ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          หลังจากคณะของพวกเขาฝ่ากลุ่มมอนสเตอร์ตามรายทางและเดินต่อไปอีกเกือบสามสิบนาที พวกเขาได้มาถึงสถานีย่อยซึ่งพวกทหารเคยใช้เป็นจุดรวมพล บริเวณนี้มีสภาพทรุดโทรมกลายเป็นเหมือนรังของมอนสเตอร์แต่ยังคงมีเครื่องหมายบ่งบอกว่านี่เคยเป็นที่ปลอดภัยสำหรับกลุ่มผู้รอดชีวิต

        ทหารนายหนึ่งบริเวณหน้าขบวน จู่ ๆ เขาก้มตัวลงมือขวายกขึ้นทำสัญญาณให้ข้างหลังหยุดเดินหน้า พริบตาเดียวทหารอีกสองนายก็กระจายตัวไปซ่อนอยู่หลังเสาทั้งสองฟาก

       พวกเขาพบซากศพของมนุษย์และมอนสเตอร์เป็นจำนวนมากสภาพของสถานีด้านในเต็มไปด้วยใยแมงมุมที่พันเกี่ยวจนทำให้การเดินทางเป็นไปได้อย่างยากลำบากบางซากศพถูกพันด้วยใยแมงมุมหนา บางซากมีรอยข่วนและรอยกัด

          “ไม่พบศัตรูหรือผู้รอดชีวิต...สภาพศพของพวกเขายังดูสดใหม่”

          ทหารนายหนึ่งรายงานหลังจากตรวจสอบสภาพศพ และสำรวจพื้นที่รอบ ๆ

          “น่าจะมีบางส่วนที่หนีไปได้นะ”

          กาโต้เอ่ยหลังสังเกตบนพื้นที่ยังมีคราบเขม่าจากกองไฟ และกระเป๋าสัมภาระต่าง ๆที่กองรวมกันเป็นจุด เสมือนผู้คนเพิ่งทิ้งของเหล่านี้ไว้อย่างรีบร้อน

          “พวกเขาน่าจะขึ้นไปชั้นบนผ่านสถานีนี้พวกเราควรรีบตามไปดีไหม”

          นายทหารอีกคนเสนอความเห็นหลังจากเห็นรอยเท้าที่เปื้อนคราบเขม่าจำนวนมาก บ่งชี้ว่ามุ่งไปยังทิศทางเดียวกัน

          ระหว่างที่พวกเขากำลังสนทนาปรึกษาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

          เกิดเสียงครืนครั่นกระหึ่มสะท้อนตามผนังหินหนาเหมือนกับมีอะไรที่ใหญ่มากกำลังเคลื่อนที่

          นายทหารคนดังกล่าววิ่งย้อนกลับออกมาด้านนอกส่งสัญญาณให้ลูกทีมตั้งลำกล้องเงยหน้าส่องไฟบนเพดาน

          แล้วพวกเขาก็เห็นมันเป็นภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น แมงมุมตัวขนาดเท่ารถเครนกำลังปรี่มาตามผนังอุโมงค์ขาซึ่งมีขนแหลม ๆ เคาะกับผนังเป็นจังหวะ

          พร้อมกันนั้นมีเสียงร้องแหลมเล็กจำนวนมหาศาลดังก้องกังวานมาตามอุโมงค์

          ความตึงเครียดแล่นผ่านบนใบหน้าของทุกคน

          “นั่นมันGreat Poison Turanate! —ทุกคนวิ่งไปให้สุดฝีเท้า! วิ่งตรงไปอย่างสุดชีวิตและห้ามหันกลับมามองเด็ดขาด!”

          นายทหารตะเบ็งเสียงสั่งการอย่างเด็ดขาด

          พวกเขาไม่เหลือเส้นทางให้เลือกอีกการสาละวนสู้อยู่ตรงนี้ไม่ใช่เรื่องที่ชาญฉลาด ทั้งคณะจำต้องวิ่งขึ้นบันไดสถานีไปต่อด้านบน

          เหล่าแมงมุมหลายไซส์หลายขนาด พากันหลั่งไหลมาไม่ขาดสายจากส่วนลึกของความมืดราวกับน้ำเขื่อนทะลักขานับพันส่งเสียงเสียดสีอันแสบโสต

          เรย์และยูกิมิซึ่งรั้งอยู่ท้ายขบวนช่วยกันจัดการฝูงแมงมุมชุดแรกที่โถมเข้ามาก่อนจะวิ่งกระโดดข้ามผ่านเครื่องตรวจตั๋วรถไฟอัตโนมัติตามทุกคนไป

          เมื่อขึ้นมาถึงด้านบนเรย์พบว่ามันเป็นทางเดินยาวกว้าง ทั้งยังมีร้านค้าและแยกอยู่มากมายดูเหมือนว่าเป็นศูนย์การค้าใต้ดินของสถานีรถไฟที่ถูกดันเจี้ยนดูดโครงสร้างเข้ามาผสานด้วย

          เรย์วิ่งเหยียบไปบนข้าวของหน้าร้านที่ล้มกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น

          แท่งน้ำแข็งและคลื่นปราณดาบถูกส่งออกไปสกัดพวกมันไว้เป็นพักๆ

          เขาและยูกิมิขณะวิ่งอยู่รั้งท้ายยังไม่ลืมทำหน้าที่คอยชะลอการเคลื่อนไหวของกองทัพแมงมุมให้ช้าลง

          ยูกิมิวิ่งร่ายมนตร์โดยไม่หันกลับไปด้านหลังเธอกางนิ้วมือขวาทั้งห้าลากครูดไปบนพื้นก่อนปรากฏเป็นแท่งน้ำแข็งแหลมคมทำมุมสามสิบองศาหันหน้าเข้าหาศัตรูเป็นกับดักทิ้งไว้ตามพื้นตลอดรายทาง

          ด้วยการต่อสู้บนพื้นที่จำกัดในศูนย์การค้าซึ่งมีเส้นทางเชื่อมต่อกันอย่างสลับซับซ้อน สภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยซอกมุมทำให้ไม่รู้ว่าปลายทางของมันจะนำพากลุ่มของพวกเขาไปบรรจบกับที่แห่งใด พวกเขาได้แต่วิ่งต่อไปอย่างมืดบอด

          เสียงฝีเท้าของทุกคนดังผสานก้องไปทั่ว

          เรย์ใช้เนตรมารหันไปกวาดตามองและพบว่ามี Great Poison Turanateถึงแปดตัวร่วมอยู่ในฝูงหากมีจำนวนน้อยกว่านี้เขายังมั่นใจว่าสามารถปักหลักสู้เอาชัยได้แม้กำลังภายในยังฟื้นไม่เต็มที่ก็ตามดาบยาวผุพังขยับไหวปลายแหลมเรืองแสงคมวาวเมื่อกวาดแกว่งแทงทิ่มก็เกิดเป็นจุดแสงเย็นเยียบลูกแมงมุมที่ถูกแทงต่างร้องจี๊ดระงมแล้วตายในคราวเดียว

          การวิ่งไปเรื่อย ๆ เช่นนี้จะเหนื่อยสำหรับคนธรรมดาที่ไม่ได้มีวิชายุทธ์แต่พวกเขาล้วนรู้ดีว่าหากอยากมีชีวิตรอดก็ห้ามหยุดฝีเท้าเด็ดขาด

          ในที่สุดพวกเขาก็วิ่งจนหลุดพ้นเขตศูนย์การค้าและมาโผล่ที่ชานชาลาอีกฝั่งหนึ่งและพวกแมงมุมก็ยังคงวิ่งตามมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยด้วยเช่นกัน

          พวกเขากลับไปวิ่งบนเส้นทางรางคู่อันคุ้นเคยของทางเดินรถไฟที่มีแต่ความมืดรออยู่ข้างหน้า

          หลังจากวิ่งเข้าไปลึกขึ้นเรย์ก็พบว่ามันไม่ได้มืดสนิทอย่างที่เห็นจากภายนอก แม้จะเป็นใต้ดินก็ตาม

          เพราะภายในโพรงแห่งนี้ยังมีแหล่งกำเนิดแสงอยู่ซึ่งแสงที่ว่านั่นก็มาจากพรรณไม้หน้าตาประหลาดที่มีรากและกิ่งก้านงอกยาวอยู่เหนือหัวชอนไชไปทั่วทุกที่ตามกิ่งก้านนั่นมีดอกไม้ลักษณะแปลก ๆ เบ่งบานมากมายที่ใจกลางของมันมีแสงส่องประกายออกมาจาง ๆ เป็นสาเหตุที่ว่าทำไมใต้ดินที่ไร้แสงจากหลอดไฟถึงไม่มืดสนิทอย่างที่คิด

          นอกจากเสียงหอบของลมหายใจยังมีเสียงของน้ำซึ่งกำลังหยดลงมาจากเพดานดูเหมือนว่าน้ำพวกนี้จะหยดลงมาจากดอกไม้ที่ส่องแสงได้ เขาจึงมองมันอย่างสนใจสภาพด้านด้านบนกับด้านล่างนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงราวกับว่านี่เป็นเส้นทางที่ใช้เชื่อมต่อระหว่างโลกสองโลกก็มิปาน

          หลังจากอดทนวิ่งอยู่ได้สักพักก็พบแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

          พวกเขาฝ่าออกมาด้านนอกภูมิทัศน์โดยรอบเปลี่ยนไปราวกับอยู่คนละโลก

          ด้านล่างคือเหวกว้างสุดลูกหูลูกตาไม่ว่าจะมองไปข้างล่างหรือข้างบน ก็ไม่เห็นพื้นหรือเพดาน มีต้นไม้ยักษ์อีกฟากฝั่งซึ่งอยู่ห่างออกไปที่พอจะเป็นอะไรให้มองเห็นได้แทบไม่มีน่าเชื่อเลยว่าจะมีสิ่งนี้อยู่ใต้ดิน เปรียบดั่งเป็นอุโมงค์ที่ถูกเชื่อมต่อจากอีกที่หนึ่งออกมาสู่อีกโลกหนึ่งราวกับว่าพวกเขากำลังอยู่ภายในโคโลนี่ขนาดมโหฬาร ซึ่งฝังลึกลงไปใต้โลก

          ต้นไม้ยักษ์เบื้องหน้าเต็มไปด้วยความเขียวชอุ่มความยิ่งใหญ่มันไม่ใช่ภาพลวงตา ยอดไม้ของมันคล้ายกับเมฆหมอกที่ผุดอยู่เหนือก้อนเมฆไม่สามารถใช้มาตรวัดของมนุษย์อธิบายถึงความใหญ่โตของมันได้

          พวกเขาเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ที่ยืนต่อหน้าต้นไม้ใหญ่

          หากมาตรวัดด้วยสายตาเรย์คิดว่าขนาดลำต้นของมันมีความกว้างเกือบครึ่งเส้นรอบวงของภูเขาไฟฟูจิได้เลย กิ่งก้านขนาดยักษ์ที่ดูเหมือนใยแมงมุมแผ่ขยายชอนไชไปยังผนังหินที่เหมือนโดมครอบต้นไม้ยักษ์นี้ไว้

          ที่รอบนอกของลำต้นมองเห็นเมืองขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างบนฐานแบบวงแหวนซึ่งยื่นออกมาล้อมรอบตัวต้นไม้ไว้อย่างกลมกลืนลักษณะเมื่อมองจากที่ไกล ๆ แลดูคล้ายสิ่งก่อสร้างในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม

          มีสะพานเชื่อมต่อทอดยาวระหว่างตัวเมืองและเส้นทางอุโมงค์นับร้อยสายสามารถมองเห็นเค้าโครงของยอดต้นไม้ยักษ์ได้เมื่อส่วนบนของมันส่องแสงให้ความสว่างราวกับดวงอาทิตย์

          จุดที่พวกเขากำลังยืนอยู่นั้นคือบนสะพานหินเส้นหนึ่งจากจุดนี้สามารถมองเห็นสะพานอื่น ๆ ที่เชื่อมต่ออยู่ด้านบนและล่างได้หลายแห่งราง ๆ

          หากก้มลงไปมองหุบเหวด้านล่างทั้งสองฝั่งก็จะพบแต่ทะเลหมอกปกคลุมไม่สามารถวัดความสูงที่แท้จริงได้

          ซาบุโร่ที่เห็นภาพตรงหน้าได้นึกย้อนไปถึงสถานที่ที่พวกเขาพบราชาครั้งแรกซึ่งเขาคิดว่ามันคงเป็นส่วนรากของต้นไม้ยักษ์ตรงหน้านี้

          ไม่มีเวลาให้พวกเขาได้ชื่นชมทัศนียภาพตระการตาเบื้องหน้าอีกต่อไป เมื่อมีเสียงคำรามอันน่าเกรงขามดังก้องกังวานออกมาจากทิศทางด้านบนทำให้ฝูงคาแมซอธซ์ที่ห้อยหัวหลับอยู่ตามกิ่งไม้ยักษ์บินออกมาราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

          “ทุกคนรีบข้ามสะพานไปที่ตัวเมืองเร็วเข้า!”

          ซาบุโร่ได้สติก่อนใครรีบตะโกนบอกทุกคน

          ทหารนายหนึ่งซึ่งรั้งท้ายรอเรย์และยูกิมิวิ่งออกมาจากอุโมงค์ได้ทำการจุดระเบิดที่ติดตั้งไว้เพื่อปิดตายทางออก ก่อนที่พวกแมงมุมจะกรูทะลักกันออกมา

          ในขณะที่กลุ่มของพวกเขาต้องวิ่งข้ามสะพานที่มีความยาวเกือบสามกิโลฝูงคาแมซอธซ์บางส่วนเริ่มเห็นพวกเขาเป็นเป้าหมายมันส่งเสียงร้องบินโฉบร่อนลงมาคล้ายดั่งเหยี่ยวกำลังล่าเหยื่อ

          “พวกมันเข้าใกล้มาแล้ว!”

          “ระยะหนึ่งพันห้าร้อยเมตรทางสิบสามนาฬิกา”

          เหล่าทหารเล็งปืนขึ้นเหนือหัวสาดกระสุนใส่พวกมัน

          ความโกลาหลเริ่มขึ้นเมื่อพวกเขาวิ่งใกล้ถึงเชิงสะพานมีศัตรูบางส่วนเล็ดลอดผ่านแนวยิงเข้าจู่โจม

          กาโต้แปลงสภาพราวสะพานหินบางส่วนให้เป็นทรายโดยใช้วิธีเร่งกระบวนการผุกร่อนแผ่ขยายมันขึ้นไปด้านบนเป็นม่านหลังคาป้องกันคณะพลเรือนขณะกำลังวิ่งไปยังจุดหมาย

          ยูกิมิซึ่งวิ่งตามหลังอยู่ไกล ๆเห็นท่าไม่ดี จึงปักหลักยืนร่ายมนตร์ ไอเย็นเริ่มก่อตัวหนาแน่น ปราฏกำแพงน้ำรูปทรงคล้ายดอกกุหลาบขึ้นช่วยอุดช่องโหว่จากด้านข้างที่กำลังเปิดโล่งให้คนอื่นๆ วิ่งไปถึงเขตตัวเมือง

          กำแพงหนามทอดยาวจนสุดสายแต่ก็มีข้อเสียคือผู้ร่ายไม่สามารถเคลื่อนที่ไปไหนได้ เธอส่งเสียงหอบหายใจเบา ๆบ่งบอกว่าเกิดอาการเหน็ดเหนื่อยขึ้นเล็กน้อย แต่ยังทรงตัวในระดับที่ไม่มีผลต่อการตรึงอาคมให้แสดงผลต่อเนื่อง

          คาแมซอธซ์ที่คิดย่างกรายเข้ามาในอาณาเขตที่ยูกิมิกำลังยืนอยู่ต่างถูกเรย์เล็งฟันไปยังตำแหน่งปีกของพวกมันจนขาด ทำให้เสียสมดุลร่วงหล่นไปด้านล่าง

          เมื่อเห็นว่ากาโต้และซาบุโร่พาคนอื่น ๆวิ่งเข้าไปหลบในเขตตัวเมืองยังอีกฟากฝั่งได้อย่างปลอดภัยก็ถึงเวลาที่พวกเขาต้องหนีบ้างแล้ว เมื่อฝูงคาแมซอธซ์ที่กำลังบินลงมาเพิ่ม มีจำนวนมหาศาลเกินไปไม่สามารถยืนระยะปักหลักสู้ต่อได้

          หลังคลายอาคม เรย์ยูกิมิและทหารอีกหนึ่งนายเริ่มออกเคลื่อนไหวอีกครั้ง โดยมีทหารอีกสองนายคอยยิ่งคุ้มกันจากบริเวณคอสะพาน

          เรย์ที่กำลังวิ่งเข้าใกล้เมืองนั้นเพิ่งเริ่มสังเกตเห็นผ่านหมอกราง ๆว่ายังมีฐานวงแหวนของเมืองอีกแห่งซึ่งอยู่เหนือขึ้นไปอีกขั้นแสดงให้เห็นว่ายังมีตัวเมืองอีกแห่งตั้งอยู่ด้านบนแม้จะมีเส้นรอบวงที่เล็กกว่ากันเกือบครึ่ง

          ในระยะหนึ่งร้อยเมตรก่อนที่พวกเขาทั้งสามจะถึงตัวเมืองมียักษ์สีฟ้าตัวหนึ่งกระโดดลงมาจากเชิงสะพานที่เชื่อมต่อกับเมืองด้านบน และยืนขวางเส้นทางของพวกเขาด้วยท่าทางดุดันผิวหนังมีไอร้อนระเหิดออกมา

          ทั้งความเร็วของการร่วงหล่นบวกกับน้ำหนักตัวของมัน ทำให้สะพานทางเชื่อมเกิดรอยแตกร้าวเป็นแนวยาวโครงสร้างของสะพานสั่นสะเทือนจนเกือบพังทลาย

          ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้เคลื่อนไหวต่อจากนั้นส่วนหัวของมันถูกลูกศรปริศนายิงตามลงมาจากด้านบนมีฮันเตอร์สี่คนวาร์ปโผล่มาอยู่เบื้องหน้าขวางมันไว้ไวชนิดที่ว่าไม่ทันได้แลนดิ้งถึงพื้นดี