ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        หลังจากคุยเรื่องเดิมพันกับเจ้าสำนักลู่วันนั้น..

        ผมก็แทบจะหายหัวไปครึ่งปีเต็ม ๆ

        ไม่ใช่เพราะหนีหนี้นะ..

        แต่เพราะผมขังตัวเองอยู่แต่ในห้องฝึก!

        จะหลับก็นอนในห้องนั้น.. จะกินก็ให้หลินซินยกมาให้ถึงในห้องนั่นแหละ

        ถ้ามีใครแอบเอาผ้าห่มมาคลุมผม ผมคงกลายเป็นวิญญาณที่สิงสถิตในห้องฝึกไปแล้วด้วยซ้ำ

        อีกนั้นเหลือเวลาแค่สองวัน..

        'ศึกปัญจมิตร' ก็จะเริ่มแล้ว..

        ซึ่งงานประลองใหญ่นี้จะแบ่งเป็นสามช่วง เริ่มจากรุ่นเด็กประถมยุทธ์ ไล่ยาวมาถึงรุ่นมัธยุทธ์อย่างผม และสุดท้ายคือรุ่นผู้ใหญ่ พูดง่าย ๆ คือพวกผู้ใหญ่ที่อยากก้าวหน้าในฐานะจอมยุทธ์ของราชสำนักนั่นแหละ

        สิ่งที่ดีคือผมไม่ต้องไปวิ่งทำภารกิจสะสมแต้มความดีความชอบเหมือนคนอื่น

        พอไม่มีอะไรต้องกังวล..

        ผมก็ยัดพลังทั้งหมดลงในวิชายุทธ์แบบเต็มสูบ และผลลัพธ์มันก็ไม่โกหก

        เดือนแรกผมทะลุถึงสัมผัสปราณขั้นกลาง อีกสองเดือนต่อมาก็ไปถึงขั้นปลาย และตอนนี้ก็แตะสัมผัสสรรพวิถีขั้นต้นแล้ว

        เหลืออีกแค่ก้าวเดียวจริง ๆ ผมก็จะขึ้นไปถึงขั้นกลางได้

        เอาจริง ๆ มันเร็วขนาดที่ถ้ายี่ฟู่รู้ เขาต้องจับผมโยนมาอยู่สำนักสี่ขุนเขาเพราะกลัวจะควบคุมไม่ได้

        แถมตอนนี้ผมยังมีปราณมาศในร่างอีก..

        นั่นทำให้การพัฒนายิ่งก้าวกระโดดยิ่งกว่าเดิม

        ตามเกณฑ์อายุ..

        คนจะเข้าสัมผัสสรรพวิถีได้ต้องรอจนสิบเก้าหรือยี่สิบ แต่ผมน่ะเพิ่งสิบเจ็ดปลาย ๆ เอง ยังไม่ทันได้เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเลยด้วยซ้ำ

        ถ้าจะมีใครเรียกผมว่าปีศาจ..

        ก็ไม่เถียงหรอก

        ส่วนไอ้โหวหวัง.. อย่าคิดว่ามันจะอยู่นิ่ง ๆ นะ

        หลังจากเจอหนานหงเซียเข้าไป มันก็เหมือนได้ยาโด๊ปแรงสุดในยุทธภพมาดื่ม

        เหมือนตาของมันสว่างทันทีว่ายุทธภพไม่ได้มีแค่ผู้หญิงกับเต้าหู้ทอด..

        มันเลยเร่งฝึกจนขึ้นมาถึงสัมผัสสรรพวิถีขั้นต้นเหมือนกันกับผม

        อาจเพราะได้ 'พรหมจรรย์ปลูกนิพพาน' มาจากหนานหงเซีย เลยทำให้ฝึกเร็วแบบติดจรวด..

        ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องนี้จริงแค่ไหน

        แต่ก็นะ..

        ถ้าใช่จริง ๆ ผมก็คงได้แต่ยินดีกับมันด้วยแล้วกัน

        ถึงแม้พลังปราณในร่างของมันจะยังไม่หนาแน่นเท่าผม..

        เพราะมันเพิ่งแตะขั้นนี้เมื่อสามอาทิตย์ก่อน..

        แต่แค่มาถึงระดับนี้ได้ตอนอายุเท่านี้..

        ก็ถือว่าเจ๋งอยู่

        ในห้องฝึกในบ้านพักของผม..

        เสียงกระบี่ดังแหวกอากาศ พร้อมกับพลังปราณสีทองที่ห่อหุ้มกระบี่ครามไว้ทั้งเล่ม

        ผมหมุนมันไปรอบตัวโหวหวังแบบไม่ให้มันได้พักหายใจ

        ส่วนเจ้าของกระบอกเหล็กดำก็แค่ยืนปักหลักอยู่กับที่..

        ควงกระบองของมันไปมาเหมือนจะบอกว่า 'เอาเลยสิอ้ายเจี้ยน พร้อมก็เข้ามา!'

        แน่นอน..

        ผมก็ไม่ขัดศรัทธา!

        เคล้ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!

        ผมรัวกระบี่เข้าใส่มันเหมือนพายุ ทุกท่วงท่าคือความแม่นยำแบบไม่ปรานี

        ทุกกระบี่ที่หันออกไปล้วนเล็งจุดตาย เล็งมุมอับทุกจุดจนโหวหวังคงคิดในใจว่าผมแค้นมันเรื่องอะไรหนักหนา

        แต่น่าเสียดาย..

        มันไม่ใช่ไก่ให้ผมเชือด

        มันควงกระบองรับกระบี่ผมอย่างฉับไว แถมสวนกลับมาแบบไม่คิดชีวิตด้วยแรงกระแทกที่ทำให้ผมรู้ว่า..

        อืม..

        เหมือนเดอะฮัลค์ที่กินเดอะทิงเข้าไป

        ไอ้หมอนี่ใช้ท่วงท่าที่เคลื่อนไหวน้อยกว่า แต่แทบไม่มีช่องว่างให้ผมเล่นงาน

        และพอผมเผลอแทงซี่โครงด้านขวาไปหน่อยเดียว มันก็สวนกลับทันที

        ใช้กระบองงัดกระบี่ผมจนเสียหลัก..

        เปิดช่องที่หน้าท้อง

        แล้วไอ้นั่นก็ตามมา.. ด้ามกระบอกของมันพุ่งเข้าใส่หน้าท้องผมแบบไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

        แต่จะให้ผมแพ้ง่าย ๆ ได้ยังไง?

        ผมยิ้มมุมปากแล้วยกขาซ้ายหนีบกระบองมันไว้ระหว่างน่องกับแข้ง

        จากนั้นก็กดน้ำหนักตัวกับแรงขาลงไป กดมันจมสู่พื้น

        ยัง..ยังไม่พอ..!

        ผมหมุนตัวโดยใช้กระบองของมันเป็นฐาน แล้วใช้แรงเหวี่ยงกระบี่ฟาดกลับเข้าหาที่ส่วนหัวของมัน

        ตอบแทนแบบไม่ให้เสียชื่อหลิวเจี้ยนคนนี้

        ถ้าเป็นคนอื่นละก็..

        คงโดนผมจัดการไปแล้วแน่นอน

        แต่โหวหวังไม่ใช่คนอื่น หมอนี่ฝึกกับผมมาจนรู้ทันแทบทุกจังหวะ

        เห็นแค่ผมยกขาซ้ายขึ้น มันก็รู้แล้วว่าผมจะเล่นอะไร

        ทันทีที่ผมยกขา..

        มันก็เลื่อนมือที่จับกระบองไปที่ปลายอีกด้าน แล้วยกกระบองขึ้นสูง

        ผลคือ.. ผมฟันเลยหัวมันไปฟุตกว่า ๆ

        หลังจากนั้น.. มันตั้งกระบองเป็นแนวตั้ง

        ผมที่หนีบกระบองอยู่ก็เลยราบตัวลงอย่างกับผ้าถูกพาด กับพื้น แล้วจู่ ๆ หมอนี่ก็ปล่อยมือจากกระบองเฉยเลย

        โหวหวังอาศัยแรงดีดจากขา เตรียมจะถีบใส่กระบองของมันที่ผมยังเกาะอยู่

        แต่ก่อนที่ฝ่าเท้าจะถึงเป้าหมาย หมอนี่ก็เพ่งจิตไปที่มือขวา

        แวบเดียว..!

        กระบองเหล็กดำที่อยู่ใต้ตัวผมหายไปโผล่ในมือมันแทน

        แน่นอน..

        กระบองเล่มนั้นมันไม่ธรรมดา

        เป็นถึงศาสตราระดับตำนาน มีปราณสถิตอยู่ มันเรียกอาวุธกลับมือได้อย่างกับดีดนิ้ว ผมไม่แปลกใจหรอก

        แต่แทนที่มันจะใช้จังหวะนั้นถีบผมให้กระเด็น..

        มันกลับเปลี่ยนท่า..

        ใช้กระบองที่เรียกกลับมาเป็นหลักค้ำให้ตัวเอง แล้วก็กระโดดหมุนกลับมาลงพื้นอย่างกับท่าซูเปอร์ฮีโร่

        ส่วนผมก็ลงสู่พื้นเหมือนกันแบบนิ่ง ๆ ไม่ได้ชักกระบี่ออกมาอีกแล้ว

        “ฮ่า ๆ ๆ ตาไวดีนะพ่อหนุ่มหน้าขน ถ้าเจ้าเผลอถีบข้าเมื่อครู่ เจ้าคงแพ้ไปแล้วล่ะ”

        ผมยิ้ม.. ปาดเหงื่อไปพลาง หอบเล็กน้อยแต่ยังมีแรงกัดมุก

        “ฉันฝึกกับเอ็งมาตั้งนาน..

        จะไม่รู้เลยเรอะว่าเอ็งล่อให้ฉันถีบ แล้วจะสวนด้วยปราณกระบี่ใส่ขาฉันน่ะ”

        โหวหวังตอบแล้วก็เพ่งจิตอีกครั้ง..

        กระบองมันหดลงเหลือเท่าไม้จิ้มฟัน ก่อนที่เจ้าของกระบองจะเอาไปเสียบที่ติ่งหูเฉยเลย..

        ใช่.. ติ่งหู!

        หมอนี่เจาะหูไว้ใส่อาวุธ!

        “เอาเป็นว่า..วันนี้เราเสมอกัน”

        ผมพูดก่อนจะหันไปทางประตู

        ซึ่งที่ตรงนั้นก็มีหลินซินยืนถือผ้าขนหนูอยู่สองผืน

        “หลินซิน มีอะไรหรือเปล่า?”

        พอเธอเห็นเราหยุดประลองก็เดินเข้ามา ยื่นผ้าขนหนูให้เราแต่ละคน ก่อนจะพูดขึ้น

        “นายหญิงส่งคนมาบอกว่า อยากพบนายน้อยเจ้าค่ะ”

        “ท่านย่ารึ? ต้องการพบข้าเรื่องใดกัน?”

        ผมพึมพำพร้อมใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อออกจากคอ

        “หลินซินไม่ทราบเจ้าค่ะ รู้แต่เพียงว่านายหญิงได้เชิญท่านไปพบที่สุสานตระกูลหลิวเจ้าค่ะ”

        หลินซินตอบเสียงเบา

        “สุสานตระกูลหลิวงั้นเหรอ?”

        ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย..

        นี่ตระกูลเรามีสุสานเป็นของตัวเองด้วยเรอะ ทำไมผมถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยนะ?

        “อืม..

        งั้นก็ไปบอกคนที่ท่านย่าส่งมาละกัน ว่าข้าจะตามไปทีหลัง

        ขอตัวอาบน้ำล้างเหงื่อก่อนเถอะ”

        ผมบอกหลินซินไปแบบนั้น ซึ่งเธอก็พยักหน้ารับคำแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องฝึกไป

        “เอ็งมีธุระ.. งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้”

        โหวหวังว่าพร้อมโยนผ้าขนหนูเปียกเหงื่อลงบนบ่าผมอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมทิ้งกลิ่นกายชายฉกรรจ์ไว้เป็นของแถม

        หลังจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย ผมกับหลินซินก็เริ่มออกเดินทางลงเขา

        เธอเป็นคนขอตามมาด้วย..

        บอกว่าคิดถึงคุณท่านของเธอ.. เธอเลยอยากถือโอกาสไปกราบท่านด้วย

        ผมก็ไม่ได้ขัดอะไร

        ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมทางละกัน

        เราเดินมาทางตะวันออกของเมือง..

        ที่นั่นเต็มไปด้วยสุสานทั้งร้างและดูแลดี ราวกับสวนสาธารณะแต่เวอร์ชันเป็นสถานที่พักผ่อนของดวงวิญญาณ

        มันทั้งดูโรแมนติกเหมาะต่อการปิกนิก..

        หากพวกนายไม่กังวลว่าจะมีใครตามกลับบ้านด้วยน่ะนะ

        ผ่านไปสักพัก ผมก็เห็นสุสานของคนตระกูลซุน

        แม่เจ้า!

        ป้ายสุสานใหญ่โตมโหฬาร ประดับเพชรพลอยเต็มไปหมด

        ตัวอักษรสลักชื่อทำจากทองแท้ สมกับเป็นตระกูลห้าเสาหลักจริง ๆ

        เดินต่อมาอีกนิด ก็เจอป้ายไม้เรียบ ๆ เขียนว่า 'สุสานตระกูลหลิว'

        สุสานของตระกูลผมมันก็ไม่ได้หรูหราเท่าของตระกูลซุนหรอก

        แต่ก็มีคลาสของมันเองในแบบเรียบง่าย

        เป็นสุสานของคนที่ไม่ได้อยู่ในห้าตระกูลเสาหลัก แต่ก็ยังคุมท่าเรือใหญ่ของเมือง

        ผมเดินเข้าไปด้านใน เห็นท่านย่ากำลังคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพสองหลุม..

        หนึ่งของปู่ 'หลิว สุ่ยเหิง' อีกหนึ่งคือ 'หลิว หลง' อาป๊าผม

        แต่ที่ทำให้ผมขมวดคิ้วคือ..

        หลุมของอาป๊ายังไม่ถูกฝัง โลงศพยังวางอยู่ข้างหน้าหลุมฝังศพ แถมดินข้าง ๆ ยังพูนเป็นกอง หญ้าเขียวขึ้นหย่อม ๆ เหมือนรออะไรบางอย่างมานานแล้ว

        อะไรบางอย่างที่ยังไม่เสร็จ..

        ทันทีที่ผมเดินเข้าไปใกล้ ท่านย่าก็เหมือนจะรู้ได้เองโดยไม่ต้องหันกลับมา

        ท่านก้มลงกราบหลุมศพสามครั้งช้า ๆ แล้วจึงหันมามองผมด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

        “เจี้ยนเจี้ยนเอ๋อร์.. มานี่มา.. มากราบท่านปู่ของหลานก่อน”

        น้ำเสียงนุ่มนวลปนความคิดถึงของท่าน ทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง

        ซึ่งผมรู้..

        ว่านั้นไม่ได้หมายถึงผม..

        แต่เป็นของท่านปู่กับอาป๊าของผม

        ผมเดินเข้าไปช้า ๆ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าหลุมศพของท่านปู่ ก่อนจะก้มกราบลงไปอย่างเงียบ ๆ

        มือเหี่ยวย่นของท่านย่าลูบลงมาที่หัวผมเบา ๆ สัมผัสนั้นทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

        “ท่านพี่..

        นี่คือเจี้ยนเจี้ยนเอ๋อร์ของพวกเรา

        อย่างไร.. หล่อเหลาเหมือนที่ข้าเคยบอกท่านหรือไม่..”

        คำพูดของท่านย่าพาเอาหัวใจผมกระตุกวูบ เหมือนท่านพูดกับปู่จริง ๆ

        “หลิวเจี้ยนคารวะท่านปู่.. คารวะอาป๊า..”

        ผมพูดเบา ๆ พร้อมกับก้มลงอีกครั้ง

        คราวนี้ตั้งใจจะกราบให้หลุมของพ่อ แต่ท่านย่ากลับยกมือขึ้นห้ามไว้

        “ตอนนี้ยังกราบไม่ได้หลานรัก...”

        ท่านพูดก่อนจะหันไปมองหลุมศพข้าง ๆ ที่เป็นหลุมของอาป๊า

        “หลุมนั้นยังไม่ได้ทำพิธีอันใด..

        หากก้มกราบลงไปก็คงไม่ไปถึงพ่อของหลานหรอก...”

        ผมหันไปมองโลงที่ยังวางอยู่.. แล้วเงยหน้ากลับมามองย่าอย่างไม่เข้าใจ

        “หมายความว่าอย่างไรหรือครับท่านย่า?”

        ผมถามเสียงเบาแต่จริงจัง รู้สึกว่าเรื่องที่นี่มันไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

        “มันเป็นคำสั่งเสียของปู่ของหลาน”

        ท่านย่าพูดเสียงเบา..

        สายตาจ้องไปที่โลงศพที่ยังไม่ได้ฝังนั่นอย่างเหม่อลอย

        ในแววตานั้น..

        ผมเห็นทั้งความโศก ความหวัง และความเจ็บปวดปนเปกันไปหมด

        “ปู่ของหลานได้กำชับไว้ว่า... จนกว่าจะพบร่างของพ่อหลาน ห้ามฝังโลงนี้โดยเด็ดขาด”

        ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ

        เหลือบตาไปมองโลงศพอีกครั้ง..

        แล้วหันกลับมามองท่านย่า

        “หมายความว่า..อาป๊าผม..พ่อผม...อาจยังมีชีวิตอยู่?”

        “ย่าก็ไม่รู้...”

        ท่านย่าตอบ

        “แต่คำสั่งของปู่หลานนั้นชัดเจน..

        แล้วของที่อยู่ในโลงนั้นล้วนเป็นของใช้ส่วนตัวของพ่อเจ้า เสื้อผ้า ของใช้ประจำตัว.. รวมถึงสิ่งหนึ่ง”

        ท่านย่าค่อย ๆ ลุกขึ้นช้า ๆ ผมรีบเข้าไปประคองทันที

        มือข้างซ้ายจับแขนของท่านไว้ ส่วนมือขวาของท่านย่าก็พยุงไม้เท้าเอาไว้แน่น

        เราทั้งคู่เดินไปยังโลงศพนั้นช้า ๆ

        ท่านย่าหันมามองผมด้วยสายตาที่ไม่ต้องเอ่ยคำใด ผมก็เข้าใจได้ทันที

        ผมหันไปพยักหน้าให้หลินซินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เป็นเชิงขอให้ช่วยรับช่วงต่อในการประคองท่านย่า

        เธอรับคำสั่งนั้นผ่านสายตาอย่างรวดเร็ว และก้าวเข้ามาทำหน้าที่แทน

        จากนั้นผมก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดฝาโลง

        กลิ่นไม้หอมผสมกลิ่นเก่าจาง ๆ ลอยออกมา ของใช้ในนั้นดูสะอาดและถูกจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย

        เหมือนมีใครสักคนดูแลอยู่เสมอ

        เสื้อคลุมสีขาวของสำนักสี่ขุนเขาถูกพับเรียบวางอยู่ด้านบน และสิ่งที่วางอยู่บนเสื้อนั่น..

        คือกระบี่

        กระบี่เล่มนั้นดูธรรมดา แต่กลับให้ความรู้สึกไม่ธรรมดา

        มันเรียบง่าย แต่พลังบางอย่างกลับซ่อนอยู่ใต้ความเงียบงันนั้น

        ผมจ้องมันอย่างเงียบ ๆ

        หัวใจผมเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ...