ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 43 ล่อราชันย์หมีปฐพี

   “เมื่อกี้โครตทรมาน!” สายฝนพึมพำ เขามองไปรอบข้างแล้วเห็นหมาป่าวายุกำลังพุ่งใส่โลเวล สายฝนครุ่นคิดเล็กน้อย เขาจำได้ว่าแถวนี้มันเป็นถิ่นของหมาป่าวายุ ครั้งหนึ่งเขาเคยสำรวจมาแล้ว หมาป่าวายุไม่ได้มีเพียงสิบยี่สิบตัว มันมีจำนวนเกินร้อย!

   ‘นอกจากนี้มันยังมีหมาป่าวายุตัวใหญ่ที่น่าจะเป็นระดับหนึ่งด้วย ถ้าเปรียบเทียบความแข็งแกร่งกับราชาวัวครึ่งปลา ทั้งสองน่าจะพลังพอๆกันเลยทีเดียว’ สายฝนคิดก่อนคิดต่อว่า

   ‘แต่ถ้าเปรียบเทียบความน่ากลัวแล้ว หมาป่าวายุระดับหนึ่งจะน่ากลัวกว่าราชาวัวครึ่งปลาเพราะมันสามารถเรียกพวกได้ อีกไม่นานหมาป่าวายุระดับหนึ่งก็คงปรากฏตัวขึ้น ฉันสามารถสังหารมันได้ทว่าก็ต้องแลกกับหลักประกันชีวิตมากมาย หากหลักประกันชีวิตของฉันเหลือน้อยฉันก็มีโอกาสตายสูงขึ้น’

   สายฝนตัดสินใจ “ดูเหมือนวิธีนั้นจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดสินะ ถึงแม้มันจะเสี่ยงไปหน่อยก็เถอะ มีดารินทร์อยู่ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก” สาวน้อยได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับของเหลวสีทองให้สายฝนฟังเมื่อกินบาร์บีคิวเสร็จ

   เวลานั้นที่เขาได้ยินสายฝนถึงกับงงเลยทีเดียว เขาไม่รู้ว่าของเหลวสีทองคืออะไรปละทำอะไรได้ทว่าสายฝนก็ไม่ได้โง่บอกไปว่าไม่รู้ ตอนนั้นเขาทำท่าทางลึกลับพร้อมกล่าวว่า “มันมีบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่ควรรู้เวลานี้”

   ต่อจากนั้นไม่นานสาวน้อยก็ได้รับวิธีเขียนอักษรรูนเวทมนตร์[คำสาปแสงดารา]มาจากของเหลวสีทอง แน่นอนเรื่องนี้ดารินทร์ก็เล่าให้สายฝนฟัง

   “ดารินทร์รับนี่ไป เธอห้ามใช้มันเด็ดขาดหากไม่จำเป็น” สายฝนกล่าวพลางนำขวดยาฟื้นฟูเบื้องต้นให้สาวน้อย ดารินทร์รับมาด้วยความงุนงงก่อนจะจำบางอย่างได้ เธอพยักหน้าบอกว่าจะทำให้ดีที่สุด

   หลังให้ยาฟื้นฟูเบื้องต้นกับดารินทร์ไปแล้ว สายฝนก็ใช้มีดหั่นผลไม้ของราชันย์สังหารหมาป่าวายุหนึ่งตัว เขายกมันขึ้นมาก่อนเดินออกจากบริเวณนี้เงียบๆ

   “คงไม่มีหมาป่าตัวไหนตามมาแล้วแหละ” สายฝนพึมพำ ขณะแบกร่างหมาป่าวายุไร้วิญญาณเขาก็วิ่งไปยังทิศทางหนึ่ง สายฝนนำยาเพิ่มความเร็วซึ่งเคยใช้เมื่อตอนหนีราชาวัวครึ่งปลาขึ้นมาดื่ม เขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยที่สูญเสียหลักประกันชีวิตไปอีกหนึ่งอย่างทว่าหากเทียบกับการต่อสู้กับฝูงหมาป่าวายุโดยตรงแล้วล่ะก็ขวดยาแค่ขวดเดียวก็ไม่นับเป็นอะไร

   ความเร็วสายฝนเพิ่มขึ้น เขาวิ่งผ่านต้นไม้ไปหลายต้น ด้วยความเร็วของเขาภายในครึ่งนาทีสายฝนก็ถึงที่หมาย เขาหลบอยู่หลังต้นไม้ โผล่หัวมองไปยังบริเวณที่ไม่ไกลจากต้นไม้ที่เขาหลบอยู่มากนัก สายฝนเห็นสิ่งมีชีวิตจำนวนมาก

   สิ่งมีชีวิตที่สายฝนเห็นคือหมี พวกมันมีสีนํ้าตาลเหมือนหมีธรรมดาทั่วไป เขาไม่รู้ว่ามันคือหมีสายพันธุ์อะไรเพราะสายฝนไม่สามารถดูข้อมูลชีวิตของมันได้ สิ่งมีชีวิตระดับสูงกว่าเขาหนึ่งขั้นสายฝนจะไม่สามารถดูข้อมูลชีวิตได้ ยกเว้นเสียแต่ว่าสิ่งมีชีวิตนั้นจะอนุญาตและไม่ต่อต้าน นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมเขาจึงไม่สามารถดูข้อมูลชีวิตของราชาวัวครึ่งปลาได้แต่กลับดูข้อมูลชีวิตดารินทร์ได้

   สายฝนใช้เลือดหมาป่าวายุตัวที่เขาฆ่าทาทั่วทั้งร่างกาย ทำไมเขาต้องมาทำตรงนี้ล่ะ? ก็เพราะแถวนี้ไม่มีหมาป่าวายุไง ถ้าเขาไปทาตอนที่หมาป่าวายุกำลังโจมตีพวกโลเวลอยู่ สายฝนคงกลายเป็นเป้าหมายของหมาป่าวายุแน่

   โลเวลและคนอื่นๆเพียงแค่สังหารหมาป่าวายุทว่าเขากลับฆ่ามันและนำเลือดมาทาตัวเอง หมาป่าวายุที่เห็นแบบนั้นแล้วจะคิดยังไง? แน่นอนพวกมันย่อมต้องโกรธสายฝนมาก

   ‘น่าจะพอแล้วมั้ง?’ สายฝนคิด เขามองร่างกายซึ่งเต็มไปด้วยเลือดหมาป่าวายุของตนเองด้วยกระจกที่ซื้อมาจากร้านค้า สายฝนชื่นชอบโปรแกรม[ร้านค้า]มาก มันสะดวกยิ่งกว่าร้านสะดวกซื้อเสียอีก

   ‘เอาล่ะได้เวลาแล้ว!’ เขาสูดหายใจเข้าลึก ฉับพลันร่างกายสายฝนเคลื่อนไหว เขาวิ่งออกจากต้นไม้วิ่งเข้าหาหมีสีนํ้าตาล เมื่อเข้าใกล้พวกหมีก็สัมผัสถึงสายฝนได้

   “ตายซะ!” สายฝนตะโกน แขนขวาของเขาซึ่งถือมีดหั่นผลไม้ของราชันย์พลันมีออร่าสีแดงปรากฏขึ้น ออร่านี้เป็นสิ่งที่สายฝนได้มาจากอัญมณีของราชาวัวครึ่งปลา มันมีความสามารถเสริมความแข็งแกร่งร่างกายได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง

   ถึงจะเป็นออร่าแบบเดียวกันกับออร่าของราชาวัวครึ่งปลาทว่าความแข็งแกร่งกลับด้อยกว่ามาก พลังออร่าของสายฝนมีพลังเพียงหนึ่งส่วนสี่ของพลังออร่าราชาวัวครึ่งปลาเท่านั้น

   มีดแทงโจมตีไปที่ตาหมีสีนํ้าตาลซึ่งไม่ได้ระมัดระวังตัว เพราะแขนสายฝนได้รับการเสริมแกร่งจากพลังออร่า การโจมตีนี้จึงรุนแรงมากพอจะทำให้หมีสีนํ้าตาลได้รับบาดเจ็บหนัก สายฝนไม่รอให้หมีสีนํ้าตาลโจมตีสวนกลับ เขารีบโจมตีมันอีกครั้ง โจมตีอีกสองสามทีหมีสีนํ้าตาลก็ไม่มีชีวิตอีกต่อไป

   โฮกกก!

   หมีสีนํ้าตาลตัวอื่นที่ได้เห็นฉากการฆ่าอย่างโหดร้ายของสายฝนพลันโกรธเกรี้ยว พวกมันดมกลิ่นสายฝนเพื่อจดจำใว้เป็นศัตรูคู่อาฆาต หลังดมกลิ่นสายฝนพวกมันก็สัมผัสถึงกลิ่นอันคุ้นเคย มันคือกลิ่นของหมาป่าวายุ! เพราะสายฝนทาเลือดหมาป่าวายุทั่วทั้งร่างของเขา กลิ่นมนุษย์จึงถูกกลิ่นหมาป่าวายุกลบหมด

   โฮกกกก!

   หมีสีนํ้าตาลซึ่งมีมงกุฎสีทองโปร่งใสอยู่บนหัวปรากฏตัวขึ้น สายฝนรู้ว่ามันคือระดับหนึ่งเพราะเคยเจอมันมาแล้วแต่มันไม่เคยเจอเขา หมีสีน้ำตาลซึ่งมีมงกุฎคำรามเสียงดัง จ้องมองสายฝนอย่างอาฆาต เดิมมันก็เป็นศัตรูกับหมาป่าวายุอยู่แล้วเพราะว่าถิ่นที่มันปกครองอยู่กับถิ่นที่หมาป่าวายุปกครองอยู่มันใกล้กัน

   เวลานี้มีหมาป่าวายุตัวหนึ่งที่รูปร่างแปลกประหลาดไม่เหมือนหมาป่าวายุตัวอื่นกำลังสังหารเผ่าพันธุ์ของมันอย่างโหดเหี้ยมมันจะไม่โกรธได้อย่างไร?

   สายฝนยิ้มเล็กน้อยหลังเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของหมีสีน้ำตาลจำนวนมาก เขามองพวกมันด้วยสายตาดูถูกเยาะเย้ยและกวักมืออย่างกวนส้นตีน ท่าทางสายฝนราวกับร่างกายต้องการปะทะ อยู่สงบสุขไม่ได้

   โฮกกกก!

   เห็นท่าทางสายฝนเหล่าหมีสีนํ้าตาลต่างก็ไม่สามารถทนเก็บความโกรธใว้ได้อีกต่อไป พวกมันพุ่งเข้าโจมตีสายฝนด้วยความรวดเร็วโดยมีหมีสีน้ำตาลซึ่งมีมงกุฎวิ่งเข้าหาสายฝนเป็นตัวแรก

   ‘โคตรเร็ว!’ สายฝนตกใจ เขาไม่คิดว่าพวกมันจะรวดเร็วขนาดนี้ ทั้งๆที่มีร่างกายใหญ่โตแต่กลับเคลื่อนไหวได้เร็วมาก อย่างรวดเร็วสายฝนสงบสติตัวเอง เขาทำอารมณ์ให้สงบนิ่ง ความสงบนิ่งทำให้เขามีสัมผัสที่ดีขึ้น

   สายฝนยกเลิกพลังออร่าที่แขน เขาใช้พลังออร่าที่ขาแทน ออร่าสีแดงปรากฏขึ้นที่ขาทั้งสองของสายฝน พวกมันทำให้ขาเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก วินาทีนั้นสายฝนก็หันหลังก่อนเตะพื้นส่งตัวพุ่งไปข้างหน้า

   โฮกกกกก!

   พวกหมีสีน้ำตาลคำรามเสียงดังขณะไล่ตามสายฝนอย่างไม่ลดละความพยายาม หมีสีน้ำตาลซึ่งมีมงกุฎเป็นระดับหนึ่งดังนั้นจึงมีอยู่หลายครั้งหลายคราที่มันสามารถตามสายฝนทัน ทุกครั้งที่ตามทันมันก็จะโจมตีเขาทันที มีอยู่หลายหนที่สายฝนได้รับบาดเจ็บ อาการบาดเจ็บไม่ได้ร้ายแรงมากเนื่องจากสัมผัสซึ่งพัฒนาขึ้นจากการตระหนักถึงความสงบได้ช่วยให้เขาหลบการโจมตีรุนแรงมาได้

   ไม่นานสายฝนก็วิ่งมายังที่ที่พวกดารินทร์อยู่ หมีสีน้ำตาลด้านหลังเขายังคำรามไม่หยุด พวกมันต้องการสังหารสายฝนสุดๆ

   โฮกกกก!

   หมีสีน้ำตาลซึ่งมีมงกุฎพลันคำรามด้วยความหัวร้อนเมื่อเห็นราชันย์หมาป่าวายุ มันได้มาเจอกับศัตรูที่แท้จริงแล้ว! ขณะนั้นสายฝนก็ใช้ความเร็วสูงสุดพุ่งตัวไปหยุดอยู่เบื้องหน้าสาวน้อย

   “สายฝน! นาย..” ฮันน่ากล่าวทว่ายังไม่ทันจบประโยคเธอก็ถูกสายฝนลากตัวออกไปจากบริเวณเดิมแล้ว

   ดารินทร์รู้ว่าสายฝนต้องการอะไร เธอใช้พลังของเธอเปลี่ยนกลิ่นอายของสายฝนและคนอื่นๆให้กลายเป็นกลิ่นอายนํ้าทะเล ไม่ใช่แค่ฮันน่าเท่านั้น แม้แต่โลเวลเองก็ถูกสายฝนลากตัวไปด้วย

   ด้วยสัมผัสที่พัฒนาขึ้นหลังอารมณ์สงบนิ่งบวกกับการเปลี่ยนกลิ่นอายของดารินทร์เป็นผลให้สายฝนสามารถพาคนอื่นๆหลบออกจากบริเวณที่มีหมาป่าวายุจำนวนมากได้อย่าง่ายดาย

   ราชันย์หมาป่าวายุกับหมีสีน้ำตาลซึ่งมีมงกุฎจ้องมองกัน ในดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ในอดีตพวกมันเคยต่อสู้ปะทะกันมาหลายครั้งและทุกครั้งจะจบลงด้วยการเสมอ

   พวกมันทั้งสองสบตากันอยู่นาน สิ่งมีชีวิตสองตัวนี้ได้ลืมพวกสายฝนไปแล้ว ทั้งคู่สนใจแค่อีกฝ่ายเท่านั้น เหล่าหมาป่าวายุกับหมีปฐพีจำนวนมากหยุดเคลื่อนไหว รอคำสั่งจากหัวหน้าพวกมัน

   “มันคือราชันย์หมีปฐพีและหมีปฐพีจำนวนมาก! สายฝนนายไปทำอะไรมาเนี่ย?!” โลเวลถามหลังออกห่างบริเวณเดิมมาไกลพอสมควร

   “ก็แค่ระหว่างหนีดันโชคร้ายไปเจอเข้ากับพวกมันน่ะสิ ฟู่วว~ นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว” สายฝนโกหกและแกล้งถอนหายใจ สาวน้อยมองสายฝนอยู่เงียบๆ เธอชินกับการโกหกของสายฝนแล้ว วันหนึ่งเขาโกหกไม่ตํ่ากว่าหนึ่งเรื่อง

   “ความจริงคืออะไร?!” ฮันน่ารู้สึกโมโห เธอสามารถคาดเดาได้ว่าสายฝนหายไปไหนมา ชายคนนี้ช่วยหาคำโกหกดีๆหน่อยได้มั้ย? ทำไมเขาไม่บอกความจริงว่าตนเองไปล่อพวกมันมาเพื่อช่วยชีวิตพวกเธอ? หรือเขาจะอาย?

   สายฝนกล่าว “ขอโทษ ขอโทษ พอดีว่ามันติดเป็นนิสัยน่ะ พอเวลาฉันไม่โกหกฉันมักรู้สึกไม่สบายใจ”

   “นายนิสัยแย่มาก!” ฮันน่าไม่รู้จะด่าสายฝนยังไง ด่าไปเขาก็ไม่เจ็บไม่รู้สึกอะไรแม้แต่นิด หน้าเขาหนาเกินไป หนายิ่งกว่ากำแพงคอนกรีตเสียอีก!

   “ตกลงพวกเราจะทำยังไงต่อ?” โลเวลมองไปยังสายฝน เขาเอ่ยขึ้น

   สายฝนมองโลเวลแปลกๆ “สถานการณ์แบบนี้ก็ต้องทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?”

   “หนีสินะ งั้นรีบไปกัน” ฮันน่าพูด เธอไม่อยากอยู่ในที่อันตรายแบบนี้นานนัก

   “งั้นไปกัน” โลเวลกล่าว

   ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเตรียมจากไปสายฝนก็หยุดใว้ “มีอะไรรึเปล่า” โลเวลถาม สายฝนมองหน้าโลเวลก่อนถามขึ้น “นายจะไปทำไมกัน?”

   “ไม่ใช่ว่าสถานการณ์แบบนี้ต้องหนีไม่ใช่เหรอ?” โลเวลกล่าว ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความสงสัย สายฝนกล่าวขึ้นพลางส่ายหัวไปมา “ไม่ใช่! ไม่ใช่แล้ว! นายไม่โง่เกินไปหน่อยเหรอ? สถานการณ์แบบนี้ก็ต้องรอดูผลการต่อสู้สิจะหนีไปทำไม? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหลังต่อสู้กันแล้วสิ่งมีชีวิตทั้งสองตัวนี้จะไม่เหนื่อยหรือไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลย เมื่อผลการต่อสู้ออกมาพวกเราจะไปฆ่าพวกมันกัน”

   คำพูดสายฝนทำให้ทุกคนเงียบกริบ พวกฮันน่าเข้าใจแล้วว่าทำไมสายฝนจึงไปล่อราชันย์หมีปฐพีกับหมีปฐพีจำนวนมากมา ไม่ใช่เพราะต้องการช่วยฮันน่าหรือโลเวล 

   แต่เพราะต้องการให้ราชันย์หมีปฐพีกับราชันย์หมาป่าวายุสู้กันจนบาดเจ็บหนัก จากนั้นเขาก็จะเข้าร่วมการต่อสู้ในช่วงสุดท้ายเพื่อสังหารสิ่งมีชีวิตทั้งสองซึ่งกำลังอ่อนแอ และต่อมาเขาก็จะได้รับวัตถุดิบชั้นเยี่ยมจากสิ่งมีชีวิตระดับราชันย์ทั้งสอง!

---

จบบทที่ 43 ล่อราชันย์หมีปฐพี