ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 133

   ‘ทำไมถึงเป็นแบบนี้?’ ไรกอนตกตะลึงสุดๆ เมื่อครู่นี้สัมผัสรับรู้ของมันที่อยู่บนมีดจู่ๆก็ถูกทำให้หายไปโดยพลังบางอย่าง พลังนั้นคืออะไร? แน่นอนว่ามันต้องรู้จักพลังนั้น ไม่ใช่พลังของอะไรอื่น เป็นพลังของมีดที่มันได้รับมาจากโบราณสถานนั่นเอง

   ไรกอนไม่ได้ตกตะลึงเพราะสัมผัสรับรู้ตัวเองหายไป ที่มันตกตะลึงเป็นเพราะมีดที่ได้รับจากโบราณสถานตัดสินใจเปลี่ยนฝั่ง ไรกอนไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าทำไมมีดถึงทำแบบนั้น มันไม่มีเหตุผลให้ต้องทำ ถูกจับแค่สองรอบก็ยอมจำนนแล้ว? ไรกอนไม่เชื่อเด็ดขาดว่ามีดทำไปเพราะถูกจับได้สองครั้ง เหตุผลมันปัญญาอ่อนเกินไป

   ไม่ว่าจะพยายามคิดเท่าใด ไรกอนก็ไม่อาจหาเหตุผลเจอ สาเหตุที่ทำให้มีดเปลี่ยนฝั่งต้องเกี่ยวข้องกับสายฝนแน่ แต่มันเกี่ยวข้องอย่างไรล่ะ? นี่คือสิ่งที่ไรกอนคิดไม่ออก ท้ายที่สุดมันก็เลิกคิดเรื่องมีดให้ปวดหัว เวลานี้มันควรคิดเรื่องตนเองจะดีกว่า ต้องทำอย่างไรถึงจะรอดชีวิตจากสายฝนที่ถือมีดจากโบราณสถาน

   ไรกอนรู้สึกหวาดกลัวเมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งของมีด อย่าคิดว่าตัวมันที่เคยใช้มีดจากโบราณสถานจะรู้วิธีรับมือกับมีด มันเคยพยายามคิดหาวิธีรับมือแล้ว น่าเสียดาย แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้วทว่าไรกอนก็ยังคงไม่สามารถคิดหาวิธีรับมือ

///

   ไรกอนเป็นคนเปิดฉากการต่อสู้อีกครั้ง ลูกธนูพุ่งอย่างรวดเร็วใส่ร่างสายฝน สายตาสายฝนสงบนิ่ง จ้องมองไปยังลูกศรซึ่งใกล้เข้ามา ร่างกายเขาพลันขยับในวินาทีนั้น มีดฟันโดนลูกธนูขาดครึ่งจากนั้นวินาทีถัดไปก็สลายหายไปกลางอากาศ ก่อนที่ลูกศรจะหายไปสายฝนก็เคลื่อนที่แล้ว

   เขาเตะพื้นส่งตัวไปตรงที่ไรกอนอยู่ ในขณะที่ส่งตัวความเจ็บปวดมากมายก็ถาโถมเข้าใส่เขา การส่งตัวทำให้บาดแผลกลายเป็นรุนแรงกว่าเดิม สายฝนไม่สนใจความเจ็บปวดที่ได้รับ ทั้งใบหน้า ทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ ยังนิ่งสงบเช่นเดิม

   ไรกอนยิงลูกธนูใส่สายฝนอีกรอบ เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามทำลายลูกศรมันได้อย่างง่ายดาย ไรกอนไม่มีความคิดโจมตีขัดขวางสายฝนอีกต่อไป มันรีบหนีทันที หนีตอนนี้ยังมีโอกาส หนีตอนสายฝนถึงตัวไม่ทราบว่าตัวมันจะรอดชีวิตไปถึงพรุ่งนี้หรือไม่

   ทำไมไรกอนจะไม่รู้? มันรู้ดีว่าความสามารถต่อสู้ระยะประชิดของตัวเองตํ่าแค่ไหน แม้มันจะมีร่างกายแข็งแกร่งกว่าศัตรูแต่มันก็ต้องตายอยู่ดีเมื่อปะทะกับฝ่ายตรงข้ามตรงๆ

   สายฝนเห็นไรกอนหนี เวลาเดียวกันกับที่เห็นเขาก็รู้เลยว่าเขาไม่อาจสังหารฝ่ายนั้นภายในระยะเวลาอันสั้นได้

   ความเร็วทั้งสองแตกต่างกันเล็กน้อย แต่แค่เล็กน้อยมันก็ทำให้สายฝนยากจะตามไรกอนทัน ถ้าเขาตามอีกฝ่ายไม่ทัน เขาก็ไม่สามารถฆ่ามันได้ ยามอื่นการไล่ตามไรกอนอาจจะไม่ส่งผลทางด้านลบกับสายฝนมากนัก ยามนี้ไม่ใช่ สายฝนจำเป็นต้องรีบสังหารศัตรูให้หมดก่อนที่เขาจะเลือดหมดตัวตาย

   ขณะนั้นเองสายฝนพลันฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ เขาใช้สัมผัสรับรู้ซึ่งอ่อนแอมากครอบคลุมมีดในมือขวา ต้องการกระตุ้นมันให้ทำงาน เมื่อมีดถูกครอบคลุมด้วยสัมผัสรับรู้ของสายฝน มันพลันต่อต้านตามสัญชาตญาณ ทว่ามันก็รีบหยุดต่อต้านทันทีในวินาทีต่อไป

   สายฝนถอนหายใจอย่างโล่งอกเบาๆ ไม่มีใครได้ยินมันนอกจากตัวเขาและมีดในมือขวา เขาไม่คาดคิดว่ามีดจะยอมให้เขาใช้งานมัน

///

   มีดจากโบราณสถานสั่นเล็กน้อย หากสายฝนเกี่ยวข้องกับชายผู้นั้นจริงและชายผู้นั้นรู้ว่ามันต่อต้านล่ะก็มันได้หายไปตลอดกาลแน่นอน ถึงมันจะเป็นมีดทว่ามันไม่ใช่มีดธรรมดา มันมีความรู้สึกกลัวซึ่งอาวุธธรรมดาย่อมไม่มี

   หลังจากถูกสัมผัสรับรู้สายฝนกระตุ้นให้ทำงาน มีดจากโบราณสถานพลันปลดปล่อยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ออกมา ไรกอนมองมีดด้วยใบหน้าซีดขาว ความกลัวเห็นชัดในดวงตาทั้งสองข้างของมัน ภายในหัวเกิดภาพมากมายหลายร้อยภาพ เป็นภาพจากอดีตตอนที่มีดจากโบราณสถานสังหารสิ่งมีชีวิต

   สายฝนปล่อยมือออกจากมีดโบราณสถาน ภายในใจเขาสั่งให้มันพุ่งไปโจมตีไรกอน มีดทำตามคำสั่งโดยไม่มีความคิดต่อต้านแม้เพียงนิด ฉับพลันมีดพุ่งด้วยความเร็วสูงไปทางที่ไรกอนอยู่ ไม่นานนักมันก็ถึงร่างไรกอน ไม่รอช้า โจมตีใส่ฝ่ายตรงข้ามตามที่สายฝนสั่งทันที

   สายฝนส่งตัวไปข้างหน้าเรื่อยๆขณะมองดูมีดโจมตีศัตรู แม้จะอยากไปให้ถึงเร็วแค่ไหนแต่เขาก็ทำอย่างที่ต้องการไม่ได้ ความเร็วสายฝนไม่ได้มากเท่ากับมีดเล่มนั้น อีกทั้งเพราะได้รับบาดเจ็บหนักความเร็วการเคลื่อนที่เขาจึงลดลง

   “บ้าไรเนี่ย?” ไรกอนใช้คันศรป้องกันมีดโบราณสถาน คันศรของมันไม่ธรรมดาเช่นเดียวกับดาบรูโน่ โชคร้าย เมื่อต้องปะทะเข้ากับมีดที่ปลดปล่อยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ คันธนูไรกอนจะเป็นได้แค่อาวุธธรรมดาซึ่งหาได้ตามข้างถนน ต้องรู้ก่อนว่ากระทั่งใบดาบรูโน่ยังแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อยเพราะมีดเล่มนี้มาแล้ว คันศรนี้จะเหลือได้อย่างไรล่ะ?

   คันธนูได้รับความเสียหายมากมายจนพังภายในเวลาไม่นานนัก ความหวาดกลัวในส่วนลึกของจิตใจเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด มันสูญเสียอาวุธที่สำคัญที่สุดไปแล้ว ตัวมันซึ่งไม่ได้มีร่างกายแข็งแกร่งเท่ารูโน่จะรอดได้โดยใช้วิธีการใด? มันแทบไม่มีวิธีรอดชีวิตเลย

   จังหวะนั้นมีดโบราณสถานพลันโจมตีมาอีกครั้ง ไรกอนไม่ยอมตายง่ายๆ มันกัดฟันแน่นและหยิบสิ่งของซึ่งมันซื้อมาด้วยราคาแพงแสนแพงเพื่อเอาใว้ใช้ปกป้องชีวิตยามคับขัน ใส่พลังทั้งหมดลงในสิ่งของบนมือตัวเอง ทันใดนั้นโล่อากาศก็ได้ถูกสร้างขึ้นเบื้องหน้าไรกอน

   มีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์โจมตีโดนโล่อากาศ หากต้องการทำลายโล่นี้เกรงว่าด้วยความแข็งแกร่งปัจจุบันของมีดจำเป็นต้องใช้เวลาอีกเล็กน้อย มีดไม่สนใจทำลายโล่อากาศ เป้าหมายอย่างเดียวคือสังหารไรกอน มันเคลื่อนไหวไปโจมตีไรกอนด้านข้าง

   ในเวลาที่มีดใกล้ถึงตัวไรกอน โล่อากาศก็ได้ถูกสร้างขึ้นอีกครั้งเพื่อหยุดมีด ไม่สิ คงกล่าวว่าสร้างอีกครั้งไม่ได้ กล่าวว่าเคลื่อนย้ายน่าจะถูกมากกว่าเนื่องจาก ณ เวลานี้โล่อากาศตรงหน้าไรกอนได้หายไปเรียบร้อยแล้ว ไปไหน? โล่อากาศมาอยู่ตรงด้านข้างไรกอนแทน

   ดูเหมือนกับว่าจะเป็นต้องทำลายโล่อากาศจริงๆ มีดปลดปล่อยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าก่อน ไรกอนที่อยู่ใกล้เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ตั้งแต่มันใช้มีดเล่มนี้มามีดไม่เคยปลดปล่อยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์มากขนาดนี้

   มีดจากโบราณสถานพุ่งชนโล่อากาศ โล่อากาศมองได้ยากก็จริงทว่าสายตาของไรกอนสามาาถมองมันเห็นได้ค่อนข้างชัดเจน เมื่อครู่ตอนที่มีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ชนเข้ากับโล่อากาศ มันสามารถรู้ได้ทันทีเลยว่าโล่อากาศย่อมไม่อาจทนการโจมตีของมีดได้นาน

   ไรกอนครุ่นคิดหาทางรอดชีวิตอย่างจริงจัง มันพยายามหนีแต่ทุกครั้งที่มันหนี มีดจากโบราณสถานจะขัดขวางมันตลอด ถึงจะมีโล่อากาศคอยปกป้องแต่ใช่ว่าไรกอนจะหนีจากมีดได้ มันถูกบังคับให้อยู่ที่เดิมโดยไม่มีทางเลือก

   ยิ่งเวลาผ่านไปโล่อากาศยิ่งได้รับความเสียหายมากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากไรกอนเคยผ่านการต่อสู้มาแล้วมากมายมันจึงไม่ได้ลนลานแม้แต่น้อย ในสถานการณ์อันตรายเช่นนั้นมันพลันเกิดความคิดในหัวมากมาย แน่นอน มันไม่ได้มากเท่ากับสายฝนตอนสัญชาตญาณทำงาน

   ‘ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว’ ไรกอนคิดก่อนถอนหายใจ ไม่ว่าจะเกิดความคิดในหัวมากมายเพียงใด สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถหาทางรอดชีวิตได้ ตอนนี้ตัวมันหมดหนทางจริงๆ

   ไรกอนมองสายฝนที่มาถึงตัวมันเรียบร้อยแล้ว ต่อมามันก็หันไปมองเพื่อนของมัน

///

   รูโน่สัมผัสได้ถึงสายตาที่กำลังมองมาทางตน มันรีบสร้างระยะห่างจากโกเลมดินและหันหน้าไปยังทิศทางที่สายตานั้นมองมา เห็นสายตาไรกอนรูโน่พลันรู้ความหมายทันที เป็นเพื่อนที่ต่อสู้ร่วมกันมาอย่างยาวนานจะไม่รู้ได้ยังไง?

   ‘ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง’ รูโน่กล่าวหนักแน่นภายในใจ เวลานั้นเองโกเลมดินก็ได้ปล่อยหมัดใส่มัน รูโน่กลับมาสนใจโกเลมปฐพีอีกครั้ง

///

   กลับมาที่ไรกอนกับสายฝน

   “เฮ้อออ~” ไรกอนถอนหายใจอีกครั้ง ดูเหมือนชีวิตมันจะมาได้แค่นี้

   ตูมมม! โล่อากาศถูกมีดพุ่งชนจนระเบิดไม่เหลืออะไรเลย ไรกอนไม่ได้ตกใจ มันรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ สายตาไรกอนแสดงให้เห็นถึงความหนักแน่นของมัน

   โดยไม่สนใจมีดไรกอนพุ่งเข้าหาสายฝนด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่มันจะทำได้ กลัวตาย? มันกลัวตายสุดๆ แต่ในเมื่อไม่มีทางรอดชีวิตอยู่แล้ว ตัวมันก็จะทำให้ศัตรูได้รับบาดเจ็บให้เยอะที่สุดก่อนตาย

   สายฝนส่งเสียงเย็นชาออกมา เขาหลบการโจมตีจากไรกอนด้วยท่าเหยียบจันทร์ดับแสง เป็นไปดั่งที่คิด เขาหลบหมัดฝ่ายตรงข้ามได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บเพิ่มสักนิด

   “ตาย!” สายฝนคำราม ใช้ท่าแย่งชิงแสงจันทร์โจมตีสวนกลับ ปึก! ไรกอนถูกต่อยกลางอกทว่ามันยังไม่ตาย มันจะมาตายเพียงเพราะหมัดเดียวหรือ? ไม่มีทาง!

   สายฝนยกมือขึ้น มีดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์บินมาที่มือของเขาอย่างรวดเร็ว ฉัวะ! ไม่มีความลังเล มีดแทงเข้าหัวใจไรกอน นี่คือจุดจบของมัน

   ไรกอนเสียชีวิตเรียบร้อยแล้ว!