อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 167 เสียสละ

​ซูหยวนพยักหน้าให้รุ่นน้องอี้ รู้สึกว่าความกังวลของเขานั้นถูกต้องแล้วจริงๆ อย่างที่เธอได้บอกไปก่อนหน้านี้ พวกกลายพันธุ์ที่เขต K นั้นไม่ใช่พวกกลายพันธุ์ที่นักธนูระดับต่ำอย่างพวกเธอทั้งสี่คนจะทำอะไรได้ สุดท้ายการซ่อนตัวก็คือทางออกที่ดีที่สุด ตอนนี้เธอทำได้แค่หวังให้เวลาผ่านไปเร็วๆ และหน่วยเก็บกู้ฉุกเฉินมาถึงเสียที

​รุ่นพี่หวังเงียบไป เธอรู้ดีว่ากำลังแสดงท่าทางไม่เป็นมืออาชีพให้รุ่นน้องได้เห็นอีกแล้ว แน่นอนว่าเธอเรียกความสงบของตนเองกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว และพยายามช่วยเหลืออันซูหยวนด้วยการมองไปรอบๆ พยายามระมัดระวังตัวให้มากขึ้น

​ความเงียบเข้าปกคลุมพวกเธอทั้งสี่คนทันทีหลังจากที่รุ่นน้องอี้พูดเตือน นับว่าเขาทำประโยชน์ให้ซูหยวนไม่น้อย เพราะการที่เขาปรามทุกคนได้ในสถานการณ์แบบนี้ ก็ยิ่งจะทำให้เธอมีสมาธิมากขึ้น

​หญิงสาวพยายามตรวจสอบตำแหน่งของพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ที่อยู่ไกลออกไป เธอพบว่าพวกมันกำลังแยกย้ายกันไปรวบรวมอาหารให้ราชินีจริงๆ บางตัวก็กลับมาได้พร้อมอาหาร บางตัวก็ถูกจัดการโดยสัตว์กลายพันธุ์อื่นๆ อย่างไรก็ตาม...ด้วยจำนวนของพวกมันที่ค่อนข้างใหญ่ สุดท้ายก็เริ่มที่จะใช้ประโยชน์เรื่องจำนวนของตนเองเพื่อไปล่าเหยื่อด้วยกันแล้ว

​ซึ่งนี่ทำให้ซูหยวนได้รู้ว่า หลังจากนี้ต่างหากที่เป็นของจริง!

​กี๊ก!!!

เสียงกรีดร้องที่ดังแสบแก้วหูทำให้สัตว์กลายพันธุ์ที่อยู่รอบๆแตกตื่น ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ต่างก็วิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น พร้อมกันนั้นฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ที่พยายามรวบรวมอาหารส่งให้ราชินีของพวกมันก็พุ่งออกมาจนเห็นเป็นพายุเงามืด พวกมันบินวนรอบๆตำแหน่งที่วางไข่ของราชินีตั๊กแตนน้ำอยู่สองสามรอบ จากนั้นก็พากันไปล่าพวกกลายพันธุ์ที่อยู่ใกล้เคียงที่สุด

กลายเป็นว่าเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ก็คือเสียงกรีดร้องของราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ที่กำลังโมโหเพราะความหิว ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะได้เห็นฝูงตั๊กแตนน้ำที่ได้รับคำสั่งกำลังพยายามมากขึ้น

จากเดิมที่ออกล่าเหยื่อได้กลับมาทีละเล็กทีละน้อย พวกมันก็ไม่สามารถล่าแบบล่องลอยได้อีกแล้ว

การล่าเหยื่อเป็นฝูงของพวกมันสร้างแรงกดดันให้สัตว์กลายพันธุ์จำนวนมาก แม้แต่จระเข้หนามที่ซ่อนตัวอยู่ก็ไม่กล้าปรากฏตัวออกมาในขณะที่ฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์บินผ่าน พวกมันกลัวแค่ว่าจะสามารถทนต่อการโจมตีของตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์จำนวนมากไม่ได้ หากเผชิญหน้าตามลำพัง...ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ก็เป็นแค่เหยื่อเท่านั้น แต่ในกรณีนี้...มันก็ไม่ต่างอะไรกับฝูงมดที่ล้มช้างได้เลย

ทั้งสี่คนซ่อนตัวอย่างสงบมากขึ้น พวกเธอทำได้แค่มองตากันไปมาเท่านั้น แม้แต่เส้นผมก็ไม่อยากโผล่ออกมาเหนือผิวน้ำ ยิ่งเสียงบินของฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เข้ามาใกล้มากเท่าไร พวกเธอก็ยิ่งดำลงไปในโคลนให้ลึกมากขึ้นเท่านั้น รอจนกว่าพวกมันจะบินห่างออกไปจึงค่อยโผล่ขึ้นมา

ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะได้เห็นสภาพของทั้งสี่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับหุ่นโคลนมนุษย์...

“บัดซบเอ้ย! พวกมันเจอตัวเราแล้ว!!!”

“อ้าก!!!”

​ยิ่งเวลาผ่านไป การล่าของตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ก็ยิ่งดุเดือดมากขึ้นไปทุกขณะ แน่นอนว่าในที่สุดกลุ่มทหารซึ่งพยายามซ่อนตัวอยู่เงียบๆก็ถูกพบ ที่หนักไปกว่านั้นก็คือ...การที่พวกเขาพยายามเอาตัวรอดด้วยการวิ่งย้อนกลับมาขอความช่วยเหลือกับทหารที่กำลังซ่อนอยู่ในหลุม

“แบบนี้ไม่ดีแน่” ซูหยวนเม้มริมฝีปาก

​เพราะพวกทหารอยู่กระจัดกระจายไปรอบๆ ทุกครั้งที่พวกเขาพบตัวก็มักจะพยายามวิ่งหนีกลับมาที่หลุมซ่อนตัวเสมอ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เส้นทางการเคลื่อนไหวของพวกเขาจะทำให้พวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เหล่านั้นสนใจที่ซ่อนตัวของพวกทหารทั้งสามสิบกว่าคนนี้มากขึ้น

​พวกมันก็ไม่ได้โง่ อาจจะเพราะสัญชาตญาณที่แข็งแกร่งของสัตว์กลายพันธุ์เขต K ซึ่งมากกว่าสัตว์กลายพันธุ์ในพื้นที่ระดับต่ำก็เป็นได้ ดังนั้นพวกมันจึงเริ่มเพิ่มจำนวนบินอยู่รอบๆหลุมซ่อนตัวของพวกทหารแล้ว

​ซูหยวนไม่ได้เป็นห่วงคนที่กำลังซ่อนตัวอยู่ แม้แต่อาจารย์เติ้งก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามีประโยชน์ในการที่จะกลับไปยังเขตปลอดภัยของเธอ

​หากทุกคนตายกันหมด คิดว่าหน่วยเก็บกู้ฉุกเฉินยังต้องการมาช่วยเหลือนักเรียนแค่สี่คนอยู่หรือเปล่า? แน่นอนว่าซูหยวนไม่ได้คิดในแง่ดีขนาดนั้น

​ไม่รู้ว่าการเก็บกู้นั้นจะต้องใช้ทรัพยากรไปมากเท่าไร เมื่อต้องเจอกับฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ที่กำลังไล่ล่าอาหารไปถวายราชินีของพวกมัน ไหนจะยังมีจระเข้ยักษ์สีแดงที่ไม่รู้ว่าจะต้องต่อสู้อย่างไรอีก เทียบกันแล้ว...ทหารมากกว่า 50 คนที่เป็นทหารชั้นยอด กับนักเรียนแค่ 4 คน แบบไหนที่เหมาะสมจะเข้ามาช่วยเหลือมากกว่ากันล่ะ

“รุ่นน้อง...” หวังเป่าเป้ยผู้มีหัวใจอยู่ที่อาจารย์เติ้งย่อมแสดงความกังวลออกมามากที่สุด เวลานี้เธอก็ยังมองเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ได้

​พวกมันบินวนอยู่รอบๆหลุมซ่อนตัวของทหารแล้วจริงๆ ต่อให้พวกเขาจะพยายามซ่อนตัวให้ได้มากที่สุด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะยื้อเวลาได้นานขนาดไหน

“ถ้าอยากจะช่วยพวกทหารเหล่านั้น ฉันก็พอจะมีแผนอยู่ แต่ว่า...พวกเราเองก็อาจจะเสี่ยงอันตรายไปด้วย” ซูหยวนคิดเล็กน้อย ในที่สุดก็ตัดสินใจได้

​เธอไม่กลัวว่าตัวเองจะต้องตาย อย่างมากก็แค่หนีไปซ่อนในฟาร์มเท่านั้น แต่ปัญหาที่สำคัญก็คือ...หลังจากที่เธอตัดสินใจจะหายไปแล้ว การปรากฏตัวกลับมาอีกครั้งก็ค่อนข้างเป็นเรื่องยุ่งยาก ดังนั้นก่อนที่จะทำอะไร จึงต้องทบทวนให้ดี

​แน่นอนว่าหลังจากชั่งน้ำหนักแล้ว เธอกลับคิดว่าประโยชน์ของการยื่นมือเข้าไปช่วยในสถานการณ์นี้ดีกว่าการปล่อยให้ทหารทั้งหมดถูกขุดไปเป็นอาหาร

​พวกเขาเป็นข้อต่อรองที่สำคัญที่สุดที่จะให้พวกทหารเก็บกู้ฉุกเฉินยอมมาช่วยเหลือ อีกอย่าง...โอกาสที่จะรอดชีวิตหลังจากทำเรื่องนี้ก็ยังมีอยู่ ซูหยวนแค่ต้องมั่นใจว่าจะซ่อนตัวจากเจ้าจระเข้สีแดงนั้นได้ก็เท่านั้น

​และใช่! แผนของเธอก็คือการเรียกให้เจ้าจระเข้สีแดงออกมาต่อสู้กับพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เหล่านั้น!

​ตอนนี้พวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์กำลังไล่ล่าอาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย ปัญหาก็คือพวกมันไม่ยอมเข้าใกล้ตำแหน่งที่จระเข้แดงอยู่ ราวกับรู้ว่าตำแหน่งนั้นเป็นตำแหน่งอันตราย ดังนั้น...เพื่อให้พวกมันสร้างปัญหาจนปลุกจระเข้สีแดงออกมา เธอจะต้องช่วยกระตุ้น

​ก็เหมือนกับตอนที่ให้รุ่นพี่หวังใช้ทักษะศรผันเปลี่ยนของตนเองดึงความสนใจของจระเข้หนามก่อนหน้านี้ ครั้งนี้เป้าหมายก็คือฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์พวกนั้น

“ถ้าพวกเราไม่ทำอะไรสักอย่างในตอนนี้ หลุมซ่อนตัวจะต้องถูกพบแน่ ซึ่งโอกาสรอดชีวิตของพวกเขาก็คงจะน้อยไปด้วย” ซูหยวนสบตากับทั้งสามคน แม้พวกเขาจะยังไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้จริง แต่พอคิดว่าที่นี่จะไม่มีทหารเหลือรอดอีกแล้ว ทั้งสามคนก็รู้ดีว่ามันหมายความว่ายังไง

​แม้ทุกคนจะไม่ได้คิดถึงแต่ประโยชน์ของตนเองเหมือนอันซูหยวน แต่ลึกๆแล้ว...การปล่อยให้ทุกคนตายไป ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะได้รับแบ่งอาหารและน้ำดื่มมา มันก็ทำร้ายจิตใจของพวกเขาไม่น้อย

​อีกอย่าง ทุกคนใช้ชีวิตอยู่บนความตายอยู่แล้ว ไม่ว่าจะนักเรียนเติ้ง นักเรียนอี้ หรือแม้แต่รุ่นพี่หวัง เมื่อพวกเขาเลือกจะมาเป็นศิษย์ของอาจารย์เติ้ง พวกเขาก็ต้องรู้ว่าการทำภารกิจมีโอกาสที่จะตายได้ ดังนั้น...แทนที่จะตายแบบไร้ค่า สู้ตายอย่างมีเกียรติคงจะดีกว่า

​รุ่นน้องอี้พยักหน้าเป็นคนแรก เขาเป็นคนเด็ดขาดมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ยิ่งตั้งเป้าว่าต้องการเป็นพลธนูที่ทรงเกียรติ เขาย่อมเตรียมใจที่จะเสียสละมาตั้งแต่ต้น

​เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่ได้มีท่าทางขลาดเขลา ซูหยวนก็ถอนหายใจออกมา ถือว่าเบื้องต้นนี้...ทุกคนไม่น่าจะสร้างปัญหาให้หลังจากที่ตัดสินใจด้วยกัน

“ฉันยังมีสารดึงดูดสัตว์ร้ายที่ได้คืนมาจากกองทัพเหลืออยู่ รุ่นพี่หวังจะสามารถส่งมันไปบริเวณที่จระเข้สีแดงอยู่ได้ไหม แน่นอนว่ามันอาจจะสำเร็จหรือไม่ก็ได้ แต่ปัญหาก็คือ...รุ่นพี่จะต้องยิงมันออกไปค่ะ”

​หรือพูดให้ถูกก็คือ รุ่นพี่หวังจะต้องปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อนเพื่อยิงลูกศรออกไป อาจจะทำให้ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์พบตัวก่อนที่จะปลุกให้จระเข้สีแดงปรากฏตัวขึ้นมาก็ได้ หากเป็นกรณีนั้น...เท่ากับว่ารุ่นพี่หวังจะต้องเอาชีวิตไปทิ้งก่อนใครเพื่อน

“ได้ ฉันทำได้” เพื่อช่วยอาจารย์เติ้งแล้ว รุ่นพี่หวังกลับไม่เกรงกลัวเลย ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ซูหยวนมองเห็นสายตาของคนที่กำลังเตรียมใจจะตายได้เป็นอย่างดี

“ไม่ต้องกังวล ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด” รุ่นพี่หวังมองไปยังรุ่นน้องทุกคน ในฐานะรุ่นพี่...เธอจะเป็นผู้เสียสละในครั้งนี้เอง

“รุ่นพี่หวัง ถ้าคุณตายล่ะก็...ฉันจะบอกอาจารย์ให้นะคะว่าคุณเสียสละยังไงบ้าง” รุ่นน้องเติ้งที่พูดจาไม่ค่อยดีอยู่แล้ว แม้แต่เวลานี้ก็ยังพูดมันออกมาจนทำให้บรรยากาศตรึงเครียดเปลี่ยนไป

​หวังเป่าเป้ยแค่นหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดนี้ แต่ดูเหมือนเธอจะเริ่มเคยชินกับการพูดจาไม่ดีของอีกฝ่ายเสียแล้ว อีกอย่าง...นี่มันเวลาไหนแล้ว ตอนนี้เธอไม่คิดหวงอาจารย์อีก เพียงแค่อยากให้เขามีชีวิตต่อไปอีกให้นานที่สุดก็เท่านั้น

“ถ้าอย่างนั้น นี่ก็คือสารดึงดูดสัตว์ร้ายค่ะ คนอื่นๆก็เตรียมซ่อนตัวให้ดีด้วย พวกเราจะอยู่ห่างจากรุ่นพี่หวังเล็กน้อย” ซูหยวนโบกมือให้รุ่นน้องทั้งสองคน ซึ่งทั้งสองก็พยักหน้ารับ แม้ตำแหน่งที่พวกเขาสามารถซ่อนตัวได้จะไม่ไกลจากรุ่นพี่หวังนัก ถึงอย่างนั้นมันก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

“ถ้ามันเป็นไปด้วยดี รุ่นพี่จะปลอดภัยค่ะ พยายามรีบลงไปซ่อนตัวให้เร็ว ไม่ต้องนึกถึงว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไงนะคะ”

“อืม เข้าใจแล้ว”

“รุ่นพี่คะ....ถ้ารอดไปได้ครั้งนี้ ฉันแนะนำให้รุ่นพี่บอกความรู้สึกที่แท้จริงกับอาจารย์นะคะ” ซูหยวนสังเกตมานานแล้ว เธอไม่คิดว่ารุ่นพี่หวังเป็นคนซ่อนความรู้สึกได้ดีนัก เธอเพียงชอบทำหน้านิ่งเพื่อซ่อนอารมณ์ แต่หลายครั้งก็ควบคุมมันไม่ได้เลย

​ยิ่งตอนที่รุ่นน้องเติ้งเข้าร่วมเป็นนักเรียนของอาจารย์เติ้งเหมือนกัน รุ่นพี่ก็ยิ่งแสดงความหึงหวงออกมาจนทุกคนสัมผัสได้

​รุ่นพี่หวังชะงักไปเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ทั้งหัวทั้งตัวของหวังเป่าเป้ยเต็มไปด้วยโคลน คงจะได้เห็นแก้มของเธอที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อไปแล้ว

“โชคดีค่ะ” ซูหยวนพูดแค่นั้นก็ค่อยๆเคลื่อนไหว เธอเองก็ไม่ต้องการจะเป็นเหยื่อของพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เหมือนกัน ดังนั้นจึงขยับไปรวมกับพวกรุ่นน้อง ทิ้งรุ่นพี่หวังไว้ตำแหน่งนั้นตามลำพัง

​ตำแหน่งของรุ่นพี่หวังเป็นตำแหน่งที่ซ่อนตัวในคราแรก อย่างไรก็ตาม...เธอจะต้องก้าวออกมาเล็กน้อยเพื่อยิงลูกศรที่มีสารดึงดูดสัตว์ร้าย ตอนนั้นเองที่จะทำให้เสี่ยงถูกเจอตัว แม้ว่าซูหยวนจะบอกว่าถ้าโชคดีจะปลอดภัยก็เถอะ แต่ในอีกแง่หนึ่ง...มันไม่ได้หมายความว่า ถ้าโชคร้ายก็จะต้องตายหรอกหรือ?

​หวังเป่าเป้ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอมองไปยังตำแหน่งที่ซ่อนของอาจารย์เติ้ง ซึ่งตอนนี้แผ่นกระดานที่คลุมหลุมพรางเต็มไปด้วยตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์แล้ว หรือก็คือ...พวกมันกำลังจะเจอตัวอาจารย์เติ้งแล้วนั่นเอง

“เธอเข้าใจผิดแล้วรุ่นน้องอัน ความรู้สึกของฉันเป็นแค่ของฉันเท่านั้น ไม่ได้มีไว้เพื่ออาจารย์เติ้ง...” หวังเป่าเป้ยคลี่ยิ้ม ต่อให้เธอต้องจากไป ก็ไม่เคยคิดที่จะเอาความรู้สึกของตนเองไปทำให้อาจารย์ต้องอึดอัด

​ฟิ้ว!

​เพล้ง!!

​ขวดแก้วใสแตกกระจายหลังจากที่ถูกยิงออกไป รุ่นพี่หวังเล็งไปที่จระเข้หนามตัวหนึ่งที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในโคลน มันเองก็ตกใจอยู่บ้าง ทว่า...หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อกลิ่นที่ล่อลวงสัตว์กลายพันธุ์ทำงาน จระเข้หนามที่อยู่รอบๆก็เป็นกลุ่มแรกที่เคลื่อนไหว

​รุ่นพี่หวังซ่อนตัวอยู่ใต้โคลน พยายามไม่ให้ถูกพบตัว อย่างไรก็ตาม...เพราะการที่เธอเพิ่งจะลงไปในบ่อโคลนหลังจากโจมตีไปแล้ว ไม่น่าแปลกใจที่จระเข้หนามที่อยู่ใกล้จะมองเห็นเสียก่อน

​แม้กลิ่นดึงดูดสัตว์ร้ายจะทำให้มันสนใจมาก ทว่าตำแหน่งของรุ่นพี่หวังอยู่ใกล้เกินไป รวมกับตำแหน่งนั้นเป็นจุดที่จระเข้สีแดงซ่อนอยู่ ความกลัวจากเหตุการณ์ก่อนหน้าทำให้มันลังเลที่จะไปยังอาณาเขตนั้น เหมือนกับจระเข้หนามตัวอื่นๆ แม้สารดึงดูดสัตว์ร้ายจะทำให้พวกมันอยากพุ่งเข้าไปในตำแหน่งนั้น แต่มันก็ไม่ส่งผลทันที

​ตู้ม!!

​จระเข้หนามตัวหนึ่งพุ่งเข้ามา ใช้หางของมันฟาดเข้าไปในบ่อโคลน ส่งให้รุ่นพี่หวังที่พยายามซ่อนตัวต้องลุกขึ้นมาเพื่อรับการโจมตีนั้น ไม่อย่างนั้นเธอก็มีชะตากรรมที่ต้องตายสถานเดียว

 ……………………