“โฮววววววว…/ว้าาาาววววววววว” ผมกับรูมองทิวทัศน์เบื้องหน้าด้วยแววตาเปล่งประกาย
ห้องสี่เหลี่ยมกว้างใหญ่
เฟอร์นิเจอร์สุดหรู
พรมรองพื้นลายสวยงาม
เตียงนอนไหมพรม 2 เตียง..ดูน่านอน
โซฟาอย่างดีสุดแสนจะนุ่มนิ่ม
แถมยังมีห้องนั่งเล่น..ห้องครัวขนาดย่อม..ห้องสันทนาการ ทั้งหมดรวมกันอยู่ในห้องขนาดใหญ่เพียงห้องเดียว
นอกจากนี้ห้องอาบน้ำก็ยังใหญ่กว่าห้องอาบน้ำในห้องพักแบบธรรมดาอีก
“นะ..นี่มันไม่ได้เรียกว่าห้องแล้วว..”
“นี่มันคือคฤหาสน์หรูแบบย่อส่วนขนาดย่อมเลยไม่ใช่เลยรึไง!!”
ขนาดพื้นที่กว้างใหญ่ขนาดนี้มันใหญ่เกินไปสำหรับคน2คนจริงๆ นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์เวทย์มนต์ต่างๆและสิ่งอำนวยความสะดวกแบบครบครัน หนึ่งในนั้นก็มี อุปกรณ์เวทย์มนต์ที่ใช้ซักผ้านั่นเอง
“ขอลองใช้หน่อยเถอะ”
ผมรีบเอาชุดเครื่องแบบนักเรียนที่ได้มา..กับเสื้อกล้ามและกางเกงในที่ดองไว้ในกระเป๋าเข้าไปซักทันที ดูเหมือนว่าเครื่องนี้จะใช้งานโดยใส่พลังเวทย์ของเราเข้าไปเพียงเล็กน้อย..เครื่องซักผ้าก็จะดำเนินการซัก ในทันที หลังซักเสร็จก็จะทำให้แห้ง พร้อมกับรีดให้โดยอัตโนมัติ …..โดยที่เราไม่จำเป็นต้องเอาไปตากหรือรีดด้วยตัวเองเลย นับว่าเป็นอุปกรณ์เวทย์มนต์ที่สะดวกมาก..ซึ่งถ้าหากไปหาซื้อข้างนอกเอาเองละก็คงจะแพงน่าดู
ระหว่างรอ..ผมรีบถอดเสื้อผ้านุ่งผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าไปอาบน้ำสระผมทันที
‘ซู่วว…’ เสียงน้ำไหลแรงออกจากฝักบัว
“ฮ่าาาาา..สดชื่อจังเลยยยย..ไม่ได้อาบน้ำมาตั้ง2วัน” ผมสระผม ถูตัวด้วยสบู่อย่างดีที่ห้องVIP มีให้
ที่จริงมีอ่างอาบน้ำด้วย..แต่ว่าผมขี้เกียจลงไปแช่....บวกกับอยากลองใส่เครื่องแบบนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ไวๆ ตัว
ผมจึงรีบอาบน้ำให้เสร็จแล้วออกไปทันที
“เสร็จจแล้ววววว!!” ผมตะโกนดังลั่นพร้อมกับเปิดประตูห้องน้ำออกมา
“วะ…เหวออออ…!!!” รูอันตกใจเสียงตะโกนของผมทันที…แต่ผมไม่สนใจ
ตัวผมรีบเดินไปเอาเครื่องแบบที่ซักเสร็จ รวมทั้งเสื้อที่ใส่รองด้านในต่างๆเข้าไปใส่ในห้องน้ำทันที
หลังจากนั้นรีบเดินออกมายืนหน้ากระจกบ้านใหญ่นอกห้องน้ำเพื่อมองดูตัวเอง
“วู้ววว…ชุดนี้ใส่แล้วก็ดูดีเหมือนกันแหะ..ผมหันซ้ายหันขวา..มองรอบเครื่องแบบตัวเองไปทั่ว..”
หลังจากนั้นก็ใส่ถุงเท้า..รองเท้าบูทแบบยาว..เป็นอันเสร็จเรียบร้อยทันที
“เสร็จแล้ววววว!!!!” ผมยืนชูสองนิ้วทำเท่ให้รูอันดู
“นี่..นายไม่ต้องเห่อขนาดนั้นก็ได้มั้ง” รูอันมองผมพร้อมกับทำหน้าเซ็ง
“อะ..เอ่องั้นหรอ..พอดีคนมันตื่นเต้นน่ะ..ฮ่าๆๆ”
“แต่พูดก็พูดเหอะ..ชุดนี้มันก็ดูดีจริงๆนะ..ทั้งเครื่องแบบของผู้ชายและผู้หญิงก็ออกแบบได้ดีมากเลย” รูอันมองไปที่ชุดของผมพร้อมกับกล่าวความเห็นแบบนั้น
“ก็คง..ใช้ดีไซน์เนอร์ชื่อดังเป็นเป็นคนออกแบบละมั้ง..แถมชุดนี้ดูเหมือนจะใส่ต่อสู้ได้ด้วยนะ”
ผมลองจับไปยังเนื้อผ้า..พบว่าเนื้อผ้า..ใช้วัสดุที่มีความยืดหยุ่นสูง ซับแรงกระแทกได้ดี.. แถมใส่สบาย..ไม่ร้อนเลย
“นี่มัน….เส้นด้ายเวทย์มนต์ไม่ใช่หรอ!!!”
“เอ๋?..จริงดิ? มันคืออะไรอะ”
“เส้นด้ายชนิดพิเศษที่ใช้ทำเสื้อน่ะ..เคยอ่านเจอในหนังสือจากห้องสมุดที่เนอัน…ฉันเองก็ไม่เคยเห็นของจริงหรอกนะ..แต่ว่านี่มันเส้นด้ายเวทย์มนต์ไม่ผิดแน่”
ผมเอามือฝ่ามือจ่อไปยังหน้าอกตัวเอง
‘ไฟเยอร์โบลต์’ ปรากฎกระสุนสายฟ้าเพลิงพุ่งกระแทกหน้าอกอย่างรุนแรง
“ทะ..ทำอะไรน่ะ..เรเวล”
“นี่ไง..คือตัวพิสูจน์” ผมชี้บริเวณหน้าอกตัวเองให้รูอันดู ปรากฎว่าเสื้อนั้นไม่มีรอยไหม้หรือรอยขีดข่วนใดๆแม้แต่น้อย
“ตัวเสื้อนอกจากจะซับแรงกระแทกได้ระดับนึงแล้ว...ยังต้านทานเวทย์มนต์ได้ดีอีกด้วย” ผมบอกกับรูอันไปแบบนั้น
"ว้าววววว" รูอันทำตาเป็นประกายทันที
แต่ว่าผมไม่ได้สนใจเรื่องนั้นแล้ว..เพราะผมรู้สึกได้ถึงความผิดปกติเรื่องนึง
มะ..เมื่อกี้นี้มัน…ไฟเยอร์โบลต์รุนแรงขึ้นอย่างงั้นหรอ..!?
หลังจากนั้นผมลอง..หมุนตัวเตะ..ต่อย…และกระโดนไปมาระหว่างเพดานกับพื้นห้องทันที
“นี่มัน…!”
“มีอะไรหรอเรเวล?"
เห้ย..บ้าน่า..ตั้งแต่ตอนที่เราลงจากเตียงแล้ว..ไม่ใช่แค่รู้สึกคล่องตัวขึ้น..แต่ว่าทั้งพลังกายภาพ ความเร็วในการเคลื่อนไหว และความรุนแรงของเวทย์มนต์ก็เพิ่มขึ้นด้วย ผมรีบเรียกอาร์ติเฟกซ์ของตัวเองออกมาพร้อมกับเปิดหน้าต่างสเตตัสทันที
…………………….
:หอกศักดิ์สิทธิ์แห่งวีรบุรุษ:
ผู้ครอบครอง:เรเวล(เผ่ามนุษย์) LV15
ค่าเอกสิทธิ์(ระดับความหายาก): เทวทัณฑ์
พลังชีวิต 40,000/40,000
พลังเวทย์ 73,180/73,200
สกิล
.
.
EXP 0/0#
……………………………
พลังเวทย์เพิ่มขึ้นเล็กน้อย..ส่วนสกิลกับความสามารถอื่นก็เหมือนเดิม..โดยเฉพาะเลเวลที่ยังเป็น15อยู่..แต่ทำไมความ สามารถทุกด้านของเรามันถึงได้เพิ่มขึ้นล่ะ..โดยที่ค่าสเตตัสยังคงเหมือนเดิม..มันไม่น่าเป็นไปได้นิ!?
ถึงแม้ว่าค่าพลังเวทย์ที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย..จะส่งผลให้เวทย์มนต์รุนแรงขึ้น..แต่ว่าพลังกายภาพ ความเร็ว มันก็ไม่ควรเพิ่มขึ้น…เพราะสิ่งนั้นจะเพิ่มขึ้นได้..ก็ต้องพึ่งระบบเลเวลเท่านั้น…แต่ว่าทำไมตัวเรา..!!
“นี่รูอัน..นายรู้สึกว่าหลังแข่งจบที่เพิ่งผ่านศึกหนักเจียนตายมา...หลังฟื้นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าค่าสเตตัสตัวเองมันเพิ่มขึ้นรึป่าว?”
“เอ๋?..ที่เพิ่มขึ้นมันก็มีแค่พลังเวทย์ไม่ใช่หรอ? แถมผมเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าค่าสเตตัสอย่างอื่นนอกจากพลังเวทย์มันเพิ่มขึ้นเลยนะ…ไม่สิ..ถ้ายังไม่คลาสอัพแล้วก้าวสู่เลเวล16ขึ้นไป..มันก็ไม่มีทางเพิ่มขึ้นได้หรอก..แต่ว่าผมกับนายก็เลเวลเท่ากันนี่นา”
“อืม..นั่นสินะ..” เห้ออ..ปริศนามันเยอะจริงๆเว้ย...คิดไปก็ปวดหัว..ออกไปเดินเล่นข้างนอกแล้วหาอะไรกินดีกว่า..แถมเปลี่ยนเป็นชุดนี้แล้วก็คงไม่โดนคนล้ออีกแล้วล่ะมั้ง
“นี่รูอัน..พวกเราออกไปกันเถอะ”
“อะ..อืม”
เรเวลกับรูอันได้เดินออกจากห้องเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารทันที…สำหรับโรงอาหารของโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์แห่งนี้ทุกอย่างล้วนบริการฟรีหมด..โดยเฉพาะนักเรียนห้องS จะได้สิทธิพิเศษใช้ห้องอาหารโซนเฉพาะด้วย
พวกผู้หญิงที่เห็นเรเวลเดินออกมานั้น..ปฎิกิริยาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
“นะ…นั่นคนผมขาวเมื่อกี้นิ”
“พอแต่งตัวดีๆแล้วหล่อขนาดนี้เลยหรอ!!”
พวกเธอหน้าแดงเล็กน้อย..แล้วซุบซิบกันทันที เมื่อเห็นเรเวลใส่เครื่องแบบนักเรียนห้องSแล้วเดินออกมา พร้อมกับผมสั้นสีขาวที่ถูกหวีจนเข้าทรงเรียบร้อย แม้จะหวีแบบลวกๆก็ตาม
เดิมทีนั้นเรเวลโตขึ้นมาเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีอยู่แล้ว..แต่อาจจะเพราะว่าเขาเกิดมาเป็นชนชั้นล่างและไม่ค่อยมีเซ้นส์เรื่องการแต่งตัวเท่าไร..ทำให้เมื่อมองไกลๆเขาก็เหมือนแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ทั้งที่จริงเขาเองก็เป็นคนหน้าตาดีไม่เบาและถ้าหากเขาเกิดในตระกูลขุนนาง หรือชนชั้นสูงกว่านี้ก็คงมีผู้หญิงหลายคนมาสารภาพรักกับเขาเป็นจำนวนมากแน่ๆ
หลังเรเวลกับรูอันกินข้าวในโรงอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว..ก็ได้เดินสำรวจรอบโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์จนทั่ว..จนกระทั่งวันเปิดเรียนวันแรกในวันรุ่งขึ้นได้มาถึง……
2.91M
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
