เมื่อสังเกตจนแน่ใจว่าคุณสิเภา ผู้ตกเป็เหยื่อลักพาตัวในงานนี้ เดินหายเข้าไปในห้องพักเรียบร้อยแล้ว ไททัศน์จึงดึงตัวอัสนนท์เข้ามาสอบถามข้อมูล
ความเท็จความจริงใกล้ๆ
"พี่อัสน์ เื่มันเป็ไงมาไง ผมงงไปหมดแล้ว"
"ฉันคิดว่าแกทายแผนฉันออกแล้วเสียอีก"
"บ้าบอ แผนตื้นๆ ผมพอเดาออก แต่ไม่รู้กลอุบายลึกๆ หลังจากนี้ สมมติถ้านายกบ่างแกยอมขายที่ดินให้เราจริง
แล้วพวกเราจะเอาลูกสาวเขาไปคืนยังไง นี่มันเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยวชัดๆ คุณสิเภาถึงเธอจะดูนิ่งๆ แต่ดูอาฆาตแถมแววตาเอาเื่สุดๆ"
"ตอนนี้สิ่งที่เราควรทำคือ ให้ทางบ้านของเธอรับรู้ว่าเธอปลอดภัย เพราะถ้าสงสัยว่าลูกสาวตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเขาจะเร่งออกตามหา หลักฐานทั้งสัญญาณมือถือ หรืออาจมีคนพบร่องรอยหลักฐานบางอย่าง ฉันจะยื้อเวลาออกไปอีก 2 วัน จนฉันพาคุณสิเภาหนีออกนอกประเทศได้ วิธีการข่มขู่เพื่อบังคับให้เขาขายที่ดินจะเริ่มขึ้น แกต้องรับหน้าอยู่ทางนี้ เป็ตัวแทนซื้อที่ดินของบริษัท เมื่อจบเื่แล้วฉันมีวิธีของฉันในการส่งตัวประกันว่าแต่ของที่ให้เตรียมไว้ ได้ซื้อมาครบหรือยัง"
"ได้ตามสั่งอยู่แหละ แต่ไม่รู้จะตรงใจหรือเปล่า" ไททัศน์ตอบ เขามักมีลางสังหรณ์ที่แม่นยำ และงานนี้ก็เช่นกัน เขารู้สึกว่ามันไม่ได้ปอกกล้วยเข้าปากอย่างที่อัสนนท์คิด แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อตกกระไดก็ต้องพลอยโจนไปกับเขาด้วย เอาก็เอาว่ะ..
อัสนนท์มองตรวจสอบสิ่งของตรงหน้า สิ่งที่เตรียมไว้สำหรับแผนขั้นต่อไป
โทรศัพท์มือถือ
ซิมเถื่อน
ปืนสั้นของเด็กเล่น
คืนนี้เขาจะเริ่มแผนการ อัสนนท์ยิ้มกริ่มมุมปากอย่างคนเ้าเล่ห์
...............
ก๊อก ก๊อก
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
อัสนนท์เคาะประตูพอเป็พิธี เห็นแล้วว่าเ้าของห้องไม่มีทางเดินมาเปิดประตูแน่ๆ แล้ว เขาจึงไขกุญแจไปในห้อง
"สวัสดี คุณตัวประกัน มีอะไรให้ช่วยไหม"
"ถึงฉันจะโวยวายไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นมา บอกมาเลยดีกว่าว่าฉันต้องทำอย่างไรบ้าง"
สิเภาตกอยู่ในสภาวะจำยอม ถึงจะไม่เห็นด้วยกับการยื่นขอเสนอซื้อขายที่ดินที่เป็มรดกตกทอด ที่สำคัญคือเป็บ้านของแม่ แม่และเธอเกิดและโตในบ้านหลังนั้น แต่การแก้สถานการณ์ด้วยทำตามน้ำไปก่อน เห็นจะเป็ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้
"รู้หน้าที่ก็ดี สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือ เอามือถือคืนไป แล้วโทรบอกที่บ้านว่าไปนอนค้างบ้านเพื่อน คุยให้เนียนนะ อย่าตุกติกเพราะนี่คือรางวัลของคนที่คิดหักหลังฉัน" อัสนนท์สั่งการ พลางล้วงเอาปืนพกมาจ่ออยู่ที่เอวของเธอ
"ตกลง ฉันรู้ว่าต้องทำไง ฉันจะไม่ทำสิ่งที่นายไม่้าเด็ดขาด" เธอพูดพลางรับมือถือมาจากมืออัสนนท์
เลขหมายปลายทางคือ 'นางสิชล' ผู้เป็มารดา ซึ่งเป็เบอร์โทรที่มีสายไม่ได้รับมากที่สุด สิเภากดโทรออก แล้วแจ้งข้อมูลว่าเธอตกเครื่อง
เลยค้างอยู่บ้านเพื่อนสักวันสองวัน แล้วจะหาทางจองตั๋วเครื่องบินกลับบ้านอีกครั้ง เนื่องจากลูกสาวเป็คนมีความรับผิดชอบและไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง นางสิชลจึงแค่เพียงฝากฝังให้ดูแลตัวเองดีๆ ถึงบ้านอีกทีค่อยโทรบอกให้คนไปรับ เธอส่งมือถือให้เขาคืนเมื่อมารดาวางสายแล้ว
"ขอให้บาปกรรมที่ฉันต้องโกหกแม่ครั้งนี้ นายเป็คนชดใช้ ถ้าฉันหนีออกไปได้ แกได้เหลือแค่ชื่อแน่ นายอัสนนท์"
"ถ้าเก่งจริงก็หนีไป แต่หนีให้พ้นนะ ถ้าฉันยังจับตัวได้อีก ะุปืนในกระบอกนี้มันอาจจะที่ไปฝังอยู่บนหัวเธอก็ได้" ไม่พูดเปล่า อัสนนท์สวมบทบาทเป็โจรเถื่อนเอาปืนของเล่นจ่อเล็งไปทางศีรษะของสิเภา
"หมดธุระของนายแล้วใช่ไหม เชิญออกไปได้แล้ว ฉัน้าพัก" เธอผลักร่างใหญ่ออกไปอย่างไม่เกรงกลัว
อัสนนท์ถอยออกไปอย่างว่าง่าย แล้วเขาก็เปิดประตูออกไป ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาในห้องแล้วขู่หญิงสาวอีกรอบ
"ฉันล๊อกกุญแจไว้ด้านนอก ถ้าปวดท้องถ่ายก็ใช้กระโถนเอาละกัน"
"รู้แล้วน่า ออกไปได้แล้ว" สิเภาเดินออกไปผลักประตู พร้อมยกมือทาบอกโล่งใจที่ได้อยู่ลำพังในที่พักเสียที โบราณว่าไม่มีสัจจะในหมู่โจร
ถ้ากิเลสครอบงำให้อัสนนท์หน้ามืดขึ้นมา เธอจะปกป้องตัวเองอย่างไร
(จบตอน)
239
