ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

อี้เฟยหลงแต่งกายด้วยอาภรณ์สีเข้มอย่างเรียบร้อยแม้เรี่ยวแรงจะยังไม่กลับมาเต็มที่ แต่ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่ากว่าเมื่อวานมากนักเขายืนมองร่างบางของฮวาเสี่ยวซีที่หลับตาสนิทอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ในห้องบรรทมของตนเอง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาต้องใบหน้าหวานละมุนของนางทำให้เขายกยิ้มออกมาด้วยความชื่นบานในหัวใจ นางกลับมาแล้วจริงๆกลับมาให้เขาได้สัมผัสและรักนางอย่างเต็มหัวใจอีกครั้ง...

จิ้นอ๋องค่อยๆ เปิดประตูห้องบรรทมออกไปอย่างเงียบเชียบพบกับหลิวกงกงที่ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยท่าทางนอบน้อม

"ท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงรออยู่ที่ตำหนักข้างพะยะค่ะ"หลิวกงกงรายงานด้วยน้ำเสียงเคารพ

จิ้นอ๋องพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินตามหลังหลิวกงกงไปยังตำหนักที่อยู่ใกล้เคียง เพื่อเข้าเฝ้าพระเชษฐา...

เมื่อมาถึงตำหนัก องค์ฮ่องเต้ทรงประทับรออยู่บนพระเก้าอี้มังกรพระพักตร์ยังคงฉายแววเป็นห่วงเล็กน้อย เมื่อทอดพระเนตรเห็นน้องชายเสด็จเข้ามา

"เฟยหลง..." น้ำเสียงขององค์ฮ่องเต้ทุ้มต่ำ"เจ้าสบายดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่?"

จิ้นอ๋องคุกเข่าลงถวายความเคารพพระเชษฐาด้วยท่าทางที่สงบนิ่ง

"กระหม่อมสบายดีขึ้นมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพี่"จิ้นอ๋องเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรองค์ฮ่องเต้ด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ต้องขอบพระทัยเสด็จพี่และ... ฮวาเสี่ยวซี ที่ช่วยกระหม่อมไว้"

องค์ฮ่องเต้ทรงคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งพระทัย

"ดีแล้ว... ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก" พระองค์ทรงตรัสด้วยความจริงใจ"แล้ว... อาการพิษเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ดูเหมือนจะทุเลาลงมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ" จิ้นอ๋องตอบ

"ร่างกายกระหม่อมรู้สึกแข็งแรงขึ้นมากแต่คงต้องใช้เวลาอีกสักพักถึงจะกลับมาเป็นปกติโดยสมบูรณ์"

องค์ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์เข้าใจ

"ข้าดีใจที่เจ้าปลอดภัย" พระองค์ทรงตรัส

"แล้ว... เรื่องของฮวาเสี่ยวซีล่ะ? นางเป็นอย่างไรบ้าง?"

จิ้นอ๋องทอดสายตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

"นางยังพักผ่อนอยู่พ่ะย่ะค่ะ... นาง... เหนื่อยมาก"

องค์ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์เข้าใจอีกครั้งบรรยากาศในตำหนักเงียบลงชั่วครู่ก่อนที่องค์ฮ่องเต้จะตรัสขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย

"เฟยหลง... เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน..."พระองค์ทรงเว้นจังหวะเล็กน้อย ทอดพระเนตรไปยังน้องชายด้วยแววตาที่ใคร่ครวญ"เจ้า... ตั้งใจ... หรือว่า... เป็นเพราะพิษ?"

จิ้นอ๋องสบพระเนตรพระเชษฐาอย่างตรงไปตรงมา แววตาของเขาหนักแน่นและจริงจัง

"เสด็จพี่..." จิ้นอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"ทุกสิ่งที่กระหม่อมกระทำ...เกิดจากความรู้สึกที่แท้จริงของกระหม่อม...หาใช่เพราะพิษร้ายแต่เพียงอย่างเดียวไม่"

องค์ฮ่องเต้ทรงนิ่งไปครู่หนึ่งทอดพระเนตรไปยังน้องชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งประหลาดใจใคร่ครวญ และความยินดีที่แฝงอยู่ลึกๆ

"เฟยหลง..." น้ำเสียงขององค์ฮ่องเต้แผ่วเบา แต่หนักแน่น

"เจ้า... แน่ใจแล้วหรือ?"

จิ้นอ๋องพยักหน้าอย่างหนักแน่นดวงตาคมกริบแสดงถึงความมั่นคงในความรู้สึกของตน

"กระหม่อมแน่ใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพี่" จิ้นอ๋องตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง

"กระหม่อมต้องการให้นาง... เป็นของกระหม่อมแต่เพียงผู้เดียว...อย่างถูกต้องและเปิดเผย"

องค์ฮ่องเต้ทรงคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนพระองค์ทรงรู้สึกยินดีจากพระทัยจริงที่น้องชายได้พบกับความสุขและความรัก

"เช่นนั้น... ก็เป็นไปตามที่เจ้าปรารถนา"พระสุรเสียงขององค์ฮ่องเต้เต็มไปด้วยความยินดี

"ข้าจะสั่งให้สำนักพระราชวังเตรียมงานอภิเษกสมรสของเจ้ากับแม่นาง ฮวาเสี่ยวซีโดยเร็วที่สุด"

พระองค์ทรงลุกขึ้นจากพระเก้าอี้เสด็จเข้าไปใกล้จิ้นอ๋องและทรงวางพระหัตถ์บนบ่าของน้องชายอย่างอบอุ่น

"ข้าจะจัดงานให้สมเกียรติและยิ่งใหญ่ที่สุด... ภายในสองวันนี้...ทุกคนในวังหลวงและทั่วแคว้น...จะได้ร่วมแสดงความยินดีกับความรักของเจ้าทั้งสอง"พระสุรเสียงขององค์ฮ่องเต้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดี

จิ้นอ๋องเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรพระเชษฐาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดมิได้

"ขอบพระทัยเสด็จพี่... กระหม่อม..."จิ้นอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ตื้นตันจนพูดไม่ออก

องค์ฮ่องเต้ทรงตบไหล่น้องชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

"ไม่ต้องกล่าวคำใดๆ... เฟยหลง... ความสุขของเจ้า...ก็คือความสุขของข้าเช่นกัน" พระองค์ทรงตรัสด้วยรอยยิ้ม

"ไปเถิด... ไปพักผ่อนเสีย...เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันสำคัญของเจ้า"

จิ้นอ๋องคุกเข่าลงถวายความเคารพพระเชษฐาอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากตำหนักด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข...

องค์ฮ่องเต้ทอดพระเนตรตามหลังน้องชายไปด้วยรอยยิ้มที่ยังคงประดับอยู่บนพระพักตร์พระองค์ทรงรู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่ในที่สุดอี้เฟยหลงก็พบกับความสุขที่แท้จริงเสียทีความรักที่เขามีต่อฮวาเสี่ยวซีนั้นชัดเจนและจริงใจและองค์

ฮ่องเต้ก็ทรงพร้อมที่จะสนับสนุนความรักของทั้งสองอย่างเต็มที่

พระองค์ทรงหันพระพักตร์ไปยังหลิวกงกงที่ยืนรออยู่ด้วยท่าทางนอบน้อม

"หลิวกงกง..." พระสุรเสียงขององค์ฮ่องเต้แจ่มใส"เจ้าได้ยินทุกอย่างแล้วใช่หรือไม่?"

"กระหม่อมได้ยินทุกพระดำรัสแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"หลิวกงกงตอบด้วยรอยยิ้ม "เป็นข่าวที่น่ายินดีอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ"

องค์ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์

"จงไปสั่งการสำนักพระราชวังทันที... ให้เตรียมงานอภิเษกสมรสของจิ้น อ๋องและแม่นางฮวาเสี่ยวซีให้สมเกียรติและรวดเร็วที่สุด...ภายในสองวันนี้ทุกอย่างต้องพร้อม"พระสุรเสียงขององค์ฮ่องเต้หนักแน่นและเด็ดขาด

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"หลิวกงกงค้อมศีรษะรับพระบัญชาด้วยความกระตือรือร้น"กระหม่อมจะรีบดำเนินการทันทีพ่ะย่ะค่ะ"

หลิวกงกงรีบก้าวเท้าออกไปจากตำหนักอย่างรวดเร็วเพื่อไปดำเนินการตามพระบัญชาขององค์ฮ่องเต้

องค์ฮ่องเต้ทรงยืนอยู่เพียงลำพังในตำหนักทอดพระเนตรไปยังทิวทัศน์ภายนอกด้วยรอยยิ้มที่ยังคงเปี่ยมสุขพระองค์ทรงนึกถึงภาพของน้องชายและฮวาเสี่ยวซีที่อยู่เคียงข้างกันความรักและความสุขของทั้งสองคือสิ่งที่พระองค์ปรารถนามากที่สุด

"ข้าหวังว่า... เจ้าทั้งสองจะมีความสุขตลอดไป..."พระองค์ทรงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยความปรารถนาดีจากพระทัยจริง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในตำหนัก อบอุ่นและสดใสราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นของสิ่งดีๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น...