บทที่ 26 ใกล้แค่เอื้อมแต่เหมือนไกลสุดขอบฟ้า
ในตอนนี้ชายวัยกลางคนที่โม่เฟิงเรียกว่าพี่จางตลอดมา เดินมาคว้าไหล่ของโม่เฟิงแล้วพูดว่า “น้องโม่เฟิง วันนี้เป็วันที่น่ายินดี นายคิดจะทำลายบรรยากาศของทุกคนหรือไง นายเป็วีรบุรุษคนสำคัญ นายไม่เคยคิดจะร้องเพลงสักเพลงเลยเหรอ ไม่สิ ไม่ใช่เื่ที่นายอยากร้องหรือไม่อยากร้อง นายต้องร้อง!”
ทันทีที่พี่จางพูดจบ ทุกคนก็เริ่มยุยงให้โม่เฟิงร้องเพลง โม่เฟิงไม่มีทางเลือก จึงต้องฝืนใจร้อง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะร้องเพลงอะไรดี ดังนั้นจึงเลือกเพลงที่ตัวเองร้องได้ดีเป็ประจำ นั่นคือเพลง “อย่าปล่อยให้น้ำตาอยู่กับฉันยามค่ำคืน” ของฉีฉิน
ปกติโม่เฟิงไม่ค่อยไปเที่ยวบาร์หรือคาราโอเกะ ่เรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่มีเงิน พอทำงานแล้วก็ไม่มีใครมาร้องเพลงเป็เพื่อน แฟนสาวคนเดียวก็ยุ่งตลอด แค่จะดูหนังด้วยกันสักเื่ก็ยังยาก
ดังนั้น คืนนั้นที่จูลี่บอกว่าจะไปกับเพื่อนร่วมงาน โม่เฟิงจึงรู้สึกผิดหวัง เขาไม่อยากเสียจูลี่ไป แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามีความรักอยู่จริงหรือไม่ แต่เขาก็รู้ว่า เขาไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ อีกแล้ว
ดังนั้นเวลาที่โม่เฟิงรู้สึกเบื่อเวลาที่ต้องอยู่คนเดียว โม่เฟิงมักจะฮัมเพลงเบา ๆ ส่วนใหญ่เป็เพลงเศร้า เพราะผู้ชายทุกคน ล้วนหวังที่จะมีความรักที่สวยงาม แต่สุดท้ายก็มักพบเจอแต่ความรักที่เ็ปแสนสาหัส ดูเหมือนจะมีเพียงแค่นั้นถึงจะเติบโตขึ้นมาได้
เมื่อเสียงเพลงเศร้าของโม่เฟิงดังก้องไปทั่วทั้งงาน เสียงดังจอแจก็เงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงร้องของโม่เฟิงที่ดังก้องอยู่ แม้ว่าจะไม่สามารถตัดสินได้ว่าเขาร้องเพลงได้ดีแค่ไหน แต่ความเศร้าที่แฝงอยู่ในนั้น กลับเป็สิ่งที่ทุกคนััได้
เพราะทุกคนไม่ใช่นักร้องชื่อดัง แต่หลายคนก็ชอบร้องเพลง เพราะมันสามารถระบายอารมณ์ในใจออกมาได้ สามารถใช้คำพูดที่ตัวเองไม่สามารถพูดออกมาได้ บรรจุไว้ในเนื้อเพลง ดังนั้น สิ่งสำคัญที่สุดของการร้องเพลง ไม่ใช่ว่าเสียงเพี้ยนหรือไม่ เสียงได้มาตรฐานหรือไม่ แต่คือในเสียงเพลงนั้นมีอารมณ์ความรู้สึกหรือไม่ต่างหาก
ติงหรูจวินมองดูโม่เฟิงที่กำลังร้องเพลงอย่างลืมตัว น้ำตาของเธอเริ่มคลอเบ้า และพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ว่า “ความเหงาแบบไหน ที่ทำให้คน ๆ หนึ่งยอมจินตนาการถึงความรักที่ล้มเหลว ยอมให้ตัวเองเ็ปแสนสาหัส แต่กลับไม่ยอมเผชิญหน้ากับมัน โม่เฟิง นายเป็คนแบบไหนกันแน่ ฉันคิดว่าตัวเองเข้าใจนายแล้ว แต่คืนนี้ฉันกลับพบว่า มันเป็เพียงหน้ากากของนายเท่านั้น!”
เสียงเพลงอันแสนสั้น กลับทำให้บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความหดหู่ เหมือนกับผ่านไปนานแสนนาน ไม่รู้ว่าใครเป็คนปรบมือคนแรก จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังก้องไปทั่วทั้งงาน
ทุกคนต่างปรบมือจากใจจริง เพราะมีเพียงผู้ชายที่กล้ารักกล้าเกลียดเท่านั้นที่จะทำให้คนอื่นชอบ มีเพียงผู้ชายที่มีความรักที่ลึกซึ้งเท่านั้น ที่จะทำให้คนอื่นหลงใหล
ในตอนนี้ โม่เฟิงกลายเป็จุดสนใจของงานเลี้ยง ได้รับการยอมรับจากทุกคน แม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ค่อยช่วยเหลือโม่เฟิงในเื่สำคัญ ๆ แต่ก็จะไม่ฉุดรั้งเขา ถือได้ว่าเพลงเศร้าเพลงเดียว ทำให้ผู้ชายทุกคนยอมรับในตัวโม่เฟิง ผู้หญิงทุกคนต่างก็เปิดใจให้โม่เฟิงโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้ตำแหน่งนี้จะไม่ใช่แฟนหนุ่ม แต่ก็จะเป็ตัวเลือกที่จะกลายเป็แฟนหนุ่ม เพียงแต่ในงานเลี้ยงนี้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจความหมายในเพลงของโม่เฟิง และตอนนี้เธอก็จากไปแล้ว เธอไม่กล้าอยู่ต่อ เพราะคนเหล่านี้ล้วนเป็ลูกน้องของเธอ เธอต้องรักษาภาพลักษณ์ที่เคร่งขรึมเอาไว้
โม่เฟิงเดินลงจากเวที ท่ามกลางการล้อมรอบและเสียงปรบมือของทุกคน เมื่อเขากลับมาถึงที่นั่งเดิม ก็พบว่าหญิงสาวจากไปแล้ว เขาจึงรีบวิ่งตามออกไป เขารู้ว่าเธอคงไปได้ไม่ไกลนัก
โม่เฟิงมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่คนเดียว เเละก็เป็อย่างที่คิด เธอยังคงสวยงาม แต่กลับดูเ็าและมีเสน่ห์มากขึ้น เธอเดินวนไปวนมาอย่างสับสน เหมือนกับว่า้าจะวัดระยะทางหนึ่งเมตรกว่า ๆ นี้ให้แม่นยำ หรืออาจจะกำลังลังเลว่าจะไปหรืออยู่ต่อดี แต่อย่างไรก็ตาม ก็ไม่ใช่การตัดสินใจที่ง่ายดายนัก
ในเวลานี้ เธอจึงตระหนักได้ว่า บางครั้งการอยู่นิ่งเฉยก็เป็ทางเลือกที่ดี เพียงแต่การอยู่นั้นเป็ไปไม่ได้ สังคมมักจะผลักดันให้คุณก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ทำให้คุณล้มลงโดยไม่รู้ตัว จนต้องถอยหลังกลับไป
ในตอนนี้ ภาพในหัวของเธอคือร่างของใครบางคน ชื่อของใครบางคนกำลังวนเวียนไปมา เธอหวังว่าเขาจะปรากฏตัวมาอยู่ข้าง ๆ เธอ แต่ก็กลัวว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นมาจริง ๆ เพราะเธอไม่เหมาะกับเขา การอยู่กับเธอ เขาจะต้องเ็ป และสุดท้ายเขาก็จะหันหลังให้เธอไปเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอ
ขณะนั้นเอง ก็มีเสื้อคลุมมาคลุมไหล่ของติงหรูจวินอย่างแ่เบา แน่นอนว่าเป็โม่เฟิง เพียงแต่โม่เฟิงไม่ได้ฉวยโอกาสในยามที่เธอกำลังอ่อนแอ เขารู้ว่าในตอนที่ความรู้สึกกำลังสั่นคลอน การยึดมั่นในหลักการเดิมเป็สิ่งที่ถูกต้อง
ถึงแม้เขาจะอยากกอดผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน แม้ว่าผู้หญิงคนนี้อาจ้าอ้อมกอดจากเขาจริง ๆ บางทีสิ่งที่เธอ้ามากกว่าอาจจะเป็ความเงียบในอ้อมกอดของเขา หรือแบบนั้นเธอถึงจะมีความสุข แต่โม่เฟิงไม่อยากเห็นแก่ตัว เพราะผู้หญิงมักจะตัดสินใจผิดพลาดในเวลาที่อ่อนแอ เขายอมให้ผู้หญิงคนนี้ปฏิเสธเขาตอนที่เธอมีสติมากกว่า ไม่ใช่ตอนนี้ที่บอกว่า้าเขา
พวกเขาทั้งสองยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น โดยไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดๆ เพราะในยามที่ใจสองดวงสื่อถึงกัน คำพูดใดๆ ก็ดูเหมือนจะฟุ่มเฟือย
ในที่สุดติงหรูจวินก็ทนเห็นโม่เฟิง ยืนตัวสั่นท่ามกลางสายลมหนาวไม่ได้ ความรู้สึกสงสารแล่นริ้วเข้ามาในใจ เพราะเื่ของความรู้สึกไม่จำเป็ต้องแบกรับความรับผิดชอบไว้เพียงฝ่ายเดียว
หากวันนี้โม่เฟิงเอ่ยปากอีกครั้ง เธอก็รู้ดีว่าเธอจะไม่มีทางปฏิเสธ และอาจจะตอบรับเขาด้วยซ้ำ แต่แบบนั้นคงไม่ยุติธรรมสำหรับโม่เฟิง เพราะในใจของเขาจะต้องแบกรับความรับผิดชอบในการดูแลเธอ เธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ภาระนี้หนักเกินกว่าที่โม่เฟิงจะแบกรับไหว
อย่างน้อยที่สุด โม่เฟิงในตอนนี้ก็ไม่อาจแบกรับมันไหว หากเธอโผเข้าหาอ้อมกอดของเขา โม่เฟิงก็คงจะไม่ปฏิเสธ แต่แบบนั้นมันยุติธรรมกับเขาจริง ๆ หรือ เขาจะต้องแบกรับภาระมากขึ้นเพียงเพราะเธอ
ดังนั้น นี่จึงเป็ทางเลือกที่ไม่มีทางเลือก ทางตันที่ไม่อาจหาทางออกได้ การรอคอยอย่างอึดอัดเช่นนี้ สู้ทำตัวตามปกติแบบนี้จะดีกว่า บางทีโม่เฟิงอาจจะเติบโตขึ้นจริง ๆ ก็ได้
ติงหรูจวินถอดเสื้อคลุมของโม่เฟิงคืนให้เขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “รีบเข้าไปข้างในเถอะ อย่ามาแข็งตายเพราะฉันเลย ฉันไม่สงสารนายหรอกนะ แค่กลัวว่าถ้านายป่วย ฉันจะขาดมือขวาดี ๆ ไปคนหนึ่งก็เท่านั้นเอง!”
โม่เฟิงยิ้มบาง ๆ รับเสื้อคลุมมา แต่เขากลับไม่สวมมัน เพราะบนเสื้อตัวนั้นยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของเธอ เขาไม่รู้ว่าในอนาคตเขาจะยังมีโอกาสได้กลิ่นนี้อีกหรือไม่ ดังนั้น เขาจึงอยากเก็บมันไว้ตลอดไป อย่างน้อยที่สุดในอนาคตเขาจะได้ไม่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป
สุดท้ายแล้ว คนสองคนที่รักกัน เดินอยู่บนเส้นทางเดียวกัน พวกเขาใกล้ชิดกันมากจนแทบจะได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน แต่กลับรู้สึกห่างไกลราวกับเส้นขนานสองเส้น แม้ว่าพวกเขาจะสามารถมองเห็นกันและกันได้ตลอดเวลา แต่พวกเขาก็ไม่มีวันได้มากัน นี่อาจเป็ความหมายของคำว่า ใกล้แค่เอื้อมแต่เหมือนไกลสุดขอบฟ้า
1K
