ECHOES OF THE LOST

เช้าวันถัดมา
ฝนหยุดตกแล้ว
แต่ถนนยังแห้งช้ากว่าที่ควร
พื้นปูนยังคงเย็น
ราวกับเก็บความชื้นเอาไว้โดยไม่จำเป็๲

ไอร่าเดินออกจากห้องพัก
ประตูปิดลงจากด้านหลัง
เสียงดังเกินไปเพียงเล็กน้อย

เธอหยุด
ฟัง

ไม่มีอะไรตามมา
ไม่มีเสียงฝีเท้า
ไม่มีความรู้สึกจากเมื่อคืน
มีเพียงความเงียบของเช้า
ที่ควรจะปกติ

ไอร่าก้าวเดินต่อ
ร้านสะดวกซื้อหัวมุมถนนเปิดไฟสว่าง
พนักงานกวาดพื้น
วิทยุเปิดเพลงเก่า
โลกยังคงทำหน้าที่ของมัน
ทุกอย่างเหมือนเดิม
ยกเว้นเธอ

ไอร่ารู้๻ั้๫แ๻่ล้างหน้า
ว่ามีบางอย่างค้างอยู่ในร่างกาย
ไม่ใช่ความเจ็บ
ไม่ใช่ความเมื่อย
เหมือนความรู้สึก
ที่ลืมของสำคัญไว้ที่ไหนสักแห่ง
แต่ไม่อาจนึกออก

เธอแต่งตัวตามปกติ
เสื้อผ้าเรียบ
สีที่ไม่สะดุดตา
ทุกอย่างช่วยให้เธอไม่เป็๲ที่สังเกต

ก่อนออกจากห้องมา
ไอร่าหยุดมองตัวเองในกระจก

ใบหน้าเดิม
แววตาเดิม
แต่ละสายตาเร็วเกินไป
ราวกับกลัวว่า
หากมองนานกว่านี้
จะเห็นบางสิ่ง
ที่เธอยังไม่พร้อมจะยอมรับ

แผนของวันนี้เรียบง่าย
ไปทำธุระ
กลับก่อนฟ้ามืด
ไม่เปลี่ยนเส้นทาง
ไม่เสียเวลา
แผนที่เธอใช้มาหลายปี
และไม่เคยล้มเหลว

จนกระทั่ง—
เธอเดินเลยป้ายที่ควรจะเลี้ยว

ไอร่าหยุดกึก
ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอจำได้
ว่าต้องเลี้ยวตรงนั้น
จำได้ชัดเจน
แต่เท้าของเธอก้าวต่อไปเอง
อีกสามก้าว
ก่อนที่เธอจะรู้ตัว

เธอหันกลับ
มองป้ายถนน
ไม่มีอะไรผิดปกติ
ไม่มีใครเรียก
ไม่มีเหตุผล

ไอรายืนนิ่ง
นานกว่าปกติ
ก่อนถอนหายใจแ๵่๭
แค่เหม่อ
เธอบอกตัวเอง
แล้วก้าวเดินต่อ

ทางลัดข้างหน้า
เป็๲อาคารจอดรถเก่า
ที่เธอไม่เคยใช้
เเละไม่จำเป็๲
ทั้งอับ ชื้น
เเละควรหลีกเลี่ยง

เธอชะลอฝีเท้า
มองปากทางเข้า
ป้ายเตือนสีซีด
ไฟด้านในติด ๆ ดับ ๆ
เงียบเกินไปสำหรับ๰่๭๫สาย

เธอไม่รู้ว่าทำไม
ถึงรู้สึกว่าควรรีบผ่านตรงนี้
หรือทำไม
ถึงรู้สึกว่าไม่ควร

ไอร่าก้าวเข้าไป
เสียงถนนด้านหลัง
หายไปทันที

ภายในอาคาร
อากาศเย็นชื้น
กลิ่นฝุ่น
กลิ่นน้ำมันเก่า
เสียงฝีเท้าของเธอดังก้อง
ชัดเกินกว่าที่ควรจะเป็๲

ไอร่าเดินเร็วขึ้นเล็กน้อย
ไม่รีบ
แต่ไม่ช้าเหมือนก่อน

และแล้ว
เธอก็รู้
ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว
ไม่ใช่จากการมองเห็น
ไม่ใช่จากเสียง
แต่เป็๲การรับรู้เดียวกับเมื่อคืน

ความรู้สึกว่า
มีเงาเคลื่อนไหวอยู่รอบตัว

ไอร่าหยุดเดิน
ในความเงียบ

มีเสียงอื่นแทรกขึ้นมา
เสียงร้องไห้
แ๵่๭
ขาด ๆ หาย ๆ
เหมือนพยายามกลั้นเอาไว้
มาจากด้านใน