Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        หลังจากเซี่ยเจิงอาบน้ำเสร็จ เขาก็เช็ดผมอย่างลวกๆ ไปสองทีแล้วจึงล้มตัวลงนอนบนเตียง

       สภาพจิตใจของแม่วันนี้ไม่ค่อยแย่สักเท่าไหร่ อารมณ์ก็ดีขึ้นมากด้วย เมื่อครู่ยังเล่าให้เซี่ยเจิงฟังอย่างละเอียดด้วยว่าวันนี้ไปทำอะไรกับป้าหลี่มาบ้างความจริงแล้วสิ่งที่แม่ทำได้ก็แทบจะเหมือนเดิมทุกวันเล่าไปเล่ามาก็มีแต่เรื่องซ้ำๆ นั้นไม่กี่เรื่องจึงทำให้เซี่ยเจิงสามารถท่องออกมาได้โดยไม่ขาดไปสักตัวอักษรเดียว แต่เขาก็ยังคงชอบฟังมันมากอยู่ดี

       ขอเพียงแค่แม่ยอมเล่าออกมา เขาก็พร้อมที่จะฟังเสมอ

       เซี่ยเจิงตัดสินใจที่จะทำกิจกรรมก่อนนอนที่จะช่วยให้เขานอนหลับ

       แต่หลังจากที่เล่นเกมจนแพ้กับเพื่อนร่วมทีมที่ไม่เอาไหนไปหนึ่งเกมเขาก็สามารถยืนยันได้เลยว่าเกมไม่เพียงแต่จะไม่สามารถช่วยให้นอนหลับได้แถมเพื่อนร่วมที่ไม่เอาไหนยังเป็นสาเหตุที่ทำให้เขานอนหลับได้ยากกว่าเดิมอีก

       เซี่ยเจิงถอนหายใจออกมาหนึ่งที หลังจากนั้นก็เปิดวีแชทขึ้นมา

       ที่ชื่อวีแชทของเขาเป็นเลขมั่วๆ ชุดหนึ่งและมีรูปโปรไฟล์เป็นสีดำเป็นเพราะว่าโดยปกติแล้วเขาไม่ค่อยได้เล่น รายชื่อติดต่อก็มีเพียงแค่สามสิบกว่าคนดังนั้นคนที่เขาคุยด้วยในหน้าห้องแชทคนแรกก็คือชวีเสี่ยวปอ

       และแน่นอนว่าบันทึกการสนทนาก็ยังคงค้างอยู่ที่บทสนทนาที่คุยกับเขาไปเมื่อครั้งที่แล้ว

       รูปโปรไฟล์ของชวีเสี่ยวปอเป็นรูปเด็กคนหนึ่งในตอนที่เซี่ยเจิงยังไม่เคยเปิดเข้าไปดูเขาคิดว่าคงน่าจะเป็นเพียงรูปหน้าเด็กแสดงสีหน้าที่ดังในอินเทอร์เน็ตอะไรประมาณนั้นแต่พอเมื่อกดเข้าไปดูถึงพบว่า

       นี่มันเป็นรูปชวีเสี่ยวปอตอนเด็กไม่ใช่หรอกเหรอ?

       ถึงแม้ว่าตัวจะหดเด็กลงไปหลายเท่าแต่พอมองรูปร่างหน้าตาไปแวบแรกก็รู้เลยว่าเป็นเขา

       เป็นรูปที่ถ่ายในฤดูหนาวดังนั้นทั้งตัวของเด็กน้อยชวีเสี่ยวปอจึงถูกห่อเอาไว้อย่างมิดชิดและเขาก็คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเสื้อที่ใส่มันหนาเกิดไปแขนทั้งสองข้างของเขาเลยไม่สามารถวางขนาบข้างลำตัวลงไปได้จึงทำให้ต้องกางออกไปด้านข้างอย่างช่วยไม่ได้ และเมื่อรวมเข้ากับท้องกลมๆจึงทำให้ดูเหมือนกับแพนกวินน้อยที่หนาวจนหน้าแดงตัวหนึ่ง

       เซี่ยเจิงกดขยายรูปเข้าออกอยู่หลายครั้งแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมชวีเสี่ยวปอถึงได้เลือกรูปนี้มาตั้งเป็นรูปโปรไฟล์แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง

       “นายส่งไรมา? ” ชวีเสี่ยวปอไม่อยากจะเสียแรงพิมพ์จึงส่งข้อความเสียงไป ฟังก์ชั่นการยกเลิกข้อความถูกออกแบบมาไว้อย่างดีมากซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาอยากจะทำให้คนที่ขี้สงสัยถามซักไซ่ออกไปในที่สุด

       เซี่ยเจิงนั่งบนพื้นอย่างไม่มีแรงมาเป็นเวลานาน

       เขาไม่กล้าที่จะบอกไปว่าเป็นเพราะตัวเองหัวเราะจนลืมตัวเลยตกลงมาจากเตียงและมีมที่ส่งไปให้เขานั้นก็เกิดจากในตอนที่คว้ามือถือแล้วมือลั่นกดส่งไปเขาไม่ได้ทันดูเลยสักนิดว่ามันคืออะไร จึงรีบกดยกเลิกข้อความไปก่อนเพื่อปกปิดความอับอาย

       “ไม่มีอะไร ส่งผิดน่ะ”รู้สึกเหมือนกับทำเรื่องไม่ดีแล้วถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้คนอย่างไรอย่างนั้นเลยแต่เซี่ยเจิงก็ยังคงนั่งอยู่บนพื้นและตอบกลับไปอย่างสงบนิ่ง “ถึงบ้านแล้ว?”

       เมื่อชวีเสี่ยวมองสามคำนั้นก็ไม่รู้ว่าจะต้องตอบอะไรออกไปถึงบ้านอะไรกันล่ะ นอกจากตัวเขาแล้ว บนถนนเส้นนี้แม้แต่หมาจรจัดก็ยังไม่มีเลย

       แต่ไม่นานก็มีข้อความเสียงส่งเข้ามาอีกครั้ง

       “นายยังอยู่ข้างนอกเหรอ? ” แล้วหลังจากนั้นก็มีคำขอเปิดวิดีโอคอลมาจากเซี่ยเจิงทันที

       ชวีเสี่ยวปอผงะไปชั่วครู่ แต่เขาก็ยกมือขึ้นมาขยี้ที่ดวงตาแล้วถึงได้กดเชื่อมต่อไปอย่างรวดเร็วเมื่อเชื่อมต่อแล้วชวีเสี่ยวปอจึงพบว่าที่เขาขยี้ตาไปเมื่อครู่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยดวงตาของเขาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอยังคงบวมอยู่อย่างเห็นได้ชัด

       “ยังอยู่ข้างนอกจริงๆ ด้วย”เมื่อครู่ตอนที่เซี่ยเจิงเปิดฟังในข้อความเสียงของชวีเสี่ยวปออีกครั้งก็รู้สึกเหมือนว่าจะได้ยินเสียงรถขับผ่านนึกไม่ถึงว่าจะเขาจะเดาถูกและแน่นอนเขาก็ยังเดาถูกอีกว่าชวีเสี่ยวปอคงจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแน่ๆไม่อย่างนั้นค่ำมืดดึกดื่นจะออกมาเดินข้างนอกทำไมกัน“นายอย่าบอกนะว่านายออกมาเดินย่อย”

       “ฉันจะมีอะไรให้ย่อยได้ยังไง? ” ชวีเสี่ยวปอกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ไม่รู้ว่าทำไมพอเซี่ยเจิงโทรศัพท์มาถึงทำให้อารมณ์เขาดีขึ้นอย่างประหลาด

       “นายพูดแบบนี้ ซุปไข่ผักรวมก็เสียใจแย่น่ะสิ” เซี่ยเจิงลุกขึ้นมาจากพื้นมือถือจึงสั่นตามตัวเขาไปด้วยสองครั้ง

       “นายนั่งกับพื้นเหรอ? ” ชวีเสี่ยวปอเห็นภาพจากในหน้าจออย่างชัดเจน

       “อ๋อ เมื่อกี้ออกกำลังอยู่” เซี่ยเจิงโกหกออกไปหน้านิ่งๆ“แพลงก์น่ะ”

       “อ่อ งั้นก็เจ๋งสุดๆ เลย” ชวีเสี่ยวปอก็ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรออกไปทั้งสองคนมองอีกฝ่ายผ่านมือถือและเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งแต่หลังจากนั้นพวกเขาก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน

       “นาย...”

       “ฉัน...”

       “นายพูดก่อนเถอะ” ชวีเสี่ยวปอยกคางขึ้น ส่งสัญญาณให้เซี่ยเจิง

       “ฉันไปรอนายที่ที่พวกเราแยกกันตรงนั้นก็แล้วกัน”เซี่ยเจิงสวมเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว “นายจะไปถึงประมาณกี่โมง”

       “อะไร? ” ชวีเสี่ยวปอรู้สึกคาดไม่ถึงแต่ภาพในหน้าจอเซี่ยเจิงกลับพูดไปด้วยพลางใส่รองเท้าไปด้วยและกำลังที่จะออกจากบ้านแล้ว

       “นายอยากจะนอนอยู่ข้างถนนหรือไง? ” เซี่ยเจิงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆกับโทรศัพท์ ทั้งใบหน้าของเขาก็ปรากฏขึ้นมาเต็มหน้าจอ“มานอนบ้านฉันสักคืนก็แล้วกัน”

       หลังจากที่เดินทางออกมาไกลในที่สุดเซี่ยเจิงก็เห็นชวีเสี่ยวปอแล้วถึงแม้ว่าเขาจะยืนอยู่ตรงนั้น แต่ว่ากลับไม่เหมือนท่ายืนสักเท่าไหร่เพราะเขาอยู่ไม่นิ่งเลยแม้แต่ชั่วขณะเดียว เท้าซ้ายขวาสลับกันวาดวงกลมอยู่ที่พื้น

       แล้วอยู่ดีๆ เซี่ยเจิงก็เห็นรูปชวีเสี่ยวปอตอนเด็กรูปนั้นปรากฏขึ้นมาบนหน้าของเขาอย่างประหลาดแต่กลับเป็นเพนกวินน้อยตัวสูงยาวเขาจึงได้รีบหยิบมือถือออกมาถ่ายรูปด้านหลังของเพนกวินน้อยไปหลายรูปหลังจากนั้นถึงค่อยเดินเข้าไป

       “เร็วมากเลยนะเนี่ย” ชวีเสี่ยวปอหันหลังมาแล้วเห็นเซี่ยเจิงในขณะที่เขากำลังเดินเข้ามา ชวีเสี่ยวปอก็ย่ำเท้าอย่างรู้สึกไม่สบายใจ

       “เรียกรถมาเลยเร็วน่ะ” เซี่ยเจิงมองไปที่ชวีเสี่ยวปอและจุดที่สำคัญที่สุดแน่นอนว่าต้องเป็นที่ใบหน้าของเขา“ร้องไห้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

       “เห้ย” ทันใดนั้นชวีเสี่ยวปอก็รู้สึกขายหน้าขึ้นมาทันทีบางครั้งเขาก็รู้สึกว่าความละเอียดอ่อนของเซี่ยเจิงมักจะทำให้ตัวเขาไม่สามารถซ่อนอะไรเอาไว้ได้เลยอยู่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาทว่าในคืนนี้หากไม่ใช่เพราะว่าเซี่ยเจิงดูออกยังไงเขาเองก็คงไม่ยอมลดศักดิ์ศรีมาพูดขอให้เซี่ยเจิงพาเขาไปอยู่ด้วยสักหนึ่งคืนหรอก“ลูกพี่ ขอร้องล่ะอย่าถามเลย”

       “ได้” เซี่ยเจิงหัวเราะออกมา ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้คิดที่จะถามหรอกชวีเสี่ยวปอที่นิสัยแบบนี้ สาเหตุที่หนีออกจากบ้านมาน่ะเหรอนอกเสียจากว่าตัวเขาจะอยากพูดเอง ถึงต่อให้ใครถามก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก

       ทั้งสองคนจึงเรียกรถและต่อมาไม่นานรถก็มาจอดอยู่ที่ปากซอยบ้านของเซี่ยเจิงชวีเสี่ยวปอมองเข้าไปด้านในเห็นลานบ้านที่ยังมีไฟสว่างอยู่เพียงหลังเดียวจึงคิดว่าน่าจะเป็นที่นั่น

       “พ่อแม่นายนอนหลับกันหมดแล้วเหรอ? ” ไม่มีไฟตามทางและในตรอกซอยนี้ก็เงียบจนได้ยินเพียงแค่เสียงก้าวเดินของทั้งสองคนชวีเสี่ยวปอเดินอยู่ด้านหลังของเซี่ยเจิงจึงทำให้ตอนที่พูดเขาลดเสียงเบาลงไปอย่างไม่รู้ตัว

       “แม่ฉันหลับไปตั้งนานแล้วล่ะ” เซี่ยเจิงตอบ

       “อ๋อ” ชวีเสี่ยวปอพยักหน้า ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติที่เซี่ยเจิงพูดถึงเพียงแค่แม่ของเขา

       “ถึงแล้ว” เซี่ยเจิงผลักประตูรั้วให้เปิดออกเหมือนเป็นการส่งสัญญาณให้ชวีเสี่ยวปอเดินเข้าไป

       ชวีเสี่ยวปอชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน หลังจากนั้นจึงเดินเข้าไปข้างในเป็นลานบ้านที่ดูธรรมดาๆ แต่ถูกเก็บกวาดจนสะอาดเรียบร้อยมากด้านนอกยังมีเชือกตากผ้าที่แขวนเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้เก็บอยู่อีกสองสามตัวซึ่งเสื้อผ้าเหล่านี้ล้วนเป็นของเซี่ยเจิง

       เซี่ยเจิงเดินเข้าไปจับขากางเกงที่แขวนอยู่ตัวหนึ่งแล้วก็พูดกับตัวเองว่า “ทำไมยังไม่แห้งอีกละเนี่ย”ทั้งยังดีดนิ้วไปยังชวีเสี่ยวปอหนึ่งครั้ง “เอาแต่ยืนตรงนั้นทำไม เข้าบ้านกันเถอะ”

       ความจริงแล้วทันทีที่รถแท็กซี่จอดชวีเสี่ยวปอก็เดาเอาไว้อยู่แล้วว่าพื้นเพสภาพบ้านของเซี่ยเจิงคงจะไม่ดีสักเท่าไหร่แต่หลังจากที่เขาเข้าบ้านมาแล้ว ชวีเสี่ยวปอก็แอบตกใจไปไม่น้อย

       ถ้าเทียบกับห้องของตัวเองแล้วห้องของเซี่ยเจิงนั้นถึงจะเรียกว่าความเรียบง่ายที่แท้จริงเพราะมันมีเพียงแค่เตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะหนังสือ และไม่มีอย่างอื่นอีกเลย

       ที่จริงแล้วชวีเสี่ยวปอยังมองและประเมินไปที่เตียงของเขาด้วย แม้ว่ามันจะไม่ได้ใหญ่มากแต่ก็พอที่จะเบียดคนสองคนไว้ได้โดยไม่มีปัญหาแต่ว่าตัวเขาเองก็คงจะไม่สามารถเปิดปากขอร้องให้เซี่ยเจิงนอนเตียงเดียวกับเขาได้ในห้องนี้ไม่มีแม้ตัวเก้าอี้สักตัว แล้วอีกเดี๋ยวเขาจะไปนอนไหนล่ะ?