ปริศนาดาววิมุตติ เล่ม 1 ตอนหอคอยห้องสมุด

“มีอะไรหรือ แฮ็มกะแป็ง?” บุ๋นมองตามแล้วถามขึ้นทันที

“เห็นเงาอะไรผ่านไปไหมวะบุ๋น?” แฮ็มกะแป็งถามอย่างรวดเร็ว

“ไม่เห็นว่ะ”

คราวนี้ทุกคนต่างหันหน้ามองไปที่บันไดทางขึ้นหอคอยเป็นตาเดียวกัน ทุกคนต่างรู้สึกเสียววาบขนลุกไปทั้งตัว เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาทันที

“แฮ็มกะแป็งเห็นอะไรหรือ?” หวันถาม

“เหมือนเงาวิ่งผ่าน เราเห็นแบบนี้ครั้งนึงแล้วเมื่อวันศุกร์” แฮ็มกะแป็งบอกเพื่อน “หรือมีใครมาเล่นซ่อนหาอีกเนี่ย?”

“เฮ้ย ไม่มีแล้วมั้ง?” บุ๋นบอก กลัวแฮ็มกะแป็งชวนขึ้นไปสำรวจห้องลึกลับบนหอคอย

“ไปดูกันบุ๋น” แฮ็มกะแป็งชวนจนได้

บุ๋นสะดุ้ง สั่นหัวดิ๊ก “ไม่เอา จะบ้าหรือ? กูกลัว”

ตั้งแต่คบกันมาห้าปี หวันมั่นใจในความมีเหตุผล และวิจารณญาณของแฮ็มกะแป็ง แฮ็มกะแป็งเป็นคนพูดน้อย แต่คำพูดทุกคำที่พูดออกมาล้วนมีความหมาย เขาไม่ใช่คนเก่ง แต่เป็นคนมีมานะอุตสาหะ เขาไม่ใช่คนหัวไว แต่เขาใช้สมองคิดตลอดเวลา

ดังนั้น เรื่องที่แฮ็มกะแป็งทำ น้อยครั้งที่จะไม่มีเหตุผล เมื่อบุ๋นไม่กล้าขึ้นไป หวันจึงอาสาเสียเอง

“เราขึ้นไปกับเธอเอง แฮ็มกะแป็ง เราไปพิสูจน์กันทีเถอะว่า ข้างบนมีเด็กมาเล่นซ่อนแอบกันตกค้างอยู่อีกหรือเปล่า หรือไปพิสูจน์กันทีสิว่า มีอะไรที่ไม่สามารถอธิบายได้จนเป็นข่าวลือกันไปทั่ว ไปดูกันให้เห็นกะตาเลย จะได้เลิกกลัวกันสักที”

แฮ็มกะแป็งยิ่งเข้าใจตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าทำไมถึงได้ตกหลุมรักสาวน้อยชื่อหวันที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของตน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เพียงแค่รู้ว่ามีหวันอยู่ใกล้ ก็มีความมั่นคง อุ่นใจ ชื่นใจเสมอ

แฮ็มกะแป็งชวนบุ๋นและกระปุก “ไปกันไหมบุ๋นกับกระปุก? ให้อาเธอร์รออยู่ข้างล่างคนเดียว”

“อี๋ว์ มม..ม่ายยย...อยู่ คน เดียววว อ่ะ แฮ็มกะแป็ง เรา ปาย...ด้วยยย”

อาเธอร์กลัวที่สุดที่จะต้องอยู่คนเดียว ต่อให้ที่จะไปจะน่ากลัวแค่ไหน จะต้องไปเจออะไร ขอให้มีเพื่อนอยู่ด้วยยังจะดีกว่าให้อยู่คนเดียว ยิ่งมีแฮ็มกะแป็งอยู่ด้วย อาเธอร์ยิ่งไม่กลัว

ขณะเดียวกัน หวันก็จับมือกระปุก “กระปุก เราขึ้นไปพร้อมกัน”

กระปุกตกใจ ไม่นึกว่าเพื่อนจะใจกล้าอย่างนี้ ปกติกระปุกจะดูกล้าหาญที่สุด เพราะไม่ค่อยแคร์ใคร ไปไหนคนเดียวได้อย่างสบาย ๆ บางทียังนั่งทอดอารมณ์คนเดียวที่หลังตึก แต่พอเจอเหตุการณ์ที่ท้าทายความกล้าแบบนี้เข้าจริง ๆ กลับถอยร่น

กระปุกยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากปฏิเสธออกไป ก็ถูกหวันลากให้เดินไปด้วยกันที่บันไดทางขึ้นห้องบนหอคอย แฮ็มกะแป็งดึงมือบุ๋นพาเดินไปด้วยกัน บุ๋นเห็นพี่สาวเดินไปคนแรก ก็จูงมือเอาอาเธอร์รีบเดินตามไปด้วย อย่างน้อยมีด้วยกันตั้งห้าคน ความกล้าก็มาเป็นกอง

แฮ็มกะแป็งปล่อยมือบุ๋น รีบเดินแซงหวันกับกระปุกไปที่ประตูทางขึ้นก่อน เพราะไม่อยากให้หวันเสี่ยงเป็นคนแรก ที่ประตูมีกลอนคล้องกุญแจสีดำขวางอยู่ แต่กุญแจไม่ได้ถูกล็อค

แฮ็มกะแป็งค่อย ๆ ถอดแม่กุญแจออกวางไว้ที่ขั้นบันได แล้วเลื่อนกลอนขวางนั้นช้า ๆ เสียงดังกึ๊กของประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงนุ่ม ๆ ดังกังวานมาจากประตูกระจกด้านหน้าห้องสมุด

“จะขึ้นไปทำอะไรกันหรือ? ทั้งห้าคนนั่นน่ะ”

ทั้งห้าคนใจหายวาบ พากันสะดุ้งโหยงทั้งแถว ที่แท้ก็เป็นเสียงของอาจารย์วิชชานั่นเอง ไม่รู้ว่าอาจารย์เข้ามาในห้องสมุดตั้งแต่เมื่อไร ไม่มีใครได้ยินเพราะมัวแต่พะวงเรื่องการขึ้นไปสำรวจห้องลึกลับ

แฮ็มกะแป็งได้สติก่อนเพื่อน รีบตอบอาจารย์ไปว่า

“ผมเห็นเงาอะไรวิ่งผ่านไปครับ วันเสาร์ก็เห็นเงาแบบนี้ ที่แท้เป็นพวกเด็ก ๆ มาเล่นซ่อนแอบกันที่นี่ เพราะผมละเลยที่จะไปตรวจดู เลยเกิดเรื่องที่น้องแพทตกค้างอยู่บนห้องสมุด คราวนี้พวกเราก็เลยอยากขึ้นไปตรวจดูว่ามีเด็กซ่อนอยู่อีกหรือเปล่าน่ะครับ”

“คงไม่มีแล้วล่ะ ครูก็ขึ้นไปตรวจดูหลายทีแล้ว” อาจารย์วิชชาบอก “นี่แฮ็มกะแป็ง เจอเธอก็ดีแล้ว อาจารย์พิชัยจะออกไปโรงพยาบาลก่อนห้าโมงเย็นนะ เห็นว่าจะออกตอนสี่โมงสิบห้า ถ้าจะไปโรงพยาบาลเยี่ยมน้องแพท ก็รีบไปรวมตัวกันที่โรงจอดรถได้แล้วล่ะ”

“หนูขอไปด้วยนะคะ” หวันกล่าวขออนุญาต

อาจารย์วิชชาบอกว่า “เธอต้องไปแจ้งอาจารย์พิชัยนะ เพราะครูไม่ทราบว่าจะมีใครไปบ้าง ที่นั่งในรถพอหรือเปล่า?”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปที่โรงจอดรถถามอาจารย์พิชัยเลยค่ะ” ว่าแล้วหวันก็หันมาทางกระปุก “ไปด้วยกันไหมกระปุก?”

กระปุกสั่นหน้า “คงไปไม่ได้หวัน เรามีนัดต้องไปซ้อมว่ายน้ำกับทีม อาจารย์วิชชาจะพาไป”

อาจารย์วิชชากล่าวขึ้น “สงสัยวันนี้ครูพาพวกเธอไปไม่ได้แล้วล่ะ อาจารย์ณัฐวุฒิจะไปแทนนะ ครูติดงานด่วน ต้องขอตัววันนี้”

กระปุกสีหน้าผิดหวัง ตอบรับเสียงอ่อย ๆ แล้วเดินตามเพื่อนออกไป

บุ๋นกระซิบแฮ็มกะแป็งเบา ๆ “ไปกินข้าวเย็นกันก่อนดีไหม? กูโคตรหิวเลย จะสี่โมงเย็นแล้ว”

แฮ็มกะแป็งส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ไม่หิว เดี๋ยวจะไปกับหวัน ไม่รู้รถอาจารย์พิชัยพอนั่งหรือเปล่า?”

“งั้นกูไปกินก่อน เจอกันที่โรงจอดรถนะ” ว่าแล้วบุ๋นก็รีบเดินลงบันได พวกที่เหลือก็เดินตามลงมา