก็ประทุเข้ามาในหัวมากขึ้นทุกที!
“คิดอะไรของกูวะ”
เสียงพึมพำดังขึ้นกลางดึก...
คุณนายที่นอนกรนอยู่ข้างๆหลับสนิทเป็ตาย ร่างสูงใหญ่ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำชั้นล่าง ชายวัยกลางคนยังไม่สามารถข่มตานอนหลับได้ เนื่องจากอารมณ์ยังคงข้างคาอยู่ในตัว ปลัดเดชาเลือกที่จะนำเอกสารในกระเป๋าขึ้นมาจัดการ ในเมื่อนอนไม่หลับก็ใช้เวลาทำงานน่าจะดีกว่า
“เฮ้อ…ดันลืมเอกสารสำคัญไว้ในห้องซะด้วย”
เมื่อนั่งทำงานอยู่บนโต๊ะได้ไม่นาน เดชาก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารชิ้นสำคัญวันที่อำเภอ ร่างสูงพาตัวเองหนีออกมาจากห้องเร็วไปหน่อย เลยไม่ได้เช็คให้ดีว่าเอาอะไรติดตัวมาบ้าง แต่ไหนๆก็นอนไม่หลับแล้ว เสียงสตาร์ทรถหน้าบ้านจึงดังขึ้น ก่อนที่ร่างกำยำในชุดขาสั้นและเสื้อกล้ามจะขับไปยังที่ทำงานท่ามกลางความดึกดื่น