"คุณขุนค่ะ คุณลัทมาเเล้วค่ะ"ขุนให้เลขาของเขาเฝ้าดูว่าลัทจะมาตอนไหน
"อืม เดียวพอลัทออกจากห้องเธอรีบมาบอกฉันเลยนะ"
"ได้ค่ะ"ระหว่างนั้นขุนก็นั่งรอให้เลขาเขามาเรียกเพื่อเขาจะได้เข้าไปคุยกับลัท พอเลขาของขุนเห็นลัทออกมาจากห้องเธอเลยรีบไปบอกขุน ขุนเลยไปดักรอลัทเข้าห้องน้ำ จากนั้นพอเขาได้คุยกับลัทเขาเลยเเวะไปบอกพ่อของเขา
"เป็ไงบ้าง"
"เธอไม่ยอมบอก"
"หรือเธอจะรู้อะพ่อ แล้วเราจะทำไงดี"ขุนทำท่าร้อนรน
"หึ มันต้องรู้เเน่"
ตัดภาพมาที่เเทนคุณกับลัท
[ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยอาผมขึ้นมาเเล้วครับ เพราะหลักฐานหลายๆ อย่างทั้งคนทำบัญชี ก็เป็คนของอาผม ทั้งหลายเซ็นที่ผมต้องเซ็นแต่อาผมมาเซ็นเเทน]
"กลับก่อนนะคะ"ลัทหันมาบอกเเทนคุณ
"หนูลัทอย่าพึ่งกลับสิ"อยู่ๆ แม่ของเเทนคุณเดินก็เข้ามา
"สวัสดีค่ะคุณแม่"
"หนูลัทไปทานข้าวกับเเม่หน่อยนะ "
"เอออ....."เเม่ของเเทนคุณเดินเขาไปหาเเละควงเเขนลัทเอาไว้
"ไปเถอะนะหนูลัท"
"ค่ะ"หลังจากลัทตอบตกลงเเม่ของเเทนคุณเขาก็หันหน้าไปยิ้มกับเเทนคุณ ส่วนเเทนคุณก็เเอบดีใจที่ลัทเธอไปทานข้าวกับเขาด้วย
ลัท แทนคุณและเเม่ของเขาก็ได้เเวะทานอาหารร้านหนึ่ง
"หนูลัทอยากกินอะไรสั่งเลยนะ"
"ค่ะ"ระหว่างรออาหารทั้ง3คนนั่งคุยกัน
"หนูลัทเป็ไงบ้างสบายดีไหม เเต่เเม่ว่าหนูลัท่นี้ดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ"
"เอออพอดีลัทกำลัง...."ลัทหันไปเห็นเเทนคุณที่ตั้งใจฟังอยู่
"พอดีกับข้าวที่บ้านอร่อยค่ะ เลยทานเยอะไปหน่อย เเล้วคุณแม่สบายดีไหมค่ะ"
"ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่จ้ะ"เเม่ของเเทนคุณทำหน้าเศร้าๆ
"อ่าวแม่เป็อะไร"เเทนคุณถามขึ้นมา [เห็นยังดีๆ อยู่เลยเป็อะไรอีกเนี่ยยยย]
"อ่าวเเล้วคุณแม่ไปหาหมอยังค่ะ"
"หาหมอก็ไม่หายหรอกจ้ะ นอกจาก...."
"นอกจากอะไรค่ะ"
"หนูลัทต้องกลับมาเป็ลูกสาวของแม่อีกครั้ง"
"เอออ.....แต่ตอนนี้ลัทก็เป็ลูกสาวคุณแม่อยู่นะคะ"
"แม่หมายถึงกลับมาเป็ลูกสะไภ้"
"แม่!!!!" [ผมเเกล้งเรียกแม่ไปแบบนั้นเเหละครับ ความจริงผมก็อยากเหมือนกัน]
"คงไม่ดีหรอกค่ะคุณแม่ เดียวมีคนบ้างคนจะอกแตกตายเอา"ลัทหันไปมองหน้าเเทนคุณ
"นี่ ลัท"
"ทำไมค่ะ"
"พอๆ อาหารมาพอดี"ทั้ง3คนนั่งทานอาหารกัน แต่คนที่ดูมีความสุขที่สุดคงจะเป็แม่ของแทนคุณ หลังจากทานอาหารเสร็จลัทก็ขอตัวกลับบ้าน ลัทกำลังจะเดินเข้าห้องพอดีแต่พ่อเธอดันเรียกเธอส่ะก่อน
"ลัทๆ มาหาพ่อหน่อย"
"ค่ะ มีไรเหรอค่ะ"
"เป็ไงบ้าง"
"ลัทกับพี่เเทนกับลังสงสัยคุณอาอยู่ค่ะ"
"เพราะส่วนมากคนที่ทำงานเื่นี้เป็คนของคุณอาหมดเลยค่ะ บางคนพี่เเทนเขาไม่รู้จักเลยค่ะ แล้วเอกสารบ้างอย่างคนที่เซ็นคือคุณอาแทนที่จะเป็พี่เเทนค่ะ"
"เเล้วเเทนคุณรู้เื่นี้ยัง"
"รู้ค่ะ พี่เเทนบอกว่าขอหลักฐานอีกสักนิดเเล้วเดียวเขาจะเป็คนจัดการเองค่ะ"
"อืม พ่อจะรอดู"ลัทกำลังจะเดินออกไป
"อืมลัทถ้าจบเื่นี้เเล้ว ถ้าลัทอยากไปดูเเลบริษัทของพ่อที่ต่างประเทศบอกพ่อได้นะ"
"จริงเหรอค่ะ"ลัทดูดีใจมาก เพราะเธอจากไปทำงานที่ต่างประเทศตั้งนานเเล้ว
"อืม"ลัทเธอวิ่งเข้าไปกอดพ่อของเธอ
"ขอบคุณมากนะคะพ่อออ"
หลังจากนี้ลัทกับเเทนคุณหาหลักฐานเพื่อที่จะจับอาเเละขุนให้ได้มากขึ้น ทำงานเเทนไม่มีเวลาไปหาเจน เเละดูเหมือนเเทนจะเริ่มถอยห่างเจนเเล้วเช่นกัน เขาไม่ค่อยรับโทรศัพท์ ไม่ค่อยไปหา จนเจนเริ่มสงสัยว่าทำไหมเขาเป็เเบบนี้ เจนเลยไปหาเเทนที่ทำงาน
"คุณเจน"บีใที่เห็นเจนเดินเข้ามา [ตายเเน่ต้องมีเื่เเน่เลย]
"แทนอยู่ไหม"
"อยู่ค่ะ"เจนหันมองนาฬิกานี้มันจะ2ทุ่มเเล้วแต่ทำไมเเทนคุณยังไม่เลิกงาน เธอเข้าไปทันที สิ่งที่เธอเห็นคือแทนคุณกำลังนั่งหัวเราะอยู่กับลัท
"อ่อ นี่คือเหตุผลใช่ไหมค่ะว่าทำไมคุณถึงถอยห่างเจน ไม่มาหาเจน"
"เจน"
"พี่เจน"
"ไม่ใช่อย่างที่พี่เจนคิดนะคะ ลัทกับพี่เเทนเราไม่ได้มีอะไรกัน เราแค่ทำงานร่วมกันเฉยๆ ค่ะ"
"เธอหยุดเเอ๊บสักทีเถอะลัท คนทำงานอะไรไปกินข้าวด้วยกันห่ะ"เธอยื่นรูปถ่ายที่เห็นลัทกับเเทนคุณไปทานข้าวด้วยกัน
"นี่ดีนะที่เพื่อนฉันไปเห็นเข้าอ่ะ "ลัทกำลังจะเดินเข้าไปหาเจนเเต่เธอกลับเสียหลักชนกับขอบเก้าอี้
"โอ้ยยย"
"ลัท"เเทนคุณเข้าไปพยุงลัททันที
"แทนน ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้"
"พี่เจน คือมันไม่ใช่ โอ้ยยยย"เธอกำลังเข้าไปหาเจนเเต่โดนเจนผลักออกมาทำให้ท้องของลัทไปชนเอาขอบโต๊ะ
"ลัทททท"แทนคุณเข้าไปพยุงลัทเพราะเห็นลัทเจ็บมาก
"โอ้ยยยยยย"
"ลัทอย่าพึ่งเป็อะไรนะ"เเทนคุณรีบอุ้มลัทเเล้วพาส่งโรงพยาบาลทันที หลังจากตรวจเสร็จ ลัทก็ถูกส่งตัวไปห้องพักฟื้น
"คุณหมอลัทเป็ไงบ้างครับ"
"ดีนะครับที่ ลูกของคนไข้ไม่ได้รับการกระทบกระเทือนไปด้วย"
"ห้ะ ลูก"
"ลัทมีลูกตอนไหน"เเทนคุณทำหน้าสงสัย
"ใช่ครับ คนไข้ท้องมา4เดือนเเล้วครับ"เเทนคุณยืนอึ้งกับคำพูดของหมออยู่สักพัก เขากำลังคิดว่าเด็กในท้องคือลูกของใคร [ถ้าผมนับจากเวลา ผมคิดว่าเด็กคนนั้นต้องเป็ลูกของผมแน่นอน ถึงว่าละทำไม่นั้นลัทถึงทำตัวเเปลกๆ ทั้งเหม็นผม ไม่กินกุ้งอีก สงสัยจะเเพ้ท้อง] เเทนคุณเดินเข้าไปหาลัทเข้าลูบหัวลัทอย่างช้าๆ
"โถ่ลัททท ทำไมถึงไม่บอกพี่"
"ต่อจากนี้พี่จะไม่ยอมเสียลัทกับลูกไปเด็ดขาด" เเทนคุณนั่งเฝ้าลัทจนเผลอหลับไป มือของเขาจับมือลัทไว้ตลอดเวลา