#ดันเจี้ยนชั้นที่99#
“เราพักกันตรงนี้เถอะ…ชั้นถัดไปเป็นชั้นที่ 100 ก็เป็นชั้นสุดท้ายแล้ว.. คงไม่เป็นไรที่เราจะนอนที่นี่สักคืน”
เซเลน่าเสนอความคิดนี้ขึ้นมา.. ขณะนี้พวกเขาทั้งหมดกำลังอยู่กลางป่าสนสีเขียว…และมีต้นไม้แปลก ๆ ผลของมันประดับอยู่เต็มต้น
เบื้องหน้าป่า มีลำธารใสสะอาด เป็นแหล่งน้ำเพียงหนึ่งเดียวของชั้นนี้
“ที่เธอพูดก็โอเคเหมือนกัน…คงจะดีที่เราจะเก็บบรรยากาศดันเจี้ยนแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย..แม้อีกนิดเดียวจะได้กลับบ้านแล้วก็เถอะ..”
เรเวลเดินไปยังลำธารในสภาพอิดโรย ใช้ฝ่ามือช้อนน้ำใสสะอาดขึ้นมาดื่มกิน
ความสดชื่นค่อย ๆ ชำระความกระหาย
คอแห้งผากเริ่มชุ่มชื่นขึ้น..แม้หนังตาจะหนักอึ้งและดำคล้ำ เพราะผ่านการอดนอนมาหลายวัน ในที่สุดแววความมีชีวิตชีวาได้ฉายขึ้นมาเล็กน้อย
หลังผ่านพ้นชั้นที่ 92 ลงมา ไม่มีทั้งมอนสเตอร์หรือสัตว์ปีศาจใด ๆ ถือกำเนิดอีก
มีแต่กำแพงอิฐสีม่วงเข้ม เรืองแสงจาง ๆ วางขนานกันเป็นทางตรง จนมาถึงชั้นที่ 99 นี้
ทำให้พวกเรเวลสามารถเดินตรงมาได้โดยไม่มีอันตรายและไม่มีการต่อสู้ใด ๆ ทั้งนั้น หรือต่อให้มีคนที่ต่อสู้ได้ ก็น่าจะมีเพียงเซเลน่าผู้เดียว เพราะสเตตัสของเรเวลทั้งหมด ถูกผนึกจากผลข้างเคียงของ Holy Skill
“แผนที่จำลอง 3มิติของเธอนี่แม่นยำจริง ๆ เลยนะเซซิเลีย”
เซเลน่ากล่าวชมเพื่อนสนิทที่อยู่ข้าง ๆ เธอ
“ขอบคุณค่ะ”
เซซิเลียกล่าวขอบคุณขณะนั่งคุกเข่าข้างลำธารอยู่ข้างเซเลน่า มือช้อนน้ำขึ้นมาดื่มแล้วล้างใบหน้าให้สะอาด
ตลอดทางที่ผ่านมา เซเลน่าเป็นคนแบกเธอบนหลังมาตลอด เพราะพลังเวทของเซซิเลียหมด ทำให้เข้าสู่สภาวะมายด์เบรก..ซึ่งจะง่วงนอนจนร่างกายเข้าสู่สภาวะหลับไหลอัตโนมัติ...นับว่าอันตรายมาก หากเกิดสภาวะนี้ในสถานที่อันตรายอย่างดันเจี้ยน เพราะเราจะป้องกันตัวเองไม่ได้เลย ฉะนั้นการคาดเดาและควบคุมการใช้มานาให้ดี ถือเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดของผู้ถือครองอาร์ติเฟกซ์เลยก็ว่าได้
“จริง ๆ ฉันควรจะแบกเซซิลียมากกว่านะ เพราะฉันใช้สกิลไม่ได้ แถมเธอก็ยังมีพลังเวทเหลืออยู่บ้างถ้าเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน…”
“ไม่ต้องพูดมากน่า…เซซิเลียก็บอกเองว่าหลังผ่านที่ชั้น 92 ลงมาจะเป็นอาณาเขตเซฟตี้พอยท์หมดแล้ว ฉะนั้นปลอดภัยหายห่วง
และที่สำคัญ...ก็ฉันอยากจะแบกเซซิเลียเอง..นายมีปัญหาอะไรไหม?”
“เอ่อ..ไม่มีครับ”
เรเวลรีบโบกมือปฏิเสธ
“ไม่เอานะ…เซเลน่าอย่าพูดจาชวนทะเลาะแบบนั้นสิ..”
“ฮึ!..”
“ฟืนมาแล้วครับ”
รูอันเดินเข้ามาพร้อมกับขอนไม้เต็ม2มือ
“อืม..ขอบใจมากรูอัน”
เหล่าเด็กหนุ่มสาวตัดสินใจว่าคืนนี้จะนอนกลางแจ้งกัน…โดยไม่คิดจะเข้าไปนอนในห้องน้ำอีกแล้ว…
เซเลน่ากับเซซิเลียช่วยกันจัดเรียงถุงนอน และไม่จับปลาในลำธาร
ค่อนข้างแปลกที่ปลาในลำธารนี้มีพลังเวทต่ำมาก..ดูเหมือนจะไม่ใช่มอนสเตอร์ด้วยซ้ำ แต่เป็นแค่ปลาธรรมดา
แค่อาศัยสเตตัส lv50 ก็มีความเร็วสูงเกินพอที่จะจับปลาด้วยมือเปล่าได้ โดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์ใด ๆ ด้วยซ้ำ
เรเวลเดินมาช่วยรูอันเรียงฟืน..จากนั้นก่อไฟโดนใช้เวทมนตร์ไฟ
“พลังเวทก็รุนแรงขึ้นเยอะเลยนะ สารภาพตรง ๆ ว่าควบคุมค่อนข้างยาก”
“มันก็ใช่ครับ..ช่วงการต่อสู้ที่ผ่านมา สเตตัสของพวกเราผันผวนค่อนข้างเยอะ..คงต้องอาศัยเวลากว่าจะชิน”
หลังก่อไฟเสร็จเรียบร้อยเด็กหนุ่มทั้ง2คนก็ไปหาผลไม้ที่น่าจะกินได้ดู
นับว่าโชคดีที่นอกจากเซซิเลีย รูอันก็ปลดล็อคสกิลสายตรวจสอบเหมือนกัน ทำให้สามารถเลือกผลไม้ที่ปลอดภัยมากินได้
หลังจากพวกผู้หญิงจับปลามาได้แล้ว..ก็นำมาย่างไฟแล้วแบ่งกันกิน
เหล่าเด็กหนุ่มสาวทั้ง4คนนั่งข้างกองไฟ ท่ามกลางอาหารมากมายที่เก็บได้จากดันเจี้ยน
ไม่นานผลึกแสงคริสตัลบนเพดานก็ค่อย ๆ มืดลง…ชวนให้บรรยากาศคล้ายงานปาร์ตี้รอบกองไฟ
เซซิเลียอันเชิญดาบสีเขียวมรกตขึ้นมาเพื่อใช้ผ่าผลไม้ที่เปลือกแข็งโคตร ๆ ..แต่เมื่อผ่าออกมาได้ก็ต้องตกใจอย่างมาก…
“อะไรเนี่ย…กลิ่นแปลก ๆ แหะ?”
เรเวลปรากฏสีหน้าสงสัย...ผลไม้นี้มันกินได้จริงหรือเปล่า?
"นั่นสิครับ..มันไม่เหมือนผลไม้..แต่เหมือนเนื้ออะไรบางอย่างรมควันเสียมากกว่า..ไม่มีกลิ่นของน้ำตาลหรือกรดผลไม้เลย”
รูอันก็ทำสีหน้าแปลกใจต่อผลไม้ที่ไม่เคยเห็นเหมือนกัน..เพราะกลิ่นมันนับว่าแปลกมาก
“ระ..หรือว่า”
เซซิเลียอุทานเล็กน้อย..หลังดมกลิ่นแล้วรู้สึกคุ้นเคยจนแทบไม่อยากเชื่อ
“หา!?..เจ้านี่มัน..ยะ..อย่าบอกนะว่า”
เซเลน่าเฉือนเนื้อผลไม้บางส่วนเอาไปย่างไฟแล้วชิม
กลิ่นหอมฉุยลอยอบอวลไปทั่ว ความชุ่มฉ่ำของเนื้อผสานกับไขมันรสเลิศที่แทรกอยู่ หลอมลายในปากทันทีที่ลิ้นสัมผัส…สร้างความอร่อยให้ระเบิดทะลักออกมา
“อร่อยมากกกก!!!….นี่มันคือผลเนื้อนี่นา..”
แววตาเซเลน่าเป็นประกายขึ้นมาทันที..พร้อมกับน้ำตาไหลอาบแก้ม
“จริงด้วยค่ะ!!!…รสชาติแบบนี้..ใช่สิ่งนั้นจริง ๆ …คิดถึงมากเลยนะคะเนี่ย"
“หา?..ผลเนื้อ..มันคืออะไรน่ะ?”
“ชื่อแปลกจังเลยนะครับ”
เรเวลทำหน้าสงสัย
อะไรกันล่ะเนี่ย…มีของหรูที่ยัยพวกนี้ไม่เคยกินด้วยงั้นหรอ??..และไอ้ผลไม้นี่มันก็ไม่เห็นจะหรูตรงไหนเลย
"อึกกกกกกกกก…..อืออออออออออออออออ”
รูอันร้องลั่นแล้วลงไปนอนดิ้นไปมารอบกองไฟหลังชิมผลเนื้อย่างไฟไปแค่ชิ้นเดียว
“ในชีวิตผมไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย…ฮือๆๆๆๆๆๆๆ”
เมื่อตั้งสติได้ก็นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว
เมื่อเรเวลเห็นอาการแปลก ๆ ของเพื่อนชายจึงนึกสงสัยได้ถามขึ้นมา..เพราะแม้เซเลน่ากับเซซิเลียจะรักษาท่าทีปกติก็ตาม แต่เมื่อเห็นสภาพของรูอันแล้วเขาก็ไม่กล้าชิมเท่าไหร่
“แล้ว?..ผลเนื้อ..มันคืออะไรน่ะ?”
“เฮ้อ..นายไม่เคยกินสินะ..ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่..สิ่งนี้น่าจะเป็นอาหารที่ล้ำค่าที่สุดบนโลกใบนี้เลยก็ได้”
“งั้นฉันอธิบายฟังให้แล้วกันค่ะ”
ปกติผลเนื้อคือวัตถุชั้นสูงมาก ๆ ที่หาได้ยากยิ่ง..เพราะมันเกิดขึ้นจากต้น <Meat Root> ที่จะเติบโตขึ้นในป่าปีศาจของอาณาจักรทางใต้เซนต์ลูเซียเท่านั้น…ด้วยรสชาติที่อร่อยล้ำลึกสุดเกินจะพรรณนา จึงทำให้เป็นที่ต้องการของบุคคลผู้มั่งคั่งจากหลายอาณาจักร…แต่เพราะให้ผลผลิตจำนวนน้อย แถมยังอยู่ในป่าปีศาจ ซึ่งมีสัตว์ร้ายแข็งแกร่งจำนวนมากคอยคุ้มกัน…ทำให้นักผจญภัยหลายคนผู้โลภมาก ต้องจบชีวิตลงเพราะความต้องการล่าสมบัติที่เรียกว่า <ผลเนื้อ>
ว่ากันว่าแม้กระทั่งราชวงศ์หรือเศรษฐีผู้มั่งคั่ง ยังต้องสั่งจองวัตถุดิบนี้ในราคาประมูลที่สูงจนแทบบ้า แถมยังรอกันนานถึงหลายปี กว่าจะได้มาสักผล
...ฉะนั้นจึงไม่แปลกใจเลยที่ในชีวิตเซซิเลียกับเซเลน่าเคยกินเจ้าสิ่งนี้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แถมได้กินในปริมาณที่น้อยมาก ๆ ด้วย
“ตอนสมัยเด็ก ฉันกับเซเลน่าเคยได้ลิ้มลองเจ้าสิ่งนี้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นคืองานเลี้ยงรวมพระญาติของตระกูลเชื้อพระวงศ์ทั้ง5 แห่งอาณาจักรเบลฟาสต์”
“อา..สารภาพตรง ๆ ว่าพอได้กินครั้งแรก..ฉันติดใจจนนอนไม่หลับไปหลายวันเลยล่ะ…ไม่คิดไม่ฝันเลย ว่าจะได้กินเจ้าสิ่งนี้อีก
….หา!?…เดี๋ยวนะ!!…ว่าแต่พวกนายไปเอาผลนี่มาจากไหนกันน่ะ!!!!!!!!!!”
#คุยกับคนเขียน(ไรท์)#
-ขออภัยที่หายไปนานครับ..ที่ผ่านมาติดสอบ…หลังสอบเสร็จก็พักยาวไปนิด…ตอนแรกกะจะอัพเมื่อวาน..แต่พอไปฉีดวัคซีนมาไข้ขึ้น..แต่หายไม่ทันเลยต้องเลื่อนมาอัพวันนี้แทน
337K
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
